Η αισιοδοξία{CR}των αρπακτικών

Όσο και αν ψάξει κανείς στη μνήμη του και στα βιβλία του δεν θα βρει κράτος που να μην ιδρύθηκε ή να μη διαλύθηκε μετά από αιματηρές συγκρούσεις. Κανένα δεν προέκυψε από τη συναίνεση καλοπροαίρετων πολιτών και πολιτικών, κανένα δεν αποφάσισε να αυτοδιαλυθεί. Το ίδιο ισχύει για τις μέγιστες κρατικές οντότητες, τις αυτοκρατορίες – εκτός από εξαιρέσεις που παρουσιάστηκαν κατά το γύρισμα από τον 20^ο στον 21^ο αιώνα, που δημιούργησαν την αισιοδοξία ότι αυτά τα φαινόμενα αποτελούσαν πλέον παρελθόν.

Αναφέρομαι στις ειρηνικές διαδικασίες που θα οδηγούσαν, υποτίθεται, στη συγκρότησης των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» χωρίς αποσχιστικό πόλεμο· στο «βελούδινο διαζύγιο» Τσεχίας-Σλοβακίας· στην κατάρρευση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας που έγινε «χωρίς να ανοίξει μύτη» σε σύγκριση με τους πολέμους και τις επαναστάσεις μέσω των οποίων συγκροτήθηκε η ίδια και σε σύγκριση με τη βίαιη διάλυση  κατά τον 20^ο αιώνα όλων των άλλων ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών.

‘Όμως οι λίγες δεκαετίες που είχαν περάσει από τη διάλυση της ΕΣΣΔ αποδείχθηκαν πολύ μικρό χρονικό διάστημα, ο πόλεμος στην Ουκρανία διαλύει κάθε αισιοδοξία.

Το μόνο βέβαιο ως προς την έκβαση του πολέμου είναι ότι η Ρωσία θα έχει στα σύνορά της κράτος και έθνος που θα την αντιμετωπίζουν απολύτως εχθρικά, σαν κατακτητή και τύραννο, ενώ κάθε άλλο παρά ήταν τέτοια η κατάσταση ως τώρα: η πολιτιστική ώσμωση μεταξύ Ρώσων και Ουκρανών και η πολιτική μεταξύ Κίεβου και Μόσχας ήταν ισχυρότατη.

Την εντολή για τη εισβολή στην Τσεχοσλοβακία το 1968 την έδωσε από πλευράς ΕΣΣΔ ο Ουκρανός πρόεδρός της Νικολάι Ποντγκόρνι. Είχε προηγουμένως σταδιοδρομήσει στο ΚΚ της πατρίδας του, καταλαμβάνοντας και τη ύψιστη θέση του γενικού γραμματέα του Ουκρανικού ΚΚ: οι πολιτικές ελίτ Ουκρανίας και Ρωσίας έχουν κοινή καταγωγή αλλά μετεξελίχθηκαν σε θανάσιμους εχθρούς.

Στην Πράγα της Τσεχίας (μόνο) πλέον, θα συγκεντρωθούν 44 αρχηγοί κρατών της Ευρώπης για να διαπιστώσουν ότι η εποχή των εισβολών δεν έχει τελειώσει στην ήπειρό μας. Και να στοχαστούν πάνω σε αυτό; Πώς θα βρουν τρόπους να μην ξαναγίνει αυτό;

Φοβάμαι ότι ο καθένας θα σκέπτεται -κατά τη γνωστή αισιόδοξη έκφραση των αρπακτικών- «κάθε κρίση είναι ευκαιρία». Για τον ίδιο και το κράτος του.  Και κάποιοι εκτός Ένωσης, άλλοι  κοντύτερα, άλλοι μακρύτερα,  μερικοί  παρόντες ακόμα και στη σύνοδο, θα τρίβουν τα χέρια τους να τα προετοιμάσουν να αρπάξουν μέρος από τα λάφυρα.

Φαίνεται τελικά ότι το αίτημα να απαλλαγούν οι πολιτικοί μας από τη βραχυπρόθεσμη κυριαρχιστική τους νοοτροπία ισοδυναμεί με το να τους ζητάμε να πάψουν να είναι πολιτικοί.