Μαθητής πλάκωσε δάσκαλο

Ενας μαθητής του Επαγγελματικού Λυκείου (ΕΠΑΛ) Αιγάλεω και ο διευθυντής του σχολείου πλακώθηκαν στο ξύλο. Ο νεαρός τραυματίστηκε και ο εκπαιδευτικός βρέθηκε στο τμήμα.

Η είδηση αυτή, στα χρόνια μου, θα ήταν υπόθεση φαντασίας, όμοια με τη στερεότυπη «άνθρωπος δάγκωσε σκύλο». Αν κάποιος μαθητής, για οποιονδήποτε λόγο, πλακωνόταν στο ξύλο με καθηγητή του, χωρίς πολλά πολλά θα βρισκόταν εκτός όλων των σχολείων της χώρας. Αλλά, θα πουν πολλοί που με διαβάζουν με απαξιωτική διάθεση, εκείνα τα χρόνια κυριαρχούσε το μοντέλο του αυταρχικού σχολείου, ο δάσκαλος ήταν ο δυνάστης και χρειάστηκαν πολλά χρόνια προοδευτισμού για να γίνει το σχολείο αντιαυταρχικό και να δοθεί η δυνατότητα και στους μαθητές να πλακώνονται με τους δασκάλους τους. Ας ξαναδούμε την είδηση πιο λεπτομερώς, όπως έχει δημοσιευτεί θραυσματικά σε διάφορες ιστοσελίδες, συνηθέστατα με παρελκυστικές περιγραφές, προσπαθώντας να την αποκαταστήσω ως ενιαία αφήγηση:

Οι μαθητές του σχολείου αποφάσισαν να κάνουν κατάληψη (δεν ξέρουμε αν ήταν η πλειοψηφία που έλαβε την απόφαση ή αν, όπως συνήθως συμβαίνει, η πρωτοβουλία ανήκε σε μερικούς δραστήριους που δρουν στο όνομα της πλειοψηφίας, που απουσιάζει γιατί δεν θέλει μπλεξίματα). Ο διευθυντής θεώρησε αδιανόητη και την απόφαση και την προσπάθεια επιβολής της, γι’ αυτό αντέδρασε. Λογομάχησαν με τον μαθητή και, σύμφωνα με τις περιγραφές, κάποια στιγμή ο μαθητής άρπαξε το κινητό τηλέφωνο του καθηγητή του, ο οποίος τον κυνήγησε για να του το πάρει. Τον έφτασε κοντά στην είσοδο του σχολείου και ήρθαν στα χέρια. Ο μαθητής προσπάθησε να ρίξει μια γροθιά στον καθηγητή του, δεν τον πέτυχε αλλά χτύπησε μια τζαμαρία που έσπασε, με αποτέλεσμα να κοπεί και να μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Ο καθηγητής οδηγήθηκε στο τμήμα για κατάθεση.

Στο μεταξύ, το κοινό περί δικαίου αίσθημα, τα σάιτ σχεδόν στην πλειονότητά τους και συνολικότερα «το κίνημα» κατέληξαν ότι ο εκπαιδευτικός είναι αυταρχικός, βίαιος και αντιδραστικός αφού είναι εναντίον της κατάληψης – και «το παιδί» θύμα του. Αλλά απ’ ό,τι φαίνεται δεν θα χρειαζόταν αυτή η ηχηρή συνηγορία του μαθητή από τα ΜΜΕ, αφού έτσι κι αλλιώς η «μεταμοντεσοριανή» εκπαίδευση που παρέχεται έχει καταργήσει τα όρια και, ως φαίνεται, και τις συνέπειες από συγκεκριμένες συμπεριφορές. Αλλωστε, και πέρυσι, που στο ίδιο σχολείο παρατήρηση ενός καθηγητή σε μαθήτρια κατέληξαν σε σφοδρή συμπλοκή μαθητών με καθηγητές, απομακρύνθηκε ο καθηγητής που έκανε την παρατήρηση! Μόνο μην πειράξει κανείς «τα παιδιά».

Αλλ’ όταν έτσι λειτουργεί το σχολείο (μάλιστα το λαϊκό δημόσιο σχολείο για παιδιά μειονεκτουσών κοινωνικά οικογενειών), αν δηλαδή η πιο στοιχειώδης σχέση καθηγητή – μαθητή έχει καταρρεύσει, όταν δεν υπάρχουν κανόνες, δεν υφίσταται σχολείο. Στην ουσία, είναι ένα πάρκινγκ νέων και νεανίδων που απλώς περνάνε την ώρα τους, παρακολουθώντας κάποια μαθήματα. Δεν είναι δυνατόν να δέρνουν ή να βρίζουν οι μαθητές τους δασκάλους τους. Ούτε είναι δυνατόν να μην υπάρχει πειθαρχικός έλεγχος που να καταλογίζει την παράβαση. Δεν είναι δυνατόν, δηλαδή, να ξεκινάνε τη ζωή τους νέοι άνθρωποι χωρίς όρια, με την αίσθηση ότι όλα επιτρέπονται κι ότι δεν υπάρχουν συνέπειες για πράξεις ανοίκειες. Αν αυτό δεν τους το μάθει το σχολείο, δεν θα το μάθουν ποτέ.  Οσοι με αυτή τη νοοτροπία βρεθούν στο Πανεπιστήμιο, θα χτίζουν τους καθηγητές τους. Οσοι δεν βρεθούν, δύσκολα θα αποφύγουν να μπουν στις δέλτους της ποινικής παραβατικότητας. Τυφλοί είναι οι πολιτικοί, δεν το βλέπουν;

Μια μπούκλα απ’ τα μαλλιά τους

Ενώ οι διαδηλώσεις κατά της ισλαμικής μαντίλας μετά τον θάνατο της Μαχσά Αμινί συνεχίζονται στο Ιράν, και ενώ ήδη έχουν σκοτωθεί περί τις 100 διαδηλώτριες ή και διαδηλωτές, στην Ελλάδα δεν βλέπω να υπάρχει και πολλή διάθεση για συμπαράσταση στον αγώνα των γυναικών κατά της καταπίεσής τους και ουσιαστικά κατά του καθεστώτος των μουλάδων.
Χθες, στη Γαλλία, κυκλοφόρησε ένα συγκλονιστικό βίντεο. Σ’ αυτό, οι ηθοποιοί Αλεξάνδρα Λαμί, Ζιλιέτ Μπινός, Ιζαμπέλ Ατζανί, Μαριόν Κοτιγιάρ, Μπερενίς Μπεζό, Ζιλί Γκαγιέ, Σαρλότ Γκενσμπούρ και η μητέρα της Τζέιν Μπίρκιν, Ιζαμπέλ Ιπέρ, Εγιέ Αϊνταρά, Ζιλί ντε Μπονά, Ιζαμπέλ Καρέ, Λορ Καλαμί, οι τραγουδίστριες Ανζέλ, Πομ, Ζιλιέτ Αρμανέ, Μπαρμπαρά Πραβί, Γιαέλ Ναΐμ και πολλές ακόμα γυναίκες από το χώρο του θεάματος και της τέχνης κόβουν διαδοχικά τούφες από τα μαλλιά τους «για την ελευθερία», συμβάλλοντας στη συνειδητοποίηση του μεγάλου αγώνα των ιρανών γυναικών. Οι γαλλίδες καλλιτέχνιδες κάνουν ό,τι μπορούν για να δυναμώσει ένα μεγάλο διεθνές κίνημα συμπαράστασης σε αυτόν τον αγώνα – και δεν νομίζω ότι τις υποκινεί η γνώση πως ο Αγιατολάχ Χομεϊνί που επέβαλε την ιρανική θεοκρατία ζούσε και βρήκε στήριξη στο Παρίσι.
Αναρωτιέμαι, οι συνήθως λαλίστατες ελληνίδες συνάδελφοί τους, τι έχουν κάνει για τις γυναίκες του Ιράν; Προτίθενται να κάνουν κάτι; Νοιάζονται για κάτι πέρα από την καριέρα τους;