Πίκρα

Aυτή τη φορά δεν πρόκειται για έναν «αντάρτη» σαν τον Πολάκη, με τον οποίο το κόμμα μπορεί να καθαρίσει λέγοντας ότι βρίσκεται εκτός γραμμής. Αλλά για ήπιους πολιτικούς, όπως ο Τσακαλώτος και ο Ξανθός, ή βουλευτές με βαθιά αριστερή ιδεολογία, όπως ο Φίλης και ο Βούτσης. Την ημέρα λοιπόν που ο Πούτιν ανακοίνωνε την προσάρτηση του 15% της Ουκρανίας, αυτοί και άλλα 9 πρωτοκλασάτα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που ανήκουν στην τάση της «Ομπρέλας» αναρτούσαν ένα μανιφέστο για το οποίο θα τους άξιζε μια πρόσκληση για πάρτι στο Κρεμλίνο – με μπόλικη βότκα.

Από τις 1.572 λέξεις του κειμένου, η κριτική προς τον Πούτιν καταλαμβάνει 80 ακριβώς (ποσοστό 5,1%). Οι υπογράφοντες ξεκαθαρίζουν έτσι από την αρχή ότι θεωρούν τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία «απαράδεκτη και απολύτως καταδικαστέα». Αμέσως μετά, όμως, λένε ότι η Ευρώπη είναι «πιασμένη γερά στο δόκανο των αμερικανικών επιδιώξεων», ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ «αγωνίζεται για να σταματήσει ο πόλεμος και τα όπλα να δώσουν τη θέση τους στη διπλωματία». Πώς γίνεται άραγε αυτό; Εχουν οι σύντροφοι καμιά ένδειξη, ή καμιά πληροφορία, ότι ο Πούτιν θέλει τον τερματισμό του πολέμου και πρέπει να τον βοηθήσουμε; Μια χώρα αγωνίζεται να αμυνθεί στην επίθεση που δέχθηκε με όπλα που της δίνει η Δύση κι αυτοί κατάλαβαν ότι έχουμε καταληφθεί από «αντιρωσική υστερία»;

Αφού κατακεραυνώσουν το ΝΑΤΟ (που προκάλεσε «εύλογους φόβους» στη Ρωσική Ομοσπονδία) και την Ευρώπη (που «δεν κατόρθωσε να αποτρέψει προκαταβολικά τον πόλεμο»), τα στελέχη της «Ομπρέλας» καταγγέλλουν τη Σουηδία και τη Φινλανδία επειδή μπροστά στη ρωσική απειλή ζήτησαν να ενταχθούν στην Ατλαντική Συμμαχία. «Υποτάσσονται», λέει, «στον ατλαντισμό» (ενώ θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν τη ρωσική επιθετικότητα με λουλούδια). Δεν καταλαβαίνουν (οι ανόητες) ότι αυτός που υπονομεύει την κυριαρχία και την αυτοδιάθεση είναι ο Ψυχρός Πόλεμος. Ανατρέπουν τη μεταπολεμική ρύθμιση για ουδετερότητά τους οδηγώντας στην ενίσχυση της Ακροδεξιάς (το σημείο αυτό δεν εξηγείται δυστυχώς περαιτέρω). Χώρια που, πριν υποβάλουν το αίτημά τους, οι ηγεσίες τους δεν έκαναν δημοψήφισμα (ώστε στη συνέχεια να ανατρέψουν το αποτέλεσμά του, όπως έκανε ένας γνωστός μας).

Δεν θα μπορούσε βέβαια να λείπει από ένα τέτοιο μανιφέστο η επίθεση στον Μητσοτάκη (που «έχει εγκλωβίσει την Ελλάδα στην αμερικανική πολεμική στρατηγική»), το καρφί για τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία (είναι αλήθεια ότι μας λείπουν ο Μιλόσεβιτς και ο Μλάντιτς) και η Συμφωνία των Πρεσπών (οι σύντροφοι εξηγούν ότι υποστηρίζουν την ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ γιατί άλλο το Μακεδονικό κι άλλο το… Σκανδιναβικό). Αυτό που κυριαρχεί όμως είναι η πίκρα, επειδή το κόμμα παραβίασε την Πολιτική Απόφαση του 3^ου Συνεδρίου και υπερψήφισε τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, που «ρίχνει λάδι στη φωτιά του πολέμου».

Παραδίδομαι, δεν θέλω άλλους ήπιους αριστερούς. Φέρτε μου τον Πολάκη!