Καλύτερος Παναθηναϊκός, αλλά πόσο καλύτερος;

Το σίγουρο είναι ότι σε σχέση με πέρυσι ο Παναθηναϊκός θα εμφανιστεί καλύτερος φέτος στην Ευρωλίγκα. Το ερώτημα είναι πόσο καλύτερος. Και αν θα καταφέρει να παίξει στα πλέι οφ, στα οποία αγωνίστηκε για τελευταία φορά το 2019. Για μια ομάδα με το μέγεθος και την ιστορία του Παναθηναϊκού στη διοργάνωση, τρία χρόνια απουσίας από τα πλέι οφ είναι πολλά.

Είναι γεγονός πως ο Παναθηναϊκός έκανε μεγάλη προσπάθεια το καλοκαίρι για να αλλάξει προς όφελός του τους όρους υπό τους οποίους η ομάδα θα αντιμετωπίσει τους ανταγωνιστές της στην Ευρωλίγκα και θα επιστρέψει εκεί όπου τον είχαν συνηθίσει οι φίλοι όχι μόνο οι δικοί του, αλλά και του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Ηρθε νέος προπονητής και το ρόστερ άλλαξε εκ βάθρων. Ο Ντέγιαν Ράντονιτς είναι έμπειρος κι έχει ικανές παραστάσεις από την Ευρωλίγκα, όπου έχει αφήσει καλές εντυπώσεις κυρίως με τον Ερυθρό Αστέρα, αλλά και με την Μπάγερν τη διετία 2018-20. Στο ρόστερ δε, με την εξαίρεση των νεαρών Μαντζούκα, Χουγκάζ, Αβδάλα (σε αυτούς προστέθηκε φέτος και ο πολλά υποσχόμενος Σαμοντούροβ), έμειναν μόνον ο αρχηγός πλέον Γιώργος Παπαγιάννης και ο Μποχωρίδης. Εφυγε μέχρι και ο Ιωάννης Παπαπέτρου, μια από τις «κολώνες» της ομάδας τα τελευταία χρόνια, που προτίμησε να αναζητήσει νέες προκλήσεις παίζοντας για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς στην Παρτιζάν. Η αναδιάρθρωση ήταν ριζική.

Πρόσθεσε ποιότητα

Αυτό έχει τα καλά του και τα κακά του. Καλό είναι ότι προστέθηκε αδιαμφισβήτητη ποιότητα. Στη θέση του πόιντ γκαρντ, για παράδειγμα, όπου πέρυσι υπήρχε ένα μεγάλο κενό που δεν καλύφθηκε ποτέ, φέτος υπάρχουν δύο πολύ αξιόπιστοι παίκτες. Ο Νέιτ Ουόλτερς, ένας κλασικός πλέι μέικερ με πάνω από 9 πόντους και 3 ασίστ κατά μέσο όρο στην ευρωπαϊκή καριέρα του. Και ο Πάρις Λι, που κάθε χρόνο ανεβάζει το επίπεδό του, με αποτέλεσμα να φτάσει πέρυσι μια ανάσα από το φάιναλ φορ με τη Μονακό.

Καλό είναι επίσης ότι υπάρχουν αρκετοί παίκτες που μπορούν να παίξουν σε περισσότερες από μία θέσεις. Ο σουτέρ Γκριγκόνις είναι αποτελεσματικός και ως «2» και ως «3», ο Πονίτκα, που έλαμψε στο Ευρωμπάσκετ με την Πολωνία, παίζει στο «2», το «3», κατά συνθήκη και στο «4», ο Αντριους είναι «2», που μπορεί να τα καταφέρει και ως πόιντ γκαρντ, ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης μπορεί να παίξει και στις τρεις περιφερειακές θέσεις. Ο προπονητής έχει τη δυνατότητα να σχηματίσει και να χρησιμοποιήσει πολλές διαφορετικές πεντάδες, με μπόλικο ύψος όλες τους, πράγμα πολύ χρήσιμο στις αμυντικές προσαρμογές.

Μια ένσταση που μπορεί να προβληθεί είναι η παρουσία δύο παικτών με ίδια χαρακτηριστικά στη θέση «5». Παπαγιάννης και Γκουντάιτις είναι και οι δύο βαριά κορμιά, αλλά μένει να δούμε κατά πόσο αυτό θα είναι πρόβλημα ή όχι. Επίσης, πέραν του έμπειρου και καλού Ντέρικ Ουίλιαμς, δεν υπάρχει άλλο «τεσσάρι». Στον Παναθηναϊκό λένε ότι θα πάρουν έναν ακόμα ξένο (τον όγδοο) σε αυτή τη θέση, ενώ η πιάτσα βουίζει ότι περιμένουν στη γωνία για τον Ντίνο Μήτογλου, εφόσον αυτός αθωωθεί από το CAS για την υπόθεση ντόπινγκ και μείνει ελεύθερος από το Μιλάνο.

Θέλει χρόνο

Το κακό με τη ριζική αναδιάρθρωση του ρόστερ είναι πως χρειάζεται χρόνος για να φτιαχτεί η ομάδα και χρόνος δεν υπήρξε αρκετός, δεδομένου ότι λόγω Ευρωμπάσκετ πολλοί παίκτες έλειπαν με τις εθνικές ομάδες τους και έχασαν μεγάλο κομμάτι της προετοιμασίας. Ο Παναθηναϊκός θα ρολάρει μέσα από τα επίσημα παιχνίδια του, αν και το πρόγραμμα δεν είναι ιδιαίτερα ευνοϊκό, αφού μέσα στον Οκτώβρη θα δώσει μόνο δύο αγώνες στο ΟΑΚΑ με Ρεάλ και Μονακό και τρεις εκτός έδρας με Ερυθρό Αστέρα, Αλμπα και Μακάμπι. Αλλά μετά το πρόγραμμα στρώνει και μπορεί να ελπίζει βάσιμα σε καλή πορεία. Αρκεί η ομάδα να επαληθεύσει τις προσδοκίες που δημιουργεί η σύνθεσή της.