«Εζησα περισσότερα από όσα ονειρεύτηκα»!

Eίναι, αναμφίβολα, ξεχωριστή περίπτωση ο Νίκος Νιόπλιας. Ανθρωπος του ποδοσφαίρου με… πλάκα τα γαλόνια όπως θα έλεγαν και στον στρατό. Και τι δεν έχει κατακτήσει. Σε ποια κορυφή δεν έχει πατήσει. Πρόσφατα και στο ματς απέναντι στον ΠΑΟΚ στο Ηράκλειο συμπλήρωσε 600 παρουσίες σε κορυφαίο επίπεδο (εκπροσωπώντας κατά βάση τον ΟΦΗ), είτε φορώντας σορτσάκι είτε ευρισκόμενος στην άκρη του πάγκου να δίνει οδηγίες. Ποιοι βρίσκονται στη λίστα των +600 μπροστά από τον (τέταρτο) Νιόπλια; Ο Παράσχος, ο Μπάγεβιτς και ο Καραγεωργίου, ενώ πέμπτος ακολουθεί ο Αναστόπουλος.

«Ως ποδοσφαιριστή με έχουν πως μέτρησα 510 συμμετοχές, αλλά αγωνίστηκα σε  513 παιχνίδια. Τα υπόλοιπα είναι από τη θέση του προπονητή. Αν θυμάμαι πότε μπήκα για πρώτη φορά στο χορτάρι με τα ασπρόμαυρα; Φυσικά. Ηταν το 1983 στη Νέα Σμύρνη, αλλαγή πέρασα στη θέση του Πασσά και ήμουν 18 ετών. Με προπονητή τον Λες Σάνον. Είχα πάει στο Ηράκλειο από την Κοζάνη. Συνέχισα να αγωνίζομαι στη μεσαία γραμμή. Ο Πανιώνιος τότε είχε πολύ καλή ομάδα, με τον Μαυρίκη και τους άλλους σημαντικούς παίκτες. Επαιξα με το άγχος του πρωτάρη», λέει ο Νίκος Νιόπλιας στην αρχή της κουβέντας μας, ένα διάλειμμα από τις τωρινές του υποχρεώσεις στον ΟΦΗ και λίγο προτού επαναρχίσουν οι αγωνιστικές υποχρεώσεις και έρθει την Κυριακή το πολύ ενδιαφέρον ραντεβού στην Τρίπολη. Αισιοδοξεί για τη συνέχεια, αλλά η αφορμή ήταν το ταξίδι στον χρόνο και οι αναμνήσεις. Το εντυπωσιακό «600 συμμετοχές»! Δεν θα παρεκκλίνουμε από τον συγκεκριμένο στόχο: «Ως προπονητής την εποχή του κορωνοϊού ήμουν στον ΟΦΗ, σε ματς με τον Αρη στο Χαριλάου. Και μετά άρχισαν τα play outs. Αλλά και νωρίτερα στη Γ’ Εθνική».

Τι χρειάζεται κάποιος για να σταθεί τόσες δεκαετίες στον χώρο;

«Αγάπη κυρίως για το ποδόσφαιρο. Αλλά δεν φτάνει μόνον αυτό, γιατί αγάπη μπορεί να πεις ότι όλοι έχουν. Θέλει πολλή δουλειά ώστε να αξιοποιήσεις το ταλέντο. Να μείνεις ψηλά. Μην ξεχνάμε ότι το ποδόσφαιρο έχει τα πάνω και τα κάτω του. Με δύναμη ξεπερνάς κάθε δυσκολία».

Πιο εύκολο θεωρείται μέσα στον αγωνιστικό χώρο ή προπονητής;

«Ποδοσφαιριστής! Με διαφορά μεγάλη. Προετοιμάζεις τον εαυτό σου και με αυτόν ασχολείσαι. Γίνεται το ματς, τέλος. Ως τεχνικός έχει να κάνεις με πολλά. Να αντιμετωπίσεις τον κόσμο, έχεις τη διοίκηση, να κοιτάς όλους τους ποδοσφαιριστές, την προπόνησή τους, το σύνολο των ΜΜΕ. Να παρακολουθείς όχι έναν παίκτη αλλά τους πάντες. Φεύγεις από το γήπεδο κι όμως η ημέρα σου δεν τελειώνει. Ποτέ δεν τελειώνει. Ασφαλώς, έχει και κάτι άλλο: υπάρχει το άγχος της δημιουργίας, η ευθύνη να φτιάξεις κάτι καλό. Είναι θετικό αυτό. Ως ποδοσφαιριστής είσαι μέρος ενός συνόλου, από εκεί φαίνεσαι και ξεχωρίζεις. Είναι ένα ολότελα διαφορετικό κομμάτι στο άθλημα».

Αισθάνεσαι γεμάτος με αυτά που έζησες στον χώρο;

«Πολύ γεμάτος. Η ζωή μού τα έφερε έτσι και έζησα παραπάνω από όσα θα μπορούσε κάποιος να ονειρευτεί όταν άρχιζε το ταξίδι του στο ποδόσφαιρο. Κανείς δεν έχει το βιογραφικό το δικό μου! Με εξαίρεση, ασφαλώς, τα παιδιά του 2004. Εχω φτάσει με τους Νέους και τις Ελπίδες σε τελικούς Ευρωπαϊκού. Αγωνίστηκα σε ημιτελικούς Τσάμπιονς Λιγκ. Σε Μουντιάλ. Κατέκτησα τίτλους πρωταθλήματος και Κυπέλλου. Νταμπλ πανηγύρισα. Συμμετείχα σε σπουδαία ματς και σε διοργανώσεις μεγάλες. Τι άλλο θα μπορούσα να ζητήσω; Ειλικρινά είμαι γεμάτος και γεύτηκα πάρα πολλά. Δεν μιλώ ως παίκτης ή προπονητής, αλλά γενικά ως άνθρωπος του ποδοσφαίρου. Ξαναλέω πως αν με καλούσαν να ονειρευτώ τη ζωή μου την αθλητική, ίσως και να μην την έφτιαχνα έτσι! Παραπάνω από όσα ζητούσα. Και με την επισήμανση πως στη δική μου εποχή δεν υπήρχε ο Μποσμάν, ήταν αλλιώς τα πράγματα. Διαφορετικά  θα αγωνιζόμουν και στο εξωτερικό».