Ο Τσίπρας {LF}και η προοπτική μιας {LF}νέας διπλής ήττας

Πρέπει να παραιτούνται άραγε οι αρχηγοί των κομμάτων που διεκδικούν την εξουσία αν δεν πετύχουν την πρωτιά στις εκλογές; Εξαρτάται και, όχι, δεν είναι γραμμένο στις Γραφές. Ομως κάθε κομματική ηγεσία φτάνει κάπως, κάποτε, σε ένα τέλμα, σε ένα σημείο που γίνεται φανερό, εκ των έσω αρχικά, πως έχει εξαντλήσει τα όριά της και αμφισβητείται.

Τα αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών σαφώς βάζει σε σκέψεις για τις επικείμενες ελληνικές εκλογές. Ειδικά μιας κι αυτές θα διεξαχθούν, κατά πώς φαίνεται, έπειτα από έναν χειμώνα μεγάλης ανασφάλειας. Η δε δήλωση του Ενρίκο Λέτα, πως δεν θα διεκδικήσει εκ νέου την εξουσία του Δημοκρατικού Κόμματος, φέρνει στον νου μια ερώτηση που τέθηκε στον Αλέξη Τσίπρα κατά τη συνέντευξη Τύπου της ΔΕΘ: «Αν ο ΣΥΡΙΖΑ χάσει και στις δεύτερες εκλογές με την ενισχυμένη αναλογική, εσείς πώς βλέπετε την πορεία του κόμματος, αλλά και τη δική σας;». Η απάντηση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ – αν μπορούμε να την πούμε «απάντηση» – ήταν ότι «πιστεύει βαθιά» πως «ο ΣΥΡΙΖΑ θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές και ότι θα έχουμε μια πολύ μεγάλη αλλαγή στον τόπο» κι «ότι το βράδυ με απλή αναλογική θα έχουμε κυβέρνηση προοδευτικής συνεργασίας».

Προνοώντας, ωστόσο, να δεχτεί ότι αυτό είναι μια προσωπική πρόβλεψη φρόντισε να καταφύγει στην ασφαλή επίκληση στον λαό που «είναι αυτός που θα αποφασίσει για τις εξελίξεις». Κοινώς, απέφυγε να απαντήσει παρότι, προφανώς, δεν είναι είναι ένα θέμα που δεν θα τον έχει απασχολήσει προσωπικά.

Η διαφορά των δύο αρχηγών

Για την Κουμουνδούρου ευρύτερα όμως το θέμα τοποθετείται σε άλλη βάση. Κι είναι λογικό αν δούμε την πορεία των τελευταίων ετών. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ο Ενρίκο Λέτα και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το Δημοκρατικό Κόμμα. Στις εκλογές της 25ης Σεπτεμβρίου, το Δημοκρατικό Κόμμα συγκέντρωσε μόλις το 19% των ψήφων. Στις προηγούμενες εκλογές, το 2018, υπό τον Ματέο Ρέντσι, είχε πετύχει το 18,8%, μια σημαντική πτώση από το 2013 που είχε λάβει 25,5% και το 33,1% που πέτυχε στις πρώτες του εκλογές το 2008. Ο δε Λέτα είχε παραιτηθεί το 2014 από πρωθυπουργός για να αντικατασταθεί από τον Ρέντσι μέσα από εσωκομματικές διεργασίες, και εκλήθη, χρόνια μετά, να αναλάβει ξανά αρχηγός σε φάση κρίσης. Μια εντελώς διαφορετική πορεία από τον Τσίπρα που παρέλαβε ένα κόμμα του 4-5% και από εκεί το πήγε στο 26,89%, έγινε πρωθυπουργός με 36,34% τον Ιανουάριο του 2015, ξαναπήρε εντολή με 35,46% τον ίδιο χρόνο έπειτα από ένα μνημειώδες πισωγύρισμα, ένα αδιανόητο δημοψήφισμα και τη χώρα σε capital controls κι έχασε με 31,53%. Εκτοτε η γραμμή του κατίσχυσε στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ τον περασμένο Απρίλιο και η ηγεσία του επανεπιβεβαιώθηκε και από τη βάση που ψήφισε για πρώτη φορά. Δεν τον αμφισβητεί κανείς. Τον κριτικάρουν ενίοτε, ναι, διαφωνούν, ασφαλώς.

Αλλά ουδείς μέσα στην Κουμουνδούρου δεν φαντάζεται αυτή τη στιγμή τον ΣΥΡΙΖΑ να διεκδικεί εξουσία χωρίς τον Τσίπρα. Κι όσοι ενδιαφέρονται για το κόμμα και σκέφτονται το μέλλον του σε βάθος χρόνου, αντιλαμβάνονται ότι αυτό είναι, μάλλον, το μεγάλο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ και η διαφορά του από τα λεγόμενα παλαιά «παραδοσιακά» κόμματα εξουσίας, πολύ περισσότερο από το μέλλον του προέδρου του προσωπικά. Αυτό είναι ένα ερώτημα για μια άλλη μέρα.