Σουξέ

Γιατί ο ακροδεξιός λαϊκισμός κάνει μεγαλύτερο σουξέ από τον αριστερό; Επειδή διατηρεί καλύτερη σχέση με την καθημερινότητα. Ο αριστερός λαϊκισμός είναι οραματικός, τοποθετεί υπερβάσεις στο βάθος του ορίζοντα, απαιτεί επαναστατικές τομές ακόμα και σε θέματα συνείδησης. Θέτει δύσκολες απαιτήσεις πάνω σε έννοιες όπως ο ανθρωπισμός και η αλληλεγγύη. Ο δεξιός λαϊκισμός συστήνεται ως πιο φιλικός προς τον χρήστη. Η διαλεκτική του είναι υπεραπλουστευμένη, μπορεί να υιοθετηθεί από τον καθένα. Δεν χρειάζεται δα και καμιά ιδιαίτερη κοινωνική ή πολιτική συγκρότηση για να επιχειρηματολογήσεις κατά των μεταναστών ή της πολιτικής ορθότητας. Αρκεί να σκάψεις ένα χαράκωμα. Επίσης ο δεξιός λαϊκισμός νομιμοποιεί την απέχθεια για οτιδήποτε σε ενοχλεί. Δικαιώνει τα ταπεινότερα των ενστίκτων σου. Δεν σου συστήνει έναν καινούργιο κόσμο. Σου υπόσχεται ότι θα διατηρήσει τον παλιό στην καλύτερη δυνατή κατάσταση.

Προσεγγίζουμε το αποτέλεσμα στην Ιταλία μέσα από ιδεολογικές φόρμες και ιστορικές αναφορές, ενώ εστιάζουμε στα πρόσωπα. Λάθος. Αν δεν ήταν η Μελόνι, θα ήταν κάποιος άλλος. Και δεν είναι ο Μπερλουσκόνι που στέκει καμαρωτός και συνάμα γελοίος. Είναι οι ψηφοφόροι.

Δεν μας αρέσει, αλλά οφείλουμε να το παραδεχθούμε, ώστε να το αντιμετωπίσουμε: αυτή τη στιγμή ο ακροδεξιός λαϊκισμός χρησιμοποιεί την απλή, καθομιλουμένη γλώσσα για να μιλήσει στα πλατιά λαϊκά στρώματα. Ακόμα και αν δεν έχει άμεση απάντηση στις αγωνίες τους, ισχυρίζεται ότι αυτές είναι η πρώτη του προτεραιότητα. Δικαιολογεί τους φόβους και νομιμοποιεί την οργή. Χρησιμοποιεί συνθήματα και επιχειρηματολογία των social media. Και δίνει στο πρόσωπό του,  φυσιογνωμικά και αισθητικά, την εικόνα ενός μέσου ανθρώπου. Δείτε, για παράδειγμα, πώς ντύνεται και επικοινωνεί η Μελόνι. Μία άφθαρτη γυναίκα της διπλανής πόρτας που μιλάει για τη χριστιανική οικογένεια και την πατρίδα. Ακόμα και αν θυμίσεις ότι είναι επίγονος του Μουσολίνι, θα διαπιστώσεις ότι το ακροατήριό σου δεν έχει και τόσο καλή μνήμη. Αλλωστε και ο Μουσολίνι δεν φύτρωσε, θριαμβευτικά πάτησε στις πλάτες του λαού και ανέβηκε στην εξουσία. Ασε που πλέον ακόμα και αν πεις κάτι περί δημοκρατίας που απειλείται, όλο και κάποιος θα σου ζητήσει διευκρινίσεις: «για ποια δημοκρατία μιλάς;».

Ηταν κάποτε η Siemens

Μία υπόθεση που απασχόλησε την κοινή γνώμη και ταρακούνησε το πολιτικό σκηνικό. Και κλείνει βιαστικά με τα πάντα να σπρώχνονται κάτω από το χαλάκι της παραγραφής. Τώρα ο Χριστοφοράκος μπορεί να επιστρέψει στην πατρίδα για διακοπές στο αγαπημένο του νησί. Κρίμα το φευγιό του Καραβέλα, από τον ΟΤΕ, που ξενιτεύτηκε στη Λατινική Αμερική. Και κάπως έτσι, το σκάνδαλο της Siemens τελειώνει με ένα χάχανο, μουρμούρα από ντροπή και ένα κυνικό σήκωμα των ώμων από αυτούς που έχουν μάθει ότι κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. Ευλόγως ο πολίτης θα μοιράσει ισομερώς τη μομφή σε πολιτική και Δικαιοσύνη. Και έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι και την επόμενη φορά, έτσι θα εξελιχθούν τα πράγματα, με ένα ολόκληρο σύστημα να στέκεται όπως η γάτα στην άμμο της.

Το απόλυτο θαύμα

Με καθυστέρηση ετών, είναι η πικρή αλήθεια, η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε να ασχοληθεί με τον ιερέα στον Λυκαβηττό που ισχυρίζεται ότι θαυματουργεί δια του Τιμίου Σταυρού, προσφέροντας μάλιστα το σχετικό θέαμα μέσα από πλήθος βίντεο. Η επιθετική καμπάνια του ιερέα είχε ως αποτέλεσμα τη συρροή πλήθους πιστών στον ναό των Αγίων Ισιδώρων. Ανάμεσά τους δε, ήταν και γνωστές προσωπικότητες της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, ντυμένες με τον χιτώνα του πιστού, πλην όμως είχαν και fast pass, προσπερνώντας τις ουρές. Εξ όσων διάβασα, ο ιερέας ειδικεύεται στη θεραπεία αναπηριών και νεοπλασιών. Την ίδια ειδικότητα έχουν, άλλωστε, όσοι, ανά τη χώρα, ισχυρίζονται ότι κάνουν θαύματα με τη θεία Χάρη. Ανάπηροι και καρκινοπαθείς. Κανένας τους όμως δεν κάνει κάτι πιο απλό και πειστικό. Ας πούμε να θεραπεύσει την τριχόπτωση και ένας καραφλός να βγάλει μαλλιά. Γονατιστοί θα πάμε…