Πάμε παρακάτω, Κολοκοτρώνη μου…

Την Παρασκευή καταθέτει στην εξεταστική ο Νίκος ο Ανδρουλάκης (ο «Κολοκοτρώνης των Βρυξελλών», όπως είπε ο ίδιος στη συνέντευξή του στη ΔΕΘ) και κάπου εκεί τελειώνει – ουσιαστικά τουλάχιστον, όχι τυπικά – το θέμα των παρακολουθήσεων για το ΠΑΣΟΚ. Αυτό καταλαβαίνω εγώ από την πρόθεση του ΠΑΣΟΚ να συνεχίσει στην Ευρώπη τον αγώνα για το θέμα, που μονοπώλησε την πολιτική του από τον Αύγουστο. Πώς θα το συνεχίσει σε ευρωπαϊκό επίπεδο; Εκτός της προσφυγής στο δικαστήριο, δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλο μέσον στη διάθεσή του. Το πολύ πολύ, να πετύχει μια καταδικαστική απόφαση εις βάρος της Ελλάδος. Και λοιπόν; Η ευρωπαϊκή πιστοποίηση του δράματός του δεν πρόκειται να φέρει ψήφους.

Υποθέτω, ως εκ τούτου, ότι η προσφυγή στην Ευρώπη γενικώς και αορίστως είναι ένας εύσχημος τρόπος αλλαγής ρεπερτορίου στο ΠΑΣΟΚ. Ολοι έχουν καταλάβει πως ό,τι ήταν να μάθουμε για την υπόθεση των παρακολουθήσεων το μάθαμε· τα υπόλοιπα τα καλύπτει το απόρρητο. Η επιμονή λοιπόν σε ένα αδιέξοδο θέμα δεν ωφελεί, περιβάλλει τον Ανδρουλάκη με τη μιζέρια του loser και τον μεταμορφώνει στον μικρό Βασιλάκη Καΐλα της πολιτικής σκηνής. Δεδομένου δε ότι ο Ανδρουλάκης στοχεύει στην πρωτιά (αυτό μας είπε από τη ΔΕΘ, άλλο αν εμείς ξέρουμε ότι δεν γίνεται), δεν μπορεί να μείνει με τη βελόνα κολλημένη στις παρακολουθήσεις. Συμπερασματικά, βάλε την περικεφαλαία, Κολοκοτρώνη μου, και πάμε γι’ άλλα!..

Ο ΤΡΙΤΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Ηταν πρόχειρα σκεπασμένο το πτώμα και το καταλάβαινες αμέσως από τη μυρωδιά, αν μου επιτρέπετε μια τολμηρή μεταφορά. Και μόνο για τους αστείους λόγους που αναφέρονται στην επιστολή παραίτησης, ήταν προφανές ότι οι πραγματικοί λόγοι της παραίτηση του διπλωματικού συμβούλου του Νίκου Ανδρουλάκη ήσαν πολιτικοί. Ο παραιτηθείς Σωτήρης Σέρμπος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Δημοκρίτειο. Γίνεται λοιπόν να μην ήξερε τις ακαδημαϊκές υποχρεώσεις του, όταν αναλάμβανε θέση συμβούλου του αρχηγού του τρίτου κόμματος; Το θεωρώ αδύνατο. Απλώς, τις επικαλέστηκε για να μην έχουν καταγραφεί στο χαρτί οι πολιτικές διαφωνίες του με τον Ανδρουλάκη, τις οποίες όμως ευχαρίστως εκθέτει προφορικά σε συνεντεύξεις του.

Ετσι μάθαμε ότι διαφωνεί με τη στάση του Ν. Ανδρουλάκη στο Ουκρανικό. Διαφωνεί, επειδή δεν τον άκουσε να λέει τίποτε στη ΔΕΘ, για ένα θέμα τόσο κρίσιμο, το οποίο κατά τον κ. Σέρμπο αφορά τον γεωπολιτικό προσανατολισμό της χώρας και την πολιτική σταθερότητα της Ευρώπης, ενώ οι αρχηγοί των δύο μεγαλύτερων κομμάτων υπήρξαν σαφέστατοι. Ο ίδιος είναι αναφανδόν υπέρ της ενεργού ελληνικής συμμετοχής στη συμμαχία της Δύσης κατά του Πούτιν και αρθρογραφεί υπέρ των θέσεων αυτών. Κρίνει ότι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ μάλλον δεν συμμερίζεται τον προβληματισμό του ή, τέλος πάντων, ότι δεν δίνει στο θέμα τη δέουσα σημασία. Κατά συνέπεια, παραιτήθηκε, είπε, για να προστατεύσει την αξιοπιστία των απόψεών του.

Να κάνω λιανά το παραπάνω, επειδή ο ίδιος το θέτει με λεπτότητα που ίσως δεν επιτρέπει να γίνει αμέσως αντιληπτή η ουσία του ζητήματος. Μας λέει ότι δεν μπορεί να υποστηρίζει τη Δύση, ως επιστήμων και διανοούμενος, ενώ την ίδια ώρα δουλεύει για έναν πολιτικό ο οποίος δεν είναι και τόσο σίγουρος. Οπωσδήποτε το συγκεκριμένο κωμειδύλλιο δεν είναι προς όφελος του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, σε μια εποχή που πιέζεται είτε να προσεγγίσει τη μία από τις δύο πλευρές είτε να αποδείξει την πολιτική αυτονομία του κόμματος. Η απουσία πολιτικής σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι ο τρίτος δρόμος.

ΤΑ ΞΑΔΕΛΦΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Καθόλου τυχαίο δεν ήταν ότι περίμεναν την επομένη της εκλογικής νίκης της Μελόνι, για να ανακοινώσουν ο Κ. Μπογδάνος και η Αφροδίτη Λατινοπούλου την ίδρυση του δικού τους κόμματος, που προφανώς θα τοποθετείται στον χώρο της λάιτ, της εκπολιτισμένης Ακροδεξιάς. (Οι δυο τους είναι στο κόμμα μέχρι στιγμής, δεν ήταν δύσκολο να συνεννοηθούν…) Εύλογη η επιλογή από πλευράς τους: θέλουν να δείξουν ότι τα αδέλφια της Ιταλίας έχουν και στην Ελλάδα τα ξαδέλφια τους. Οι επόμενες εκλογές θα είναι, όλοι το ξέρουμε, με απλή αναλογική, τη λεγόμενη και άδολη. Συνεπώς Λατινοπούλου και Μπογδάνος (οι κυρίες πάντα προηγούνται) μπορούν να ελπίζουν – υπό την προϋπόθεση, βέβαια, ότι μέχρι τότε δεν θα έχουν προλάβει να τσακωθούν μεταξύ τους.

Οι ελπίδες τους είναι υπερβολικές και εκτός πραγματικότητας: τους διαφεύγει ότι οι επόμενες εκλογές έχουν ήδη διασυνδεθεί με τις μεθεπόμενες στη συνείδηση του εκλογικού σώματος. Μητσοτάκης, Τσίπρας, Ανδρουλάκης διεκδικούν την πρωτιά και τονίζουν ότι η ψήφος στις επόμενες εκλογές δεν είναι χαλαρή. Δεδομένης της πόλωσης, που εντείνεται και θα εντείνεται όσο θα πλησιάζουμε στις εκλογές, ο κόσμος καταλαβαίνει ότι η επόμενη κυβέρνηση θα αναδειχθεί από δύο εκλογικούς γύρους, γι’ αυτό και καμία ψήφος δεν είναι για πέταμα – ούτε για ένα τόσο σικάτο και φωτογενές πολιτικό ζεύγος…