Ενα «αντίο» που το ζήλεψαν όλοι!

Είναι από τις στιγμές που λες «μακάρι να ήμουν και εγώ εκεί». Γιατί ακριβώς αυτό είναι ο αθλητισμός. Ενα παζλ από αξέχαστα στιγμιότυπα, από παιχνίδια που έπαιξες και θα ήθελες να τα ξαναδείς ή να τα ξαναπαίξεις, από ταξίδια στη δόξα που σε σημάδεψαν. Μαζί και οι αποτυχίες, γιατί κι αυτές είναι στο πρόγραμμα και ενίοτε σε βοηθούν να γίνει καλύτερος – εάν φυσικά φροντίσεις να μάθεις από αυτές.

Το φινάλε της καριέρας του Ρότζερ Φέντερερ στο Λονδίνο είχε όλη τη χρυσόσκονη που ονειρευόταν ο ελβετός τενίστας όταν προ ολίγων ημερών ανακοίνωνε πως στη βρετανική πρωτεύουσα το τουρνουά θα ήταν το τελευταίο της πλούσιας καριέρας του. Ολη η… παλιοπαρέα μαζεύτηκε εκεί. Σαν μια φθινοπωρινή σύναξη παγκόσμιας εμβέλειας άσων του τένις που θέλησαν να υποκλιθούν στον κορυφαίο όλων – ναι, αυτό ήταν ο Φέντερερ. Για πολλούς υπήρξε

ο… οδηγός που τους έκανε καλύτερος, ο αθλητής που πάσχιζαν να φτάσουν και εν τέλει έτσι απέκτησαν το υψηλό κίνητρο ώστε να αγγίξουν τις δικές τους κορυφές. Ο Τζόκοβιτς. Ο Μάρεϊ. Ο Τσιτσιπάς. Και πρώτος από όλους, ασφαλώς ο Ραφαέλ Ναδάλ. Οι μάχες του με τον Φέντερερ, απλά αλησμόνητες. Επικές. Στον τόμο του τένις, πρώτες πρώτες θα καταγραφούν. Στο Γουίμπλεντον υπερτερούσε ο Ελβετός, αλλά στο χώμα του Ρολάν Γκαρός ο ισπανός άσος κατάφερνε να παίρνει ηχηρή ρεβάνς. Αν αυτό διέρρηξε τις σχέσεις τους; Μα, τι είναι αυτά που μπορεί να σκεφθεί ο οποιοσδήποτε; Το ακριβώς αντίθετο συνέβη. Σφυρηλατήθηκαν δεσμοί φιλίας αναλλοίωτοι στον χρόνο. Παράλληλα, η εκτίμηση ανάμεσά τους έφτασε μέχρι τον… ουρανό. Και δεν μπορείς να πας μακριά σε οποιοδήποτε κομμάτι της ζωής, εάν δεν βγεις στον δρόμο έχοντας ως απαρέγκλιτη αρχή τον σεβασμό προς τον αντίπαλο. Τον εξυψώνεις με τον τρόπο και την αναγνώριση που του επιφυλάσσεις. Συνέβη ανάμεσα στον Φέντερερ και τον Ναδάλ γιατί ναι μεν μπορεί να βάζουμε και τον Τζόκοβιτς σε ένα αόρατο τρίγωνο που έλαμψε την τελευταία δεκαετία, οι πάντες όμως γνωρίζουν πως οι φωτεινότεροι αστέρες ήταν τα δύο… Ρ. Ο Ρότζερ και ο Ράφα. Τα δάκρυα και των δύο ήταν λες και έκλαιγε ο Θεός στο  συνήθως μουντό Λονδίνο. Μια αλλαγή σελίδας στην ιστορία όχι του τένις, αλλά στην ιστορία του αθλητισμού. Που ποτέ δεν θα είναι ίδιος και αυτό πρώτος απ’ όλους το αντιλήφθηκε ο μεγάλος αντίζηλος του Φέντερερ, ο Ναδάλ. Γιατί ακόμη και ένας τεράστιος αθλητής, θέλει έναν υπέροχο αντίπαλο απέναντί του!