Για σημαία τα μαλλιά τους

Μέσα στον εφιάλτη των τελευταίων ημερών, με τις απειλές για τη χρήση πυρηνικών, τις φωτογραφίες των νεκρών παιδιών να περιφέρονται στον ΟΗΕ απ’ τον Ερντογάν, την επιστράτευση στη Ρωσία, την ωμή Δεξιά και τον φασισμό να ξεπηδάει σαν φίδι απ’ τ’ αβγό σε Ιταλία και Σουηδία, ήρθε μια τόση δα φωτογραφία να τα σαρώσει όλα, να τα εξαφανίσει σχεδόν ή να τα κάνει να φαίνονται σαν μια παρωνυχίδα στο άρρωστο σώμα του κόσμου μας.

Αυτή η σημαία να ανεμίζει στον ουρανό, φτιαγμένη από κομμένα μαλλιά των γυναικών στο Ιράν γεμίζει με τρόμο και δέος τις, έτσι κι αλλιώς σκοτεινιασμένες μας ψυχές.

Είναι πάνω από σημαία, πάνω από σύμβολο μιας επανάστασης, είναι ένα πένθιμο ποίημα ζωντανό που σπαρταράει, μια παρέμβαση στον χώρο και στον χρόνο, ένα κάλεσμα από κάτι βαθύ πανάρχαιο και ξεχασμένο, ένα κάλεσμα σε μια τελετή άγρια και λυτρωτική πέρα από χώρες, κράτη, σύνορα και θρησκείες.

Θάνατος για ένα μαντίλι. Ή, καλύτερα, για μια μαντίλα. Οχι γιατί δεν φορέθηκε. Αλλά γιατί δεν φορέθηκε σωστά. Γιατί εξείχε μια τόση δα τούφα ελευθερίας. Θάνατος χωρίς δίκη, χωρίς απολογία, χωρίς δικαστές και δικηγόρους. Αρπαξαν ένα κορίτσι μέσα απ’ τα χέρια των δικών της οι «Χωροφύλακες της Ηθικής», την έχωσαν σ’ ένα βαν και την ξυλοκοπούσαν πάλι και πάλι, μέχρι να σβήσει κι η τελευταία της πνοή. Ποια θρησκεία, ποιος πολιτισμός, ποιες κυβερνήσεις, ποιοι άνθρωποι το επιβάλλουν όλο αυτό το μακελειό;

Μ’ αρέσει δε, που δεν πάνε και πολλά χρόνια – πότε ήτανε; – που στη Γαλλία είχε γίνει ολόκληρη καμπάνια με αφίσες και εξώφυλλα που διατυμπάνιζαν «Η μαντίλα είναι ελευθερία και επιλογή».

Ναι, είναι επιλογή για τις γυναίκες που το θέλουν. Για αυτές που δεν τη θέλουν; Για αυτές, θάνατος.

Και έχουν πολλοί από μας τους Δυτικούς το θράσος να ισχυρίζονται, και μερικοί με σθένος και κραυγές, ότι «Το Ισλάμ είναι ένας ΑΛΛΟΣ Πολιτισμός. Και πρέπει να τον σεβαστούμε».

Τι να σεβαστείς; Τη σφαγή;

Βέβαια σ’ αυτό το έγκλημα δεν σιώπησε αυτή τη φορά ο λαός, δεν λούφαξε όπως περιμένανε οι αγιατολάδες. Χιλιάδες ξεχύθηκαν στους δρόμους, γυναίκες που καίγαν τις μαντίλες τους, κόβαν τα μαλλιά τους και, πιο παρήγορα, δίπλα σ’ αυτές, και άνδρες που κόντρα στον οπλισμένο στρατό κι αστυνομίες ύψωσαν το ανάστημά τους, μη λογαριάζοντας και αυτή ακόμα τη ζωή τους. Γιατί οι κρατούντες δεν κάθισαν με σταυρωμένα χέρια.

Χτυπάνε στο ψαχνό. Οι νεκροί υπολογίζονται σε πάνω απ’ τους 30 προς το παρόν.

Δεν ξέρω πού θα φτάσει όλο αυτό. Κι αν θα καταφέρουν να ρίξουν τον «Δικτάτορα» όπως τον αποκαλούν στα συνθήματά τους οι Ιρανοί, αλλά είμαι σίγουρος πως είναι μια κάποια αρχή, ένα πρώτο ξύπνημα απ’ τον εφιαλτικό ύπνο της καταπίεσης και του θανάτου.

Κι αυτή η σημαία απ’ τα μαλλιά των κοριτσιών ας ανεμίζει για πάντα πάνω απ’ τον τάφο αυτής της μαρτυρικής γυναίκας.

Τ’ όνομά της Μάχσα Αμινί. Κι ήταν είκοσι τριών ετών.

Προσκυνώ.