«Η Ευρωπαϊκή Ενωση πρέπει να κάνει… ορθοπεταλιά»

Στις πολλές ώρες πτήσης που έχει ένας ευρωβουλευτής, πώς γεμίζετε τον χρόνο σας;

Ενα μέρος του χρόνου είναι καθαρά εργάσιμος χρόνος. Φάκελοι για την Ολομέλεια του Κοινοβουλίου, τις επιτροπές, τη λειτουργία των πολιτικών ομάδων, τα καθήκοντά μου ως αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ενα μεγάλο όμως μέρος του χρόνου το χρησιμοποιώ για να διαβάζω ή για να ξαναδιαβάζω βιβλία, βιβλία δηλαδή που είχα διαβάσει πριν από πολλά χρόνια και μου είχαν αρέσει. Το τελευταίο διάστημα ξαναδιάβασα την «Τριλογία» του Νίκου Θέμελη που με συγκινεί ιδιαίτερα γιατί οι παππούδες μου κατάγονταν και οι δύο από την Ηπειρο και είχαν πάει πριν από έναν αιώνα στη Ρουμανία. Επομένως οι διαδρομές που περιγράφει ο Θέμελης με αγγίζουν συναισθηματικά γιατί συμπίπτουν με τα ακούσματα που έχω από τις αφηγήσεις των παππούδων μου αλλά και των γονέων μου. Ενα άλλο βιβλίο που μου αρέσει πολύ και που το ξαναδιάβασα πρόσφατα είναι ένα βιβλίο της Μαριάννας Κορομηλά. Περιγράφει την προσφυγική οδύσσεια ενός Ελληνα που έζησε την περιπέτεια της προσφυγιάς από την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως την αναζωπύρωση των βαλκανικών εθνικισμών και τη Μικρασιατική Καταστροφή. Το καλοκαίρι όμως που χρωστάμε όλοι μια ανάπαυλα στον εαυτό μας από τα βαριά διαβάσματα, ξαναδιάβασα πολλά από τα αστυνομικά έργα του Γιάννη Μαρή.

Ποιο υπήρξε το πιο έντονο βίωμα σε σχέση με την οικογένειά σας και με τον περιβάλλοντα χώρο της παιδικής σας ηλικίας;

Εχω γεννηθεί το 1955. Το 1967, τον Απρίλιο, έμενα στα Εξάρχεια. Η μητέρα μου ήταν θυρωρός σε μια πολυκατοικία της οδού Ζωοδόχου Πηγής και σηκωνόταν κάθε πρωί πολύ νωρίς, μέσα στη μαύρη νύχτα, για να προλάβει να καθαρίσει και να σφουγγαρίσει ώστε όταν άρχιζε η κίνηση να έχουν στεγνώσει οι κοινόχρηστοι χώροι. Κατέβηκε θορυβημένη και ξύπνησε τον πατέρα μου γιατί άκουσε ερπύστριες από τανκς. Εχοντας ακούσει τι λέγανε, πετάχτηκα από το κρεβάτι κι ανέβηκα στην είσοδο της πολυκατοικίας. Είδα να συλλαμβάνουν στην απέναντι πολυκατοικία άγνωστους σε μένα ανθρώπους, ένας από αυτούς ήταν ο Γιάννης ο Ρέγγας, μετέπειτα ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ. Αργότερα έμαθα ότι λίγο πιο πάνω, στην Καλλιδρομίου, είχαν συλλάβει τον Λεωνίδα Κύρκο και λίγο πιο πέρα, στην Εμμ. Μπενάκη, τον Τάκη Μπενά. Οι γονείς μου δεν ανήκαν στην Αριστερά, συνήθως ψήφιζαν Κέντρο. Λίγους μήνες αργότερα πέρασα με εξετάσεις στη Βαρβάκειο Σχολή, την τελείωσα το 1973, ενώ είχαμε ακόμη χούντα. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου με βρήκε φοιτητή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, είκοσι μέρες μετά την έναρξη των μαθημάτων. Αυτές οι δύο «στιγμές», το ξημέρωμα του πραξικοπήματος και το Πολυτεχενείο, αισθάνομαι να με έχουν σημαδέψει.

Ποιο πιστεύετε πως είναι το μέλλον της Ευρώπης ή μάλλον της Ευρωπαϊκής Ενωσης όσον αφορά την πολιτική και την πολιτιστική της ταυτότητα;

Το 1981, όταν η Ελλάδα εντάχθηκε στην τότε ΕΟΚ και, ακριβέστερα, το 1979 όταν υπεγράφησαν οι σχετικές αποφάσεις, το ΚΚΕ Εσωτερικού και η νεολαία του «Ρήγας Φεραίος» ήταν το μόνο τμήμα της ελληνικής Αριστεράς και της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης που συνετάχθη με την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Και το ΠΑΣΟΚ τότε – όχι μόνο το ΚΚΕ – αλλά και η πλειοψηφία του ελληνικού λαού ήταν εναντίον αυτής της ένταξης. Ηταν μια σωστή επιλογή, το λάθος ήταν ότι η πολιτική ηγεσία, σε μεγάλο βαθμό, τα επόμενα χρόνια, αντί να δει την ένταξη αυτή ως πρόκληση για να εκμοντερνίσει τη χώρα, να ενισχύσει τη δημοκρατία, να κάνει μια πιο εξωστρεφή οικονομία και να αξιοποιήσει τους κοινοτικούς πόρους για περιφερειακή ανάπτυξη, είδε την ΕΟΚ σαν μια μεγάλη αγελάδα απ’ όπου μπορούμε ν’ αρμέγουμε κονδύλια, για να τροφοδοτούμε το πελατειακό κράτος με τη μέθοδο του μπάρμπα από την Κορώνη. Αν και είμαι ευρωπαϊστής, δεν εξωραΐζω τη σημερινή κατάσταση της Ευρωπαϊκής Ενωσης που ειδικά τους ευρωπαϊστές τούς απογοητεύει γιατί δεν προχωράει με τους ρυθμούς και την τόλμη που επιβάλλει η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης. Είχε απόλυτο δίκιο ο Λεωνίδας Κύρκος όταν είπε ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι σαν το ποδήλατο, αν δεν κάνει διαρκώς πετάλι κινδυνεύει να πέσει. Προσθέτω ότι είναι η ώρα όχι απλώς για πετάλι, αλλά για ορθοπεταλιά, γιατί το ποδήλατο της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν έχει βοηθητικές ρόδες.

Χαρτί και μολύβι ή λάπτοπ;

Είμαι υποχρεωμένος, ειδικά τα τελευταία χρόνια με τον κορωνοϊό, να χρησιμοποιώ λάπτοπ και ίPad. Οι συνεργάτες μου μάλιστα που είναι αρκετά νεότεροι από μένα με πειράζουν λέγοντας πως έχω γίνει εξπέρ. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι θέλω να χρησιμοποιώ μολύβι και χαρτί, γι’ αυτό και για όλες μου τις σημειώσεις χρησιμοποιώ τον αντίστοιχο τρόπο. Αν μάλιστα δεν έχω τυπωμένο σε χαρτί το πρόγραμμα του τι έχω να κάνω τις επόμενες ημέρες ώστε να προσθέσω με το χέρι τις σκέψεις μου ή τις συναντήσεις μου, τα χάνω. Μου αρέσει που είμαι λίγο της παλιάς σχολής σ’ αυτό το θέμα. Βέβαια, όταν θέλω να στείλω κάτι, δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά, χρησιμοποιώ την τεχνολογία, κάνοντας όμως την εξής «πονηριά». Το γράφω με το χέρι, το φωτογραφίζω και το στέλνω με mail στον συνεργάτη μου.