«Ηχος υπάρχει και στη σιωπή ενός τοπίου»

Στην περίπτωσή του η μουσική που έγραψε για τουλάχιστον δύο ταινίες, το «2046» και η «Ερωτική επιθυμία» του Γουόνγκ Καρ βάι, δημιούργησε γεγονός ισάξιο με τη φιλμική αφήγηση. Συνθέτης που μελετάει συνεχώς την κινηματογραφική παράδοση της Απω Ανατολής, αλλά και των δυτικών δημιουργών, ο 71χρονος Σιγκέρου Ουμεμπαγιάσι θα παρουσιάσει συνθέσεις από το σύνολο του έργου του στο Ηρώδειο την ερχόμενη Τετάρτη. Με την αφορμή αυτή απάντησε στο γραπτό ερωτηματολόγιο των «Προσώπων». Τη μουσική του θα ερμηνεύσει η 40μελής Athens Philharmonia Orchestra με τη συμμετοχή του σχήματος Alex Drakos Ensemble, υπό τη διεύθυνση του βέλγου μαέστρου Dirk Brossé.

Ποια είναι η μουσική ή το μοτίβο που θυμάστε να σας συγκινεί από την παιδική ηλικία;

Είμαι γεννημένος στην πόλη Kokura, το βορειότερο σημείο του Kyushu, που είναι το νoτιότερο νησί της Ιαπωνίας. Εκεί έχουμε ένα φεστιβάλ, στο οποίο συμμετέχουμε όλοι γιορτάζοντας. Ημουν μέρος αυτού του φεστιβάλ από μικρός και έχω πάντα μέσα μου τον ρυθμό του taiko, του γιαπωνέζικου τύμπανου. Ημουν όμως «τρελός» με τη μουσική των Beatles, κάθε φορά που τους άκουγα ένιωθα σαν να βρίσκομαι μπροστά σε μια νέα ανακάλυψη. Εν τέλει, αυτό το συναίσθημα μου φάνηκε πολύ χρήσιμο, μιας και μετέπειτα αποφάσισα να ασχοληθώ με τη σύνθεση μουσικής για τον κινηματογράφο.

Ποια ήταν η έμπνευση πίσω από τις μουσικές συνθέσεις του «2046» και «In the mood for love»;

Οταν βρίσκομαι στο στάδιο της σύνθεσης, αυτό που μου έρχεται πολύ φυσιολογικά στον νου είναι οι ρυθμοί βαλς. Η ιδέα πίσω από το «Jumeji’s Theme» βρισκόταν ανάμεσα στη χαρά και λύπη, ενώ η ιδέα πίσω από το σάουντρακ του «2046» ήταν η αίσθηση του να φεύγεις για ένα ταξίδι προς έναν άγνωστο κόσμο, με τη συνοδεία ενός εμβατηρίου.

Ποιες ταινίες θα επιλέγατε όπου η µουσική είναι ισάξια µε τη σκηνοθεσία; Και ποιοι είναι οι συνθέτες ταινιών στους οποίους ανατρέχετε;

Οι ταινίες που μπορώ να σκεφτώ είναι ο «Τρίτος άνθρωπος» του Κάρολ Ριντ, oι «Επτά Σαμουράι» (1954) Κουροσάβα, ο «Νονός» του Κόπολα (1972). Μου αρέσουν πολύ ο Monty Norman, συνθέτης του σάουντρακ του James Bond, ο Ennio Morricone, ο Jonny Greenwood.

Συμφωνείτε με την αντίληψη ότι η αρχιτεκτονική είναι «μουσική παγωμένη στον χρόνο»;

Πρώτη φορά ακούω αυτή τη φράση! Συμφωνώ από την άποψη της αισθητικής μου.

Πού αναγνωρίζετε τον εαυτό σας στην ασιατική μουσική και ποιες είναι οι προτιμήσεις σας στη δυτική κλασική;

Κάθε πρωί ακούω μια διαφορετική συμφωνία του Μπετόβεν και μου αρέσει επίσης πολύ ο Βάγκνερ. Από τα είδη μουσικής της Ιαπωνίας, μου αρέσει ιδιαίτερα το «enka», μελαγχολικά, ερωτικά τραγούδια βγαλμένα από την καθημερινή ζωή των Ιαπώνων.

Είστε ο τύπος ακροατή που συνεχίζει να φορά ακουστικά το βράδυ ώστε να μείνει μόνος με τον εαυτό του;

Οχι. Προτιμώ η μουσική να ακούγεται στον χώρο, να γίνεται ένα με την ατμόσφαιρα του τόπου όπου βρίσκομαι. Φυσικά, εξαρτάται από το είδος της μουσικής και την ανάγκη που έχω εκείνη τη στιγμή – αυτά τα δύο σημεία αλλάζουν τον τρόπο ακρόασης.

Υπάρχει ήχος ή μουσική στη σιωπή; Σε ένα χειμωνιάτικο τοπίο, για παράδειγμα;

Φυσικά! Υπάρχει ο ήχος της σιωπής, ο ήχος του ανέμου, το τιτίβισμα των πουλιών, ο αέρας του δάσους. Πιστεύω πως προορισμός του κάθε συνθέτη είναι να εκφράσει όλα τα παραπάνω μέσω της μουσικής του.