Σημείο καμπής

Ολοι γνωρίζουμε ότι η Ισλαμική Επανάσταση περιόρισε τα γυναικεία δικαιώματα στο Ιράν. Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, π.χ., βρίσκεται στην 140ή θέση των 144 κρατών στα οποία εκείνο μετράει την ισότητα των φύλων. Τα στατιστικά νούμερα, όμως, δεν έχουν τη δύναμη των ιστοριών των πραγματικών ανθρώπων. Και η Μαχσά Αμινί, η οποία δολοφονήθηκε επειδή μερικές τούφες των μαλλιών της δεν καλύπτονταν απ’ τη μαντίλα, θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε Ιρανή.

Γι’ αυτό οι γυναίκες της χώρας βγήκαν στους δρόμους κρατώντας πλακάτ με το σύνθημα «είμαστε όλες Μαχσά Αμινί». Γι’ αυτό καίνε τα χιτζάμπ τους και κόβουν τα μαλλιά τους. Γι’ αυτό μαζί τους διαδηλώνουν και πολλοί άνδρες. Το Ιράν, λένε κάποιοι, βρήκε τον Τζορτζ Φλόιντ του – υπονοώντας ότι οι διαμαρτυρίες των πολιτών ενάντια στο αυταρχικό καθεστώς δεν είναι μόνο εκφράσεις οργής για τον άδικο θάνατο της 22χρονης, αλλά και φωνές που ζητούν μια μεγαλύτερη αλλαγή.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αν οι διαδηλώσεις θα εξελιχθούν σε ένα μεγάλο αντικυβερνητικό κίνημα. Το βέβαιο, ωστόσο, είναι ότι το θάρρος που βρήκαν όσες και όσοι κατεβαίνουν στους ιρανικούς δρόμους σηματοδοτεί ένα σημείο καμπής για κάθε καθεστώς που επιμένει να μη σέβεται τα δικαιώματα των γυναικών.

Γιατί φανερώνει με τον πιο εμφατικό τρόπο πως εκείνες είναι πια αποφασισμένες να διεκδικήσουν αυτά που τους ανήκουν. Είναι έτοιμες να πολεμήσουν και οι βίαιες μέθοδοι καταστολής δεν τις τρομοκρατούν. Τις έχουν, άλλωστε, συνηθίσει. Αρα, το μόνο που έχουν να χάσουν είναι η ζωή υπό τον φόβο της αστυνομίας ηθών – κυριολεκτικής και μεταφορικής.