Δίλημμα

Ουδείς μπορεί να κατηγορήσει τον Μητσοτάκη για ασάφεια ή υπεκφυγή. Ο άνθρωπος πολύ δύσκολα θα μπορούσε να θέσει πιο καθαρά το δίλημμα «ή εμένα ή τον Τσίπρα».

Το οποίο μάλιστα τηρουμένων των περιστάσεων διαμόρφωσε μάλλον κομψά – θα μπορούσε απλώς να πει «ή εμένα ή τρέχα γύρευε».

Για την ευκολία του επιχειρήματος κατασκεύασε κι έναν μπαμπούλα. Την «πολιτική τερατογένεση» μιας ενδεχόμενης συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ και Βαρουφάκη.

Δεν θα μπορούσε να γίνει πιο ξεκάθαρος, σχεδόν ωμός. Σε σημείο που και οι αντιδράσεις ήταν αμήχανες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ απάντησε με τα γνωστά άμπρα κατάμπρα. Και στο ΠΑΣΟΚ κατάλαβαν ότι κατά βάθος για εκείνους μιλούσαν.

Τίποτα από αυτά δεν με ξενίζει. Ακόμη περισσότερο που ο Μητσοτάκης μάλλον πέταξε το γάντι εκ του ασφαλούς.

Προπορεύεται καθαρά σε όλες τις δημοσκοπήσεις, υπερέχει του Τσίπρα στα ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά, του αναγνωρίζεται διαχειριστική επάρκεια ενώ ακόμη και στο εξωτερικό η δημόσια παρουσία των δυο δεν συγκρίνεται. Εστησε ένα ματσάκι στο γήπεδό του.

Αλλά φυσικά η πολιτική δεν είναι διαγωνισμός αριστείας κι οι πολιτικοί δεν καταθέτουν βιογραφικά. Κάνουν εκλογές. Οπου ψηφίζονται ή δεν ψηφίζονται.

Κι υποθέτω πως υπάρχει επίσης κάποιος κόσμος που θεωρεί ότι ο Τσίπρας υπερτερεί του Μητσοτάκη και θα τον ψηφίσει με ενθουσιασμό. Είναι απολύτως θεμιτό και λέγεται δημοκρατία.

Βρήκαμε λοιπόν το μοτίβο. Επιλέχθηκε ο αντίπαλος. Τέθηκε το δίλημμα. Δεν αλλάζει (ευτυχώς…) ο εκλογικός νόμος. Κι έτσι θα πάμε στις κάλπες.

Οι οποίες προφανώς θα γίνουν μέσα στο επόμενο δεκάμηνο κι όταν ο Μητσοτάκης αισθανθεί ότι τελειώνει ο χρόνος ή ότι απειλείται η κυβέρνησή του. Απλά μαθήματα εφαρμοσμένης πολιτικής.

Έως τότε φυσικά πολλά μπορεί να συμβούν. Αλλά δύσκολα θα συμβούν όσο ο Μητσοτάκης προσπαθεί να εκφράζει την κοινωνική πλειοψηφία.

Τα τελευταία τρία χρόνια κι από τον Εβρο στο μεταναστευτικό, από τα εμβόλια έως τα μέτρα για την πανδημία, από τη φορολογία έως τον Κουφοντίνα, από τις αμυντικές συμφωνίες έως τους εξοπλισμούς, από την Ουκρανία και τα πανεπιστήμια έως τον Ερντογάν και το ενεργειακό, η αντιπολίτευση κινήθηκε πάντα με μειοψηφικές λογικές.

Κάθε φορά αντιδικούσε όχι τόσο με τον Μητσοτάκη, όσο με την κοινωνία. Και μάλιστα με ένα ύφος και μια φασαρία που μάλλον δεν την έκαναν πιο ελκυστική.

Προφανώς μπορεί να το διορθώσει ή έστω να το προσπαθήσει ξεκινώντας με την επίσκεψη του Τσίπρα το άλλο Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη.

Δεν πιστεύω ότι θα το κάνει. Ισως δεν το καταλαβαίνει. Ισως δεν την ενδιαφέρει. Ισως δεν μπορεί.

Αλλά στο δίλημμα «Μητσοτάκης ή Τσίπρας» κάτι θα πρέπει να απαντήσει.