Μήπως δεν θέλει;

Είναι νωρίς για τελικές κρίσεις, που έλεγα προχθές, επειδή όμως έχω τον διάολο μέσα μου δεν κρατήθηκα και ρώτησα 2-3 ανθρώπους για την προοπτική των ΟΠΠΠΙ. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι από την πανεπιστημιακή Αστυνομία δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτε περισσότερο από αυτό που είδαμε προ ημερών στην πανεπιστημιούπολη στου Ζωγράφου. Κέρδισαν επαξίως το τρίτο πι στο ακρωνύμιό τους και η δικαιοδοσία τους περιορίζεται πλέον στην προστασία της εξωτερικής περίφραξης των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων! Κι όλο αυτό χωρίς να ανοίξει μύτη, παρακαλώ. Μόνο με το δέος που ενεποίησε στους αστυνομικούς η θέα των Νίκου Φίλη και Κλέωνα Γρηγοριάδη.

Κατόπιν τούτου, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ελπίζουμε να μη γίνει η περιώνυμος στραβή. Να μην έχουμε, δηλαδή, κάποια αγωνιστική παρέμβαση του ρωμαλέου φοιτητικού κινήματος (διαπόμπευση πρύτανη, ξυλοδαρμούς, καταστροφές κτιριακών εγκαταστάσεων κ.λπ.), για να μη φωνάζουμε μετά τι έκανε η πανεπιστημιακή Αστυνομία. Λογικά, κάθε πλευρά που εμπλέκεται σε αυτή την ιστορία αυτό πρέπει να επιδιώκει τώρα, την ηρεμία. Η κυβέρνηση, για να μην αποδειχθεί ότι έκανε μια τρύπα στο νερό. Οι αναρχικοί, οι μπαχαλάκηδες, οι ακροαριστεροί και οι πολιτικοί προστάτες τους, για να μη μπει η Αστυνομία στα πανεπιστήμια, να αποδειχθεί ότι η θέσπιση του συγκεκριμένου μέτρου ήταν περιττή και να αποδειχθεί η σοφία του αποφθέγματος «μη θίγετε τα κακώς κείμενα».

Στις δημόσιες δηλώσεις τους, τα κυβερνητικά στελέχη αντιμετωπίζουν με αμηχανία το ζήτημα. Χαρακτηριστικό είναι αυτό που απάντησε ερωτηθείς αναρμόδιος υπουργός, οποίος – πολύ λογικά – δεν ήθελε να πατήσει ο άνθρωπος στο ναρκοπέδιο: «Εδώ είμαστε να δούμε αν λειτουργεί ή όχι το σύστημα». Το νομοθετήσαμε, δαπανήσαμε πόρους για το στήσουμε, και θα περιμένουμε να δούμε αν λειτουργεί; Δηλαδή στα κουτουρού έγινε όλη η ιστορία; Αυτοσχεδιάζοντας καθ’ οδόν;

Μόνο την υπουργό Παιδείας Νίκη Κεραμέως, εκείνη δηλαδή που έφαγε όλο το ξύλο από την αντιπολίτευση για τη θέσπιση του μέτρου, άκουσα να δηλώνει το αυτονόητο, ότι «οι νόμοι ψηφίζονται για να εφαρμόζονται». Αλλά και αυτή δεν μπορούσε να πει τίποτε περισσότερο, χωρίς να προκαλέσει ενδοκυβερνητικό θέμα. Πώς να εφαρμοσθεί ο νόμος, όταν ο αρμόδιος για την εφαρμογή του υπουργός δεν θέλει να τον εφαρμόσει; Η ευθύνη για τον εξευτελιστικό παροπλισμό των ΟΠΠΠΙ ανήκει εξ ολοκλήρου στον Τάκη Θεοδωρικάκο.

Βεβαίως, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη έχει πολλές άλλες προτεραιότητες – π.χ., να μπει στο κάδρο ως υπερασπιστής των συνόρων, να μετακινεί περιπολικά από την Ομόνοια στη Γλυφάδα και, γενικώς, οτιδήποτε θα τον βοηθήσει να εκλεγεί στον νότιο τομέα, όπου εκτίθεται. Με την απροθυμία του όμως εκθέτει την κυβέρνηση ολόκληρη και τον Πρωθυπουργό προσωπικώς, εκθέτει όσους δεσμεύθηκαν για την εφαρμογή του μέτρου. Το τέλος της βίας και της ανομίας στα πανεπιστήμια είναι, σε τελευταία ανάλυση, πολύ σοβαρότερη υπόθεση από τις παρακολουθήσεις. Αφορά τους πολλούς και την ελεύθερη πρόσβασή τους στο δημόσιο αγαθό της παιδείας για το οποίο πληρώνουμε όλοι.

Αυτό που δεν καταλαβαίνει ο Τάκης Θεοδωρικάκος είναι ότι, προκειμένου να κερδίσει το εκλογικό κοινό που αγωνίζεται τώρα να το σαγηνεύσει με αγέρωχες πόζες, πατριωτικές κορόνες και ύφος τύπου Κλιντ Ιστγουντ, πρέπει να εφαρμόσει τον συγκεκριμένο νόμο, όχι να κρύβεται από την πραγματικότητα. Είναι περίεργο πως ένας άνθρωπος με τη δική του πείρα, ένας άνθρωπος ο οποίος πέρασε τη ζωή του μελετώντας την πολιτική ως ερευνητής της κοινής γνώμης, δεν καταλαβαίνει ότι οι καιροί άλλαξαν και ότι δεν υπάρχει καθόλου ανοχή στην κοινωνία για τις μορφές εγκληματικότητας που συνηθίσαμε να θεωρούμε μέρος της πανεπιστημιακής παράδοσης στην Ελλάδα.

Στο κάτω κάτω, η ζωή δίνει στον Τάκη Θεοδωρικάκο μια σπάνια ευκαιρία. Την ευκαιρία να διορθώσει ένα τεράστιο λάθος, στην πραγματοποίηση του οποίου συμμετείχε ενεργά και ο ίδιος ως κνίταρχος της Νομικής στα φοιτητικά χρόνια του. Φανταζόταν ποτέ, πριν από 20-30 χρόνια, ο Θεοδωρικάκος ότι θα γινόταν υπουργός σε κυβέρνηση ΝΔ και μάλιστα Προστασίας του Πολίτη, αυτό που λέγαμε παλιά «Δημοσίας Τάξεως»; Ας την αξιοποιήσει λοιπόν. Η ευκαιρία είναι μοναδική. Εκτός, βέβαια, αν μέσα του δεν συμφωνεί καθόλου με τη συγκεκριμένη πολιτική. Αν αυτός είναι ο λόγος της αποθυμιας του, οφείλουμε να το σεβαστούμε. Ομως, στην περίπτωση αυτή – τη σεβαστή, να το επαναλάβω – δεν έχει θέση ούτε στην κυβέρνηση ούτε στο ψηφοδέλτιο της ΝΔ.