«Ηρθε ο χειμώνας κι ο κοσμάκης τα ‘χει χάσει»

Εχω αρχίσει ήδη να τρέμω, μην πω ότι κροταλίζουν και τα δόντια μου. Τα ψηφιακά και αναλογικά αστεία που διακινούνται ήδη για τον δύσκολο επερχόμενο χειμώνα ρίχνουν τις θερμοκρασίες σε επίπεδα πολύ χαμηλότερα από τα κανονικά για την εποχή. (Είναι κι αυτό το «επερχόμενος» που δίνει μια άλλη διάσταση, πιο μεγαλοπρεπή στο θέμα. Ο ταξιτζής που με εξυπηρέτησε προχθές και ο οποίος μου εξήγησε αναλυτικά – και με πολύ χιούμορ όπως πίστευε ο ίδιος – πώς θα ζεσταθούμε τους επόμενους μήνες, δεν είπε ούτε μια φορά τη λέξη «χειμώνας» χωρίς το «επερχόμενος» μπροστά.) «Αστεία διαμαρτυρίας» θα τα έλεγα καθώς έχουν και μια ιδεολογική (λέμε και καμιά βλακεία για να περάσει η ώρα) διάσταση. Καλαμπούρια (διότι περί αυτών πρόκειται και τη διαφορά από τα αστεία την έχουμε ξαναπεί) που προβλέπουν «φιλελέδες», Κυρπαντελήδες και νοικοκυραίους να τουρτουρίζουν στα σκοτεινά και να προπηλακίζουν όσους ανάβουν το αμπαζούρ το θαλασσί, που μιλούν για «θείτσες» οι οποίες ψήφισαν Νέα Δημοκρατία και τώρα πρέπει να ανοίξουν τρύπα στον τοίχο του living για να περάσει το μπουρί της ξυλόσομπας, που θεωρούν υποταγμένους όσους πρόκειται να συμμορφωθούν στα μέτρα εξοικονόμησης ενέργειας και τους ενσωματώνουν στους «προσκυνημένους» που έμειναν σπίτι στο λοκντάουν, στους εμβολιασμένους και σε όσους, τέλος πάντων, δεν προσκυνούν τα «ευαγγέλια» του Αγκαμπεν.

Η ανοησία αντεπιτίθεται. Κακομεταμφιεσμένη σε ριζοσπαστισμό, δικαιωματισμό, «αγάπη για τον άνθρωπο» και ό,τι κίνημα, τέλος πάντων, προσπαθεί να αποκτήσει μορφή, ταυτότητα και σχήμα στην εποχή των μεγάλων μετασχηματισμών. Κι αν ήταν μόνο αυτό, θα έμενε εντός των ορίων της γραφικότητας – η οποία δεν είναι καθόλου αθώα αφού εκεί βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να «ανθήσουν» τα άκρα. Πίσω όμως από τα εντελώς διάφανα καλαμπούρια περί ενέργειας διαγράφεται ξεκάθαρα η απέχθεια για την ήδη χρεοκοπημένη, κατά τη γνώμη τους, Ευρώπη και ένας φιλοπουτινισμός που, στην πραγματικότητα, πρόκειται για το φάντασμα του σοβιετισμού. Ετσι είναι, οι μεγάλες καψούρες επιβιώνουν και μέσω των φαντασμάτων και των εκτοπλασμάτων τους. (Το ξέρει αυτό κι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αφού γράφτηκε στην ΚΝΕ όταν είχαν γίνει ήδη τα σαράντα του υπαρκτού σοσιαλισμού.)

^{Μνηµόνια υποκρισίας}

Φταίει λοιπόν η «κακιά» Ευρώπη για την ενεργειακή κρίση (του «επερχόμενου χειμώνα»  – μην ξεχνιόμαστε). Κυρίως φταίει η ελληνική κυβέρνηση διότι στήριξε την Ουκρανία – μαζί με αυτήν τη σουρτούκω τη Σάνα Μάριν που δεν βάζει ποπό κάτω. Φταίνε οι τρεις και ο Χατζηπετρής που δεν έκαναν τα γλυκά ματάκια στον Πούτιν να μας κάνει πεσκέσι δέκα νταμιτζάνες πετρέλαιο και άλλες τόσες φυσικό αέριο στον καθένα, να μπουμπουνίζουμε τα καλοριφέρ από τώρα, να ανασυρθεί κι εκείνη η παλιά διαφήμιση που έλεγε «Κι ο παππούς με το φανελάκι;». Φταίνε γιατί δεν υποτάχθηκαν στους εκβιασμούς του μαφιόζου, του τσαμπουκαλή της γειτονιάς.

Και ποιοι τα λένε αυτά; Οι, κατά δήλωσή τους, επαναστάτες, οι προοδευτικοί, οι ανυπόταχτοι, οι μη προσκυνημένοι στη διεθνή συνωμοσία. Αυτοί που έσυραν τους χορούς στο Σύνταγμα το 2015, που έλεγαν «Ελα, μωρέ, τι θα πάθουμε; Αντε να πεινάσουμε λίγο, άντε και να μας λείψουν κάποια αγαθά. Το σημαντικό είναι ότι θα ανακτήσουμε την αξιοπρέπειά μας και θα απαλλαγούμε από το απεχθές, επαχθές και ειδεχθές ευρώ». Ε, αυτοί πριν από μερικούς μήνες αποφάσισαν ότι ζωή χωρίς ρωσικά μπαλέτα είναι ζωή χαμένη και τώρα δεν μπορούν να ζήσουν με τον θερμοστάτη κάτω από τους 25 βαθμούς.

Ναι, θα περάσουμε έναν δύσκολο χειμώνα μαζί με όλη την Ευρώπη. Οι συγκρίσεις με τους χειμώνες του ’44 ή του ’45 ή του ’46 μού ακούγονται υπερβολικές καθώς είναι άλλες οι συνθήκες και τα μέσα. Η αξιοπρέπεια όμως, η δημοκρατία και η ελευθερία είναι «ακριβές» υποθέσεις. Οποιος λέει το αντίθετο απλά λαϊκίζει.