Γιάννης Μόσχος

Ενα βράδυ του Αυγούστου. Πολλά χρόνια πριν. 25 χρόνια σχεδόν. Είχα μόλις μετακομίσει στην Αθήνα από τη Θεσσαλονίκη. Θυμάμαι κούτες ακόμα στο καινούργιο μου σπίτι στη Νέα Σμύρνη. Είχα δραπετεύσει από τη Θεσσαλονίκη κυνηγώντας αυτό που επιθυμούσα από μικρό παιδί: να δουλέψω στο θέατρο. Με είχε μόλις δεχτεί ο Τάσος Μπαντής – αχ, Τάσο, μας έφυγες νωρίς – ως βοηθό του στην «Αγγέλα» του Σεβαστίκογλου. Τον είχα πρήξει στα τηλέφωνα, κάθε δύο με τρεις μέρες τον έπαιρνα και τον ξανάπαιρνα στο σταθερό τηλέφωνο του Εμπρός (δεν υπήρχαν βέβαια τότε κινητά), «κύριε Μπαντή, θέλω πολύ να δουλέψω ως βοηθός σας», μέχρι που μάλλον βαρέθηκε και μου είπε: «Αντε, έλα και βλέπουμε».

Πρέπει να είχε περάσει μία εβδομάδα προβών και ένα βράδυ είδα ένα όνειρο που ακόμα το θυμάμαι. Με θυμάμαι να αρχίζω ξαφνικά να ανασηκώνομαι από το κρεβάτι μου και να αρχίζω να ίπταμαι, να βγαίνω από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα και να πετάω ψηλά, πάνω από τη Νέα Σμύρνη, να βλέπω από ψηλά σαν κουκκίδα το καινούργιο μου σπίτι. Και να ταξιδεύω προς το κέντρο, να κάτω η Ακρόπολη, και να το Θησείο, και να το θέατρο Εμπρός, και να αρχίζω να κατεβαίνω χαμηλά, να τρυπώνω από την ανοιχτή πόρτα μέσα στο θέατρο και να αιωρούμαι πάνω από το σκηνικό της «Αγγέλας». Και βλέπω τον Τάσο να μπαίνει και να μου λέει: «Θα μείνεις; Ή θα συνεχίσεις να πετάς;». «Φεύγω και ξανάρχομαι», του απαντάω. Και μετά βγαίνω με μεγάλη ταχύτητα πέρα, προς το θέατρο Αμόρε, χαμηλώνω ταχύτητα, τρυπώνω από την ανοιχτή πόρτα και βλέπω τον Γιάννη Χουβαρδά να κάθεται στο μπαρ και να μου λέει: «Πού είσαι, Γιάννη; Αργησες» (είχα κλείσει, βλέπετε, να γίνω βοηθός του μετά τον Τάσο Μπαντή). Και εγώ κοκκινίζω και δραπετεύω, ντράπηκα τόσο πολύ, πετάγομαι έξω από την πόρτα του Αμόρε, πάντα πετώντας, υψώνομαι πολύ ψηλά και επιστρέφω σαν σίφουνας προς το σπίτι μου στη Νέα Σμύρνη. Τρυπώνω και πάλι μέσα από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα και με το που προσγειώνομαι στο κρεβάτι μου ξυπνάω αιφνίδια. Για λίγα δευτερόλεπτα δεν ήμουν σίγουρος αν ήταν όνειρο ή πραγματικότητα.

Σήμερα είμαι ευγνώμων που τα όνειρά μου εκπληρώθηκαν, ζω και αναπνέω μέσα στο θέατρο για 25 χρόνια τώρα, είμαι τόσο τυχερός που έγινα κι εγώ μέλος της οικογένειας του θεάτρου. Κι αν με ακούσετε ποτέ να γκρινιάζω, να με επαναφέρετε, παρακαλώ, στην τάξη, να μου πείτε: «Είσαι τόσο τυχερός». Θα έχετε απόλυτο δίκιο.