Λεκές

«Είμαστε σοβαροί; Θα αλλάζουμε τους κανόνες του παιχνιδιού ανάλογα με τι μας συμφέρει;». Ακόμη και στο γραπτό, χωρίς να διαβάζει κανείς τη γλώσσα του σώματος, η μητσοτακική απάντηση σε όποιους ψιθύριζαν εισηγήσεις για αλλαγή του εκλογικού συστήματος τον Ιούνιο δεν δημιούργησε αβεβαιότητες ή ερωτηματικά. Εκείνη την περίοδο οι μυημένοι στα παρασκήνια της κυβερνητικής έδρας επέμεναν ότι το ανδρεοπαπανδρεϊκού στυλ τέχνασμα, το οποίο προτεινόταν προκειμένου να αυξηθούν οι πιθανότητες του κυβερνώντος κόμματος να βγει αυτοδύναμο από την κάλπη, δεν ταίριαζε με το θεσμικό προφίλ που φιλοτεχνεί ο Πρωθυπουργός. Οι πιο σχολαστικοί ανάμεσά τους, όσοι ψιλολογούν κάθε πιθανό μήνυμα μιας πολιτικής κίνησης, υποστήριζαν μάλιστα ότι αν η κυβέρνηση γινόταν η μοναδική στα μεταπολιτευτικά χρονικά που τροποποίησε δικό της εκλογικό νόμο προτού καν αυτός εφαρμοστεί μια φορά, η πρωτιά θα ήταν όμοια με ανεξίτηλο λεκέ – από εκείνους που δύσκολα δεν θα πρόσεχαν κάποιοι κεντρώοι ψηφοφόροι πάνω στο κοστούμι της θεσμικότητας που ενδύθηκε. Ετσι, η σχετική συζήτηση υποβαθμιζόταν ως σεναριολογία.

Ρίσκο

Κι όμως, τις τελευταίες μέρες η επίσημη κυβερνητική φωνή κι ένας απ’ τους στενότερους πρωθυπουργικούς συνεργάτες δεν εμφανίστηκαν τόσο κατηγορηματικοί. Εμφανίστηκαν αντίθετα – εξαιτίας «του κλίματος που δεν ευνοεί τις συνεργασίες» – ανησυχούντες για την πολιτική σταθερότητα μέσα σ’ έναν όλο και πιο ασταθή κόσμο. Οπότε, το Μαξίμου έδειξε διατεθειμένο να εξετάσει το αίτημα μελών της νεοδημοκρατικής ΚΟ, τα οποία δημόσια ή ιδιωτικά ζητούν την επαναφορά του μπόνους των 50 εδρών «για να μη γίνουμε Ιταλία». Βρίσκεται, άραγε, η λύση εκεί που λένε οι συμπολιτευόμενοι βουλευτές; Σύμφωνα με το σκεπτικό τους αυτό θα εξασφάλιζε μονοκομματική κυβέρνηση με 35% – όταν με την ενισχυμένη αναλογική, που θα ισχύσει στις μεθεπόμενες εκλογές, το πρώτο κόμμα χρειάζεται τουλάχιστον 37% με 38%. Βέβαια, οι εκλογολογικές τους εκτιμήσεις παραβλέπουν το ιστορικό προηγούμενο του 2015. Τότε, το 36,34% του ΣΥΡΙΖΑ μεταφράστηκε σε 149 έδρες. Η ιδέα που λανσάρουν σαν ικανή διευθέτηση του προβλήματος, δηλαδή, κρύβει το ρίσκο η κυβέρνηση και να λερώσει τη θεσμική της εικόνα, και να μην πετύχει την πολυπόθητη αυτοδυναμία.