Μία (προσωρινή;) απώλεια

Στο ζήτημα περί συνταγματικότητας της σύννομης παρακολούθησης ενός βουλευτή, που προέκυψε μεταξύ Γιώργου Γεραπετρίτη και Ευάγγελου Βενιζέλου, δεν θα αναμειχθώ, καθώς είμαι ένας άσχετος, ενώ εκείνοι είναι δύο από τους κορυφαίους νομικούς της χώρας. (Το εύλογο ερώτημα, βέβαια, πόσους κορυφαίους χωράει αυτή η περίφημη κορυφή είναι η σύγχρονη εκδοχή του προβλήματος των γερμανών μοναχών, σχετικά με τον αριθμό των αγγέλων που μπορούν να χορεύουν στην κεφαλή μιας καρφίτσας, οπότε το αφήνουμε για άλλη φορά…)

Επανερχόμενος όμως στο αναγνωρισμένο κύρος των Γ. Γεραπετρίτη και Ευ. Βενιζέλου, υπενθυμίζω μόνο ότι, στη συζήτηση των αρχηγών στη Βουλή, την περασμένη Παρασκευή, τον μεν Βενιζέλο επικαλέστηκε στην αγόρευσή του ο Τσίπρας, ως προς τη θέση του Βενιζέλου στο ζήτημα της νομιμότητας της παρακολούθησης, τον δε Γεραπετρίτη ο αρχηγός της αντιπολίτευσης τον χαρακτήρισε κόσμημα του πολιτικού βίου (αφού του είχε επιτεθεί χυδαία προηγουμένως, αλλά και αυτή την ιστορία την αφήνουμε…)

Η διένεξη των δύο διαπρεπών νομικών της πολιτικής σκηνής έχει ενδιαφέρον, επειδή είναι το γεγονός που αποκαλύπτει την πολιτική διάσταση του Βενιζέλου με την κυβέρνηση. Μέχρι τώρα παρατηρούσαμε μια σύμπλευση των απόψεών του με την κυβέρνηση, μια σύμπλευση προσεκτική και πάντα με αποστάσεις ασφαλείας από την πλευρά του. Η σύμπλευση ήταν μέχρι τώρα αμοιβαίως αποδοτική: η μεν κυβέρνηση χρειαζόταν το κύρος της στήριξης που παρείχε ο Βενιζέλος σε κρίσιμα ζητήματα, ο δε Βενιζέλος διεύρυνε την αποδοχή του στον κεντρώο χώρο. Η υπόθεση της παρακολούθησης Ανδρουλάκη, για την οποία δεν ξέρω αν ήταν η αφορμή, η αιτία ή και τα δύο μαζί, ήταν πάντως αυτό που σήμανε το τέλος της σύμπλευσης.

Αυτή η πολιτική διάσταση είναι, κατά τη γνώμη μου, μια σοβαρή απώλεια για την κυβέρνηση από την υπόθεση Ανδρουλάκη. Ο Βενιζέλος είναι μία από τις σπάνιες περιπτώσεις πολιτικού, ο οποίος είχε τη γενναιότητα να αναγνωρίσει τα λάθη του και να αποδείξει τη μεταμέλειά του με πράξεις.

Κατηγορούμε και βρίζουμε το παρελθόν της κρατικοδίατης ευμάρειας, που τη χρηματοδοτούσε ο αλόγιστος δανεισμός – και καλά κάνουμε, γιατί αυτό ήταν το μάθημα της προηγούμενης δεκαετίας. Αν όμως ένας πολιτικός σήμερα, από ολόκληρο το φάσμα, της ΝΔ περιλαμβανομένης, αντιπροσωπεύει το παρελθόν που μπόρεσε να κοιτάξει το πρόσωπό του στον καθρέπτη, αυτός είναι ο Βενιζέλος. Γι’ αυτό και έχει μέλλον. Γι’ αυτό και έχει καταφέρει να κερδίσει ένα νέο πολιτικό και ηθικό κύρος. Οχι μόνον επιβίωσε της κρίσης, αλλά και δικαιώθηκε. Οχι επειδή στάθηκε τυχερός, αλλά επειδή είχε το ηθικό και πνευματικό σθένος να αναγνωρίσει το λάθος και να κάνει το σωστό.

Θα τολμούσα μάλιστα να πω ότι, δεδομένων των γνωστών ικανοτήτων του Βενιζέλου και παρότι βρίσκεται εκτός Βουλής, είναι ο μόνος πολιτικός στον ορίζοντα που διαθέτει το βάρος της προσωπικότητας, ώστε να ανταγωνισθεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη. (Εκτός, βέβαια, του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου, αλλά αυτός δεν ενδιαφέρεται…) Αυτή είναι, βέβαια, δική μου σκέψη· δεδομένου όμως ότι ο Βενιζέλος ποτέ δεν έκρυψε τη γνώμη που έχει για τον εαυτό του και τις ικανότητές του, δεν θα αμφέβαλλα αν την έχει κάνει και εκείνος. Δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνεται ότι έχει αποκτήσει ένα νέο κοινό και να μη νιώθει τη φιλοδοξία να το αξιοποιήσει.

Και για τον λόγο αυτόν είναι, λοιπόν, μια απώλεια για την κυβέρνηση η (διακριτική) στήριξη του Βενιζέλου. Βεβαίως, τίποτε δεν προδικάζει ότι η διάσταση αυτή είναι οριστική. Προσωπικά, δεν θα έλεγα ότι αυτό ήταν το τέλος, ούτε η αρχή του τέλους, του ειδυλλίου. Ο δρόμος είναι μακρύς και δύσβατος και ο Βενιζέλος πολύ έξυπνος για να αποφασίσει να τον διανύσει μόνος του.

Η διαίσθησή μου (που μπορεί βεβαίως να είναι για πέταμα) λέει ότι η διάσταση είναι προσωρινή, διότι δεν συμφέρει στρατηγικά τον Βενιζέλο. Με τη μέχρι τώρα στάση της λελογισμένης στήριξης της κυβέρνησης, ο Βενιζέλος ανοίγει για τον εαυτό του έναν διαφορετικό δρόμο μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Διαφοροποιούμενος στο συγκεκριμένο ζήτημα με την κυβέρνηση τονίζει την ιδιαιτερότητα της περίπτωσης του δικού του δρόμου. Με άλλα λόγια, μολονότι εκτός Βουλής, όπως και ο Ανδρουλάκης άλλωστε, ο Βενιζέλος έπαιξε και αυτός στο παιχνίδι που είχε ως μπάλα τον Ανδρουλάκη…