Επαιξε τον ρόλο της μπάλας {CR}

Μετά τη συζήτηση της περασμένης Παρασκευής στη Βουλή για τις παρακολουθήσεις, υποθέτω ότι ο Νίκος ο Ανδρουλάκης πρέπει να νιώθει περίεργα, κάπως σαν «κερατάς και δαρμένος». Το λέω διότι το δικό του τηλέφωνο  ήταν υπό παρακολούθηση, εκείνος ξεκίνησε όλη την ιστορία με την καταγγελία του στον Αρειο Πάγο, αλλά η παράσταση στη Βουλή είχε πρωταγωνιστικό ρόλο μόνο για τον Αλέξη Τσίπρα. Για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, αυτή ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να πατρονάρει το ΠΑΣΟΚ και την εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο. Στο ματς της περασμένης Παρασκευής, ο Ανδρουλάκης είχε τον ρόλο της μπάλας. Αχαρος ρόλος, άδοξος και ενδεχομένως επώδυνος, αλλά χρήσιμος, διότι χωρίς μπάλα παιχνίδι δεν γίνεται.

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι, παρότι νόμιμη, η παρακολούθηση των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων του Ν. του Ανδρουλάκη είναι το μόνο σοβαρό θεσμικό ατόπημα αυτής της κυβέρνησης μέχρι τώρα – αν δεν ήταν, δεν θα είχαν παραιτηθεί αμέσως ο γενικός γραμματέας του Πρωθυπουργού και ο διοικητής της ΕΥΠ. Κάπου εκεί, νομίζω, εξαντλείται και το ενδιαφέρον του ευρύτερου κοινού για την υπόθεση. Προφανώς υπήρξε λάθος (ακριβέστερα, μεγάλη μ***ία, όπως λέει ο κόσμος, αλλά και τα ίδια τα στελέχη της ΝΔ), οι ευθύνες όμως καταλογίσθηκαν αμέσως, έγιναν επίσης και οι μετατροπές στη σχετική με τις παρακολουθήσεις διαδικασία και το θέμα τελειώνει κάπου εκεί – τουλάχιστον όσον αφορά τους ρεαλιστές, δηλαδή όσους σταθμίζουν την κάθε κυβερνητική πράξη μαζί τους με τους άλλους παράγοντες της συνολικής εικόνας.

Αντιλαμβάνομαι ότι η διαπίστωσή μου μπορεί να προκαλεί ανατριχίλα στους ιδεαλιστές, την επιβεβαιώνουν όμως οι μετρήσεις. Στη δημοσκόπηση της GPO για τα «ΝΕΑ» του περασμένου Σαββάτου, βλέπουμε ότι η υπόθεση των παρακολουθήσεων έρχεται τρίτη στην κατάταξη των θεμάτων ενδιαφέροντος της κοινής γνώμης, με ποσοστό μόλις 9,6%. Προηγούνται ασφαλώς η ενεργειακή κρίση με 36,7% και η ακρίβεια με 36,3%. Το ίδιο ισχύει και μεταξύ των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, με μόνη διαφορά ότι το ποσοστό ανεβαίνει στο 16,8%. Ανάλογα όμως είναι και τα ευρήματα έρευνας της Marc για το «Πρώτο Θέμα». Και εδώ, προηγείται η ακρίβεια με 84,2%, ακολουθούν τα Ελληνοτουρκικά με 36,4%, η εγκληματικότητα με 30,2%, ο πόλεμος στην Ουκρανία με 26,3 και έπειτα οι τηλεφωνικές παρακολουθήσεις με μόλις 16%.

Δεν υποστηρίζω, βεβαίως, ότι δεν είναι θέμα οι παρακολουθήσεις – κάθε άλλο. Σαφέστατα όμως δεν είναι επαρκής λόγος για να αλλάξεις μια κυβέρνηση, η οποία σε γενικές γραμμές κάνει καλά τη δουλειά της, σε μια εποχή δύσκολη, που προβλέπεται μάλιστα να γίνει δυσκολότερη με την παράταση του πολέμου στην Ουκρανία και τα δεινά που επιφέρει στο βιοτικό επίπεδο των Ευρωπαίων. Και πάντως δεν το κάνεις για να ανοίξεις τον δρόμο σε όσους πιστεύουν ότι δεν αρκεί η εναλλαγή της εξουσίας και αδημονούν να ελέγξουν τους αρμούς της…

ΠΑΙΔΙΚΟ

Ενοχλήθηκαν κάποιοι, επειδή σε στήλη της περασμένης εβδοβάδας χαρακτήρισα χαμηλού επιπέδου την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του ΠΑΣΟΚ. Η συζήτηση της περασμένης Παρασκευής, όμως, επιβεβαίωσε τον χαρακτηρισμό. Ο Μιχάλης ο Κατρίνης, ο επικεφαλής της Κ.Ο. του κόμματος, ξεκίνησε την ομιλία του αντιπαραβάλλοντας την ευαισθησία του Γιώργου Γεραπετρίτη, ο οποίος έσπευσε να λάβει τον λόγο επί προσωπικού για να αντικρούσει αναληθείς ισχυρισμούς του Τσίπρα για το πρόσωπό του, με την αναισθησία του Κυριάκου Μητσοτάκη, επειδή δεν ζήτησε και εκείνος τον λόγο επί προσωπικού.

Του διέφυγε όμως το βασικό: ότι ο Πρωθυπουργός έχει τη δευτερολογία του και, συνεπώς, ό,τι έχει να πει επί προσωπικού θα το πει εκεί. Ο πρόεδρος της Βουλής παρενέβη και του το θύμισε, αλλά ο καλός βουλευτής έκανε ότι δεν άκουσε και συνέχισε ακάθεκτος να στηλιτεύει την έλλειψη ευαισθησίας του Μητσοτάκη. Βλέπετε, τον είχε τόσο συναρπάσει το ευφυές εύρημά του (ο Πρωθυπουργός δεν ζήτησε τον λόγο επί προσωπικού), ώστε δεν μπορούσε να επιτρέψει στην πραγματικότητα (ο Πρωθυπουργός έχει δευτερολογία) να του το χαλάσει. Εκλεισε τ’ αφτιά του λοιπόν, το πήγε μέχρι τέλους και το ευχαριστήθηκε! Τι κι αν ήταν παντελώς άστοχο; Τι κι αν εξέθετε τον εαυτό του και την άγνοιά του; Αδιάφορο. Εκείνος έκανε ότι δεν άκουσε και απόλαυσε την γκάφα του μέχρι την τελευταία γουλιά.

Υψηλού επιπέδου, πάντως, δεν τη λες αυτού του είδους την εκπροσώπηση. Της αναγνωρίζεις όμως το  ελαφρυντικό της γνήσιας παιδικότητας…