Ξένος Τύπος

Μέσα σε τρεις μέρες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κατάφερε να τα βάλει μέχρι και με την Ενωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου. Και κατάφερε να πολλαπλασιάσει την ένταση αναπαραγωγής αρνητικών δημοσιευμάτων. Και ευλόγως δημιούργησε, προς τα έξω, την εντύπωση για δυσανεξία στην κριτική. Οταν αντιδράς έτσι σε αρνητικά δημοσιεύματα, είναι λογικό κάποιος, που δεν γνωρίζει καλά τα της Ελλάδας, να σκεφτεί ότι, πράγματι, η σχέση αυτής της κυβέρνησης με τον Τύπο είναι, τουλάχιστον, περίεργη. Και αν μάλιστα υπάρχουν από δίπλα χυδαία τρολ που επιτίθενται σε δημοσιογράφους, τότε αντιλαμβάνεσαι ότι η κατάταση τείνει να ξεφύγει. Οχι μόνο από τη μία πλευρά, αλλά και από την άλλη. Να, για παράδειγμα ένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ δημοσίευσε κατάλογο δημοσιογράφων, που εργάζονται σε κυβερνητικά ελεγχόμενες θέσεις, στοχοποιώντας τους. Λες και στις ημέρες της Πρώτης Φοράς δεν κατέλαβαν συνάδελφοι μας θέσεις στον κυβερνητικό μηχανισμό. Αφήστε που είναι κωμικό να διαμαρτύρεται ο ΣΥΡΙΖΑ για στοχοποίηση, όταν είχε ξεκινήσει το συνέδριό του με βίντεο κατά των «αντιφρονούντων» δημοσιογράφων.

Αλλο παράδειγμα: η Νεκταρία Σταμούλη η οποία χαρακτηρίστηκε, καθ’ υπερβολήν, όπως είπε ο κ. Οικονόμου, συνδεδεμένη με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα και αν είναι έτσι, ακόμα και αν η Σταμούλη χόρευε στο Σύνταγμα το βράδυ του δημοψηφίσματος, στον κυβερνητικό εκπρόσωπο δεν πέφτει κανένας λόγος. Δεν μπορεί, δηλαδή, να αρθρογραφεί με την άποψη της σε ένα μέσο που την εμπιστεύεται και την πληρώνει; Και αν σώνει και καλά ο εκπρόσωπος πρέπει να σχολιάσει το δημοσίευμα, τότε ας σταθεί στο περιεχόμενο του, ας το αντικρούσει με στοιχεία και επιχειρηματολογία. Η στοχοποίηση της δημοσιογράφου πού αποσκοπεί; Στο να την καταστήσει αφερέγγυα ενώπιον της κοινής γνώμης. Είναι αυτή μία φιλελεύθερη προσέγγιση περί ελευθεροτυπίας; Δεν είναι. Θυμίζει τις μεθοδεύσεις της γνωστής υπόγας στην Κουμουνδούρου, όταν τα τρολ στοχοποιούσαν (και στοχοποιούν) δημοσιογράφους με σκοπό τον εκφοβισμό τους. Και επειδή αυτή η κυβέρνηση ποντάρει πολλά στο αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο καλό θα ήταν να μην τους μιμείται.

Δύο ερωτήματα

H γκρίνια είναι συστατικό της Δημοκρατίας. Ομοίως και οι φιλοδοξίες, τα όνειρα, οι προσδοκίες, ακόμα και οι επαναστατικές ονειρώξεις για επανάκτηση της εξουσίας όπως οι μπολσεβίκοι μπήκαν στα χειμερινά ανάκτορα. Αυτές μάλιστα οι ονειρώξεις έχουν και την πλάκα τους όταν τις βλέπεις να μετουσιώνονται σε αναρτήσεις στην κοινωνική δικτύωση. Ευτυχώς όμως για αυτά τα θέματα αποφασίζει η κάλπη και όχι τα έμμισθα ή φαντασμένα τρολ. Η κυβέρνηση δεν πρόκειται να πέσει, φυσικά, από το σκάνδαλο των υποκλοπών. Και τα περί ανατροπής Μητσοτάκη εκ των έσω είναι αστεία. Ωστόσο υπάρχουν δύο βασικά ερωτήματα. Το πρώτο αφορά την αγορά ενέργειας και τις τιμές καταναλωτή. Και το δεύτερο αν μπορούμε να πάμε μέχρι την άνοιξη βγάζοντας αφρούς και μπινελίκια από το στόμα.

Με μελάνι λεμονιού

Λογικά η σημερινή συζήτηση στη Βουλή θα είναι η πιο δύσκολη στιγμή στην πρωθυπουργική θητεία του Μητσοτάκη. Και ευλόγως μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Τσίπρας θα κάνει το παν για να τον βγάλει από την άβολη θέση. Διότι από τη μία ο Μητσοτάκης θα προσπαθεί να μαζέψει, όσο μπορεί, το θέμα, βγάζοντας ενδεχομένως κανένα χαρτί για την εποχή ΣΥΡΙΖΑ, και από την άλλη ο Τσίπρας θα ανέβει στα κεραμίδια φωνάζοντας για χούντες και άλλα γραφικά. Επίσης θα είναι μια άκρως διαφωτιστική συζήτηση για όσους καθίσουν να την παρακολουθήσουν παρέα με ποπ κορν και αναψυκτικά, άντε και καμιά μπίρα λόγω της ώρας. Γιατί αυτά που θα ακουστούν σχετικά με τη λειτουργία της ΕΥΠ θα μας θυμίσουν πόσο χρήσιμο είναι να γράφεις σε απλό χαρτί με μελάνι λεμονιού και να λες αυτό που θέλεις να πεις κολλώντας τα χείλη στο αφτί του συνομιλητή σου.