Πόλεμος με όρους πολιτικής

Ο Χάρης ο Καστανίδης έχει ένα δικό του, αμέσως αναγνωρίσιμο ύφος στον λόγο του. Υφος ανθηρό και περισπούδαστο, με προτίμηση στον στόμφο και τη λεξιλαγνεία. Φαντάζομαι ότι, κάθε φορά που θέλει να ανακοινώσει κάτι στο πανελλήνιο, πρώτα γράφει σε ένα χαρτί αυτό που θέλει να πει και ύστερα αρχίζει να το φορτώνει με επίθετα, επιρρήματα, συνώνυμα κ.λπ., μέχρι που η κεντρική ιδέα έχει  παρασυρθεί από τον χείμαρρο των λέξεων. Ας πούμε, χρησιμοποιεί κάπου τη λέξη «προτεραιότητα»; Της προσθέτει και ένα «απόλυτη». Αναφέρει κάπου παρακάτω τη λέξη «σημασία»; Της κοτσάρει και ένα «βαρύνουσα». Κατηγορεί τον Πρωθυπουργό για «λάθη»; Βάζει από δίπλα και ένα «ημαρτημένα», για να μη νομίσει ο ακροατής ότι επειδή χρησιμοποίησε μία δισύλλαβη λέξη δεν είναι μορφωμένος. Κάνει έκκληση για «συνεννόηση»; Τη θέλει «μέσα σε πλαίσιο συναίνεσης» – λες και μπορεί να υπάρξει συνεννόηση χωρίς «πλαίσιο συναίνεσης».

Με μια τέτοιου ύφους ανακοίνωσή του, προχθές, ο Χάρης ο Καστανίδης ζητεί «να κληθεί εκ νέου» στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας ο νέος διοικητής της ΕΥΠ, πρέσβης Θεμιστοκλής Δεμίρης, για να δώσει εξηγήσεις. Μα, τι εξηγήσεις να δώσει; Αφού εκεί ήταν ο Χ. ο Καστανίδης αυτοπροσώπως – είναι μάλιστα ο δεύτερος αντιπρόεδρος της Επιτροπής. Να του τα πει ξανά, επειδή ενδεχομένως ο ίδιος δεν πρόσεχε εκείνη την ώρα ή δεν κατάλαβε; Ή μήπως είχε πεταχτεί στο μπάνιο και έχασε το καλύτερο; Εν πάση περιπτώσει, γιατί ο Χ. ο Καστανίδης δεν έθετε τις απορίες του προς τον νέο διοικητή εκείνη την ώρα, που τον είχε μπροστά του, αλλά περίμενε να τελειώσει η συνεδρίαση για να ζητήσει άλλη μία;

Και όσον αφορά όμως την ουσία της ανακοίνωσης, προξενεί εντύπωση ότι ο συντάκτης της αποφεύγει να επαναλάβει την αποδιδόμενη (βάσει των διαρροών) στον Θ. Δεμίρη επίμαχη δήλωση. Προφανώς, το κάνει από σεβασμό στον νόμο. Δεν κάνει διαρροές αυτός! Απλώς εκμεταλλεύεται εκείνες που κάνουν οι άλλοι. Για να το πω μεταφορικά, δεν συμμετέχει ο ίδιος στο όργιο των διαρροών, αλλά ευχαρίστως παίρνει μάτι. Γι’ αυτό δεν είδα πουθενά στην ανακοίνωσή του να στηλιτεύει το σοβαρότερο ζήτημα της υπόθεσης, το αίσχος των διαρροών. Θα ήταν υποκριτικό αν το έκανε, την ώρα που τις εκμεταλλεύεται. «Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση» και για τον Χ. τον Καστανίδη. Η φιλοσοφία του ΣΥΡΙΖΑ εξαπλώνεται και στους εκτός κόμματος φίλους και συνοδοιπόρους…

Το χειρότερο όλων στη συγκεκριμένη υπόθεση ήταν η απευθείας μετάδοση, μέσα από τη συνεδρίαση, πληροφοριών σε ΜΜΕ φιλικά προς την αντιπολίτευση, όπως κατήγγειλε με ανακοίνωσή του ο Πρόεδρος της Βουλής Κώστας Τασούλας. Το γεγονός θα έπρεπε να ήταν αδιανόητο, διότι γελοιοποιεί τους θεσμούς της δημοκρατίας και επιβεβαιώνει το λεγόμενο ότι σε δύο χώρες δεν έχει νόημα η κατασκοπεία: στην Ιαπωνία, όπου δεν μιλάει κανείς, και στην Ελλάδα, όπου μιλούν οι πάντες.

Αν τουλάχιστον το υποτιθέμενο όφελος από τη διαρροή ήταν αξιόλογο για εκείνους που την έκαναν, θα καταλάβαινα τον κυνισμό του ωφελιμισμού τους. Ηταν όμως κάτι ασήμαντο, σε σχέση με τη ζημία στο θεσμικό κύρος της διαδικασίας. Συγκεκριμένα, ήταν η αυτονόητη απάντηση του Θ. Δεμίρη στο ερώτημα, αν παρακολουθούνται και άλλοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι, ότι «a priori δεν εξαιρείται κανείς». Αυτό μόνο θα μας έλειπε, η εθνική ασφάλεια να κάνει εξαιρέσεις κατά την ιδιότητα του καθενός υπόπτου! Να απαγορεύεται εξαρχής να παρακολουθούνται πολιτικοί, δημοσιογράφοι, πολύτεκνοι, ανάπηροι πολέμου, αλλά και ολυμπιονίκες (μέχρι και 8ος στην κατάταξη), πυρόπληκτοι, παλιννοστούντες ομογενείς και αφήνω ανοικτό τον κατάλογο γιατί στην πορεία θα προστεθούν και άλλοι.

Αν για ένα ασήμαντο και πρόσκαιρο όφελος η αντιπολίτευση προσβάλλει με τόση άνεση το κύρος των θεσμών, τότε δεν έχει νόημα να συζητούμε, καλύτερα ας πλακωθούμε στο ξύλο. Αν είναι τόσο απλό και εύκολο (θέμα πολιτικής βούλησης…) να παραβιάζουμε το απόρρητο σε θέματα εθνικής ασφαλείας, τότε αυτό που κάνουμε δεν είναι πολιτική, αλλά πόλεμος, που διεξάγεταιμε τους όρους της πολιτικής. Είναι παιχνίδι χωρίς κανόνες, με σκοπό την επικράτηση. Κοινώς, κλωτσοπατινάδα. Από την άλλη πλευρά, όσο και αν είναι δυσάρεστο δεν πρέπει να μας ξενίζει. Με την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε δεύτερο κόμμα, είναι φυσικό η νοοτροπία του μπαχαλάκια να έχει μολύνει τον κοινοβουλευτισμό.