Ας κρατήσουν οι χοροί

Με ένα ταρατατζούμ, πάμε τριάντα πέντε χρόνια πίσω (μην πω σαράντα και σας σοκάρω και σοκαριστώ κι εγώ). Τι θέλαμε, τι ζητούσαμε εμείς οι, τότε, νέοι, η πρώτη μεταπολιτευτική γενιά, οι αμέσως μετά τη γενιά της Μεταπολίτευσης, σε σχέση με τον κομπορταμέντο των πολιτικών; Εκτός από τον λόγο τους, να είναι λιγότερο «ξύλινη» και η δημόσια εικόνα τους. Λιγότερο comme il faut. Να έχει τις ρωγμές, τις αδυναμίες και τις χαρές των «κανονικών» ανθρώπων. Για παράδειγμα, ένας «κανονικός» άνθρωπος, ακόμη και εκείνη την εποχή, δεν φορούσε κοστούμι και γραβάτα 24 ώρες το 24ωρο όπως οι πολιτικοί τότε. Αλλωστε κι εμείς τα πιτσιρίκια λόγω του ζιβάγκο, κυρίως, πριμοδοτήσαμε τον Ανδρέα Παπανδρέου, όχι λόγω του σοσιαλισμού. Το είχε πει ήδη ο Σαββόπουλος στο «Οι εκλογές μαντινάδα» για τον «κουρνιαχτό που ‘χε διπλό κεφάλι»: «Το ένα ήταν Θεσσαλός στο σχήμα του Φλωράκη, το παραδίπλα ανδρεϊκός, με ‘γεια και το μπλουζάκι».

Για να δώσω ένα παράδειγμα, το να φορέσει μια γυναίκα βουλευτής παντελόνι στη Βουλή ήταν ταμπού. Το έσπασε η Μελίνα κι αυτή κατά τύχη, όταν χρειάστηκε μια μέρα να πάει από τις πρόβες για το «Γλυκό πουλί της νιότης» επειγόντως στη Βουλή χωρίς να προλάβει να περάσει από το σπίτι της για να αλλάξει.

Τέλος πάντων, το μήνυμα το έπιασαν πρώτοι οι πολιτευτές του ΠΑΣΟΚ – ή τους το πέρασε ο Ανδρέας που, ως αμερικανοτραφής, ήξερε από πολιτικό μάρκετινγκ – όταν έγιναν κυβέρνηση. Πιο χαλαροί, λιγότερο στημένοι, περισσότερες εμφανίσεις εκτός επίσημης πολιτικής σκηνής. Θυμάμαι λοιπόν ότι είχαν πάρει σβάρνα τις θεατρικές πρεμιέρες. Δεν υπήρχε πρεμιέρα – από επιθεώρηση έως σαιξπηρικό δράμα – που στην πρώτη σειρά να μην κάθονταν υπουργοί και βουλευτές με τις συζύγους τους. Εκείνα τα ζεύγη Αλευρά και Σκουλαρίκη τα έβλεπα πιο συχνά κι από τους γονείς μου. Ασε που είχα μάθει απ’ έξω τις γκαρνταρόμπες των κυριών. Αν θυμάμαι καλά μάλιστα ήταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός που τους σφύριξε φάουλ όταν κατάλαβε ότι το παραέκαναν.

Και ύστερα ήρθαν τα ζεϊμπέκικα. Μύρισαν σοσιαλισμό το «Περιβόλι του Ουρανού» και η «Ομορφη Νύχτα». Εντάξει, πιο συνεπές με το σύνθημα «Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία». Κι «ο λαός τραγούδι θέλει, τέρμα τα προβλήματα». Τι να θέλει o λαός; Γκολντόνι; Να τα λέμε κι αυτά. Η καλή η ζεϊμπεκιά ήταν, για την εποχή, πολιτικό asset.

Παρελθοντολογώ. Και μελαγχολώ. Οπως μελαγχολούμε όταν συνειδητοποιούμε την παλινδρόμηση. Είναι δυνατόν το 2022 να θεωρείται σκάνδαλο το ότι η 36χρονη φινλανδή πρωθυπουργός διασκέδασε, ήπιε, φλέρταρε, χόρεψε με την παρέα της; Τι είναι δηλαδή; Η χαμένη κόρη του Ορέστη Μακρή στη «Θεία από το Σικάγο»; Σε ποιον θα πρέπει να απολογηθεί γι’ αυτό; Στην ομοφοβική παρέα του Πούτιν; Και πόσο προβακατόρικη η ερώτηση αν θα μπορούσε, στην κατάσταση που ήταν, να πάρει μια σοβαρή απόφαση; Οτι τι, δηλαδή; Ο χορός μωραίνει;

Κάποιος έχει πει ότι θα πρέπει να είμαστε δύσπιστοι απέναντι σε άτομα που, όταν αποκτούν εξουσία, αλλάζουν την εμφάνιση ή τη συμπεριφορά τους. Το πόσο καλή πρωθυπουργός θα αποδειχτεί η Μάριν δεν εξαρτάται από το πώς διασκεδάζει, ειδικά μάλιστα όταν δεν το κάνει εν κρυπτώ. Το πόσο υποκριτές είναι όμως κάποιοι εξαρτάται από το πώς την κριτικάρουν για αυτό.

Ο υπέροχος κύριος Τσούνης

Πριν από λίγες εβδομάδες βρέθηκα σε ταβέρνα σε θέρετρο της Πελοποννήσου. Ανάμεσα στους πελάτες και ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Ελλάδα Τζορτζ Τσούνης. Ντυμένος με βερμούδα, t-shirt και πέδιλα, πέρασε από όλα τα τραπέζια και χαιρέτησε όλους με χειραψία και το άλλο χέρι στην καρδιά.

Πριν από λίγες ημέρες ο κ. Τσούνης επισκέφθηκε την Αλεξανδρούπολη μαζί με αμερικανό γερουσιαστή. Ντυμένος πάλι με το γνωστό πλέον χαλαρό του στυλ. Αυτή τη φορά μάλιστα με t-shirt που έγραφε Pride Beach. Ο Μητροπολίτης Αλεξανδρούπολης αποφάνθηκε ότι δεν ταιριάζει αυτό το ντύσιμο σε έναν πρέσβη που, σημειωτέον, δεν ήταν σε επίσημη επίσκεψη. Τι να κάνω τώρα; Να ξαναγράψω το σημερινό κείμενο από την αρχή;