Μετάλλια

Τις μέρες των μεγάλων διεθνών οργανώσεων όλοι πανηγυρίζουμε τα μετάλλια που φέρνουν στην Ελλάδα οι αθλητές που αγωνίζονται με το εθνόσημο, ενώ η εθνική υπερηφάνεια περισσεύει στα τιτιβίσματα των πολιτικών. Ομως, τις υπόλοιπες μέρες, εκείνες που οι άνθρωποι χάρη στους οποίους ακούγεται ο εθνικός ύμνος σε πολλές γωνιές του πλανήτη προπονούνται σκληρά – για να προσφέρουν στη χώρα τους μερικά δευτερόλεπτα εθνικής ανάτασης -, τους αγνοούμε.

Και κυρίως τους αγνοεί η πολιτεία. Γιατί εκείνη δεν φροντίζει να τους παρέχει όλα τα μέσα που χρειάζονται στην καθημερινή τους προσπάθεια για ένα χρυσό, ένα ασημένιο ή ένα χάλκινο μετάλλιο.

Η συλλογική συμπαράσταση στους πρωταθλητές μας δεν πρέπει να περιορίζεται στις επόμενες του κατορθώματός τους ώρες – ή έστω μέχρι να επιστρέψουν και να ρίξουμε συμβολικά τα τείχη. Το κράτος έχει υποχρέωση να τους προσφέρει οικονομική – αλλά κι οποιασδήποτε άλλης μορφής – υποστήριξη.

Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες προπονείται, για παράδειγμα, η Ελίνα Τζένγκο είναι άθλιες – παρότι ο Σύλλογος της Νέας Καλλικράτειας Χαλκιδικής έχει αρκετές επιτυχίες στο ιστορικό του. Η περίπτωση της 19χρονης ακοντίστριας δεν είναι μοναδική. Το φαινόμενο δεν είναι σημερινό. Είναι ο κανόνας εδώ και δεκαετίες.

Εχει φτάσει πια η ώρα να αλλάξουμε μια ακόμη κακή συνήθεια ετών. Δεν αρκεί να τους ρωτάει η πατρίδα τους τι μπορούν να κάνουν γι’ αυτή. Πρέπει να αναρωτηθεί κι η ίδια τι μπορεί να κάνει για εκείνους.