Η εποχή των μεταλλίων

Βροχή ελληνικών μεταλλίων σε Μόναχο και Ρώμη και λογικά έπεται λαμπρή συνέχεια, από σήμερα, που διεξάγεται στην πρωτεύουσα της Βαυαρίας ο τελικός του μήκους στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου με παρόντα τον κάτοχο του τίτλου Μίλτο Τεντόγλου. Οπως και νωρίτερα (από το πρωί) με τον τελικό των 35 χιλιομέτρων στο βάδην όπου η τρομερή Αντιγόνη Ντρισμπιώτη στα 38 της είναι ικανή ακόμα και για το χρυσό!

Στο φεστιβάλ των Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων σε Μόναχο (εννέα διοργανώσεις) και Ρώμη (κολύμβηση, συγχρονισμένη και open water) η Ελλάδα δεν είναι κομπάρσος, αλλά λάμπει με εξαιρετικές επιδόσεις των αθλητών και αθλητριών της.

Και όλα αυτά με συνθήκες προετοιμασίας που είναι ακόμα (παρά τα σημάδια βελτίωσης) πολύ πίσω από τις υπόλοιπες χώρες που ανταγωνιζόμαστε.

Η ελληνική κωπηλασία είχε από το 2011 να πάρει τέσσερα μετάλλια σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και το σημαντικότερο ήταν ότι όλα τα πληρώματα «έτρεξαν» μέχρι και τον τελικό. Είχαμε δηλαδή 4/6 μετάλλια (1 χρυσό και 3 ασημένια) και 6/6 τελικούς για τα ελληνικά πληρώματα – και μιλάμε για άθλο.

Η πολύχρονη συνεργασία με τον ιταλό «μάγο» του αθλήματος Τζιοβάνι Ποστιλιόνε, αλλά και με το γεγονός ότι με νύχια και με δόντια (της Ελληνικής Ομοσπονδίας Κωπηλασίας αλλά και της ΓΓΑ) το υπερσύγχρονο κωπηλατοδρόμιο του Σχοινιά δεν μετατράπηκε σε εγκατάσταση – φάντασμα όπως το στολίδι του μπιτς βόλεϊ για παράδειγμα, ήταν το πρώτο βήμα.

Ο 23χρονος φοιτητής βιολογίας Αντώνης Παπακωνσταντίνου που έφερε το μοναδικό χρυσό ελπίζει να έχει την τύχη του χρυσού ολυμπιονίκη μας Στέφανου Ντούσκου (ασημένιος στο Ευρωπαϊκό) και να βρει και αυτός χορηγό εκτός των γονιών του (!), όπως και τα κορίτσια των ασημένιων μεταλλίων (Ζωή Φίτσιου και Ευαγγελία Αναστασιάδου).

Στη Ρώμη έλαμψε το αστέρι του Απόστολου Χρήστου που με υπομονή και επιμονή τόσα χρόνια έκανε το όνειρο πραγματικότητα και στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης για να ξεσπάσει δικαίως στον τερματισμό του τελικού.

Το κόμπο έγραψε ιστορία με το χάλκινο μετάλλιο, ενώ αυτή τη φορά η Ευαγγελία Πλατανιώτη δεν κατάφερε να πάρει έστω το χάλκινο σε κάποιο από τα αγωνίσματά της, αν και είχε στόχο και για κάτι παραπάνω.

Ο ελληνικός αθλητισμός παραμένει δυνατός και ανταγωνιστικός στον βαθμό που αυτό είναι εφικτό κυρίως από τις προσπάθειες των αθλητών και αθλητριών μας και των προπονητών τους, που τρώνε με το… κουτάλι τα χιλιόμετρα στο νερό, στα ταρτάν, στις πίστες και μόνο αυτοί ξέρουν τον μαραθώνιο που τρέχουν εδώ και χρόνια.