Οικογένεια ή καριέρα; Η δύσκολη {LF}επιλογή της Σερένα

Η απόσυρση από τον αθλητισμό σπανίως συμβαίνει με τον τρόπο που παρουσιάζεται στις ταινίες. Η εικόνα εκεί είναι ενός αθλητή που τελειώνει με μια νίκη ενάντια σε όλα τα προγνωστικά, έχοντας πετύχει όλα όσα ήθελε από τον αθλητισμό, μεταβαίνοντας ευτυχής στην επόμενη φάση της ζωής.

Στην πραγματικότητα, πολύ λίγοι αθλητές τελειώνουν την καριέρα τους με μια νίκη. Ανεξαρτήτως του πόσο πολύ θα το επιθυμούσαν, συνήθως αποσύρονται έχοντας χάσει έναν τελικό ή μη συμμετέχοντας καν σε αυτόν. Πολύ συχνά δε η απόσυρση είναι αναγκαστική – λόγω ενός τραυματισμού ή ενός αποκλεισμού – με αποτέλεσμα οι αθλητές να μένουν με το αίσθημα ότι έχουν αφήσει πίσω τους πράγματα που δεν έχουν ολοκληρώσει.

Στα μάτια των περισσότερων, η Σερένα Γουίλιαμς εμπίπτει περισσότερο στην κατηγορία των φαντασιώσεων του Χόλιγουντ. Εφόσον δε κερδίσει το τουρνουά του US Open τον επόμενο μήνα, έχει την ευκαιρία να τελειώσει την καριέρα της μυθικά – με μια νίκη στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο.

Μόνο που στο μυαλό της ίδιας, διόλου δεν πρόκειται για μύθο. Δεν αισθάνεται όπως πολλοί αθλητές όταν αποσύρονται έπειτα από μακρά καριέρα – φυσικά και πνευματικά εξαντλημένοι ύστερα από χρόνια παρουσίας στον συχνά βίαιο κόσμο του αθλητισμού των κορυφαίων. Παρ’ όλα τα επιτεύγματά της, τη γεμάτη τροπαιοθήκη της, τους εκατομμύρια ανθρώπους που έχει εμπνεύσει, η Γουίλιαμς είναι πιθανό να αποσυρθεί με το αίσθημα ότι έχει αφήσει μια δουλειά στη μέση – είτε κερδίσει είτε όχι στο τελευταίο της τουρνουά.

Κάνει μια επιλογή παρόμοια με αυτή που κάνουν γυναίκες σε όλο τον κόσμο καθημερινά: οικογένεια ή καριέρα;

Στον αποχαιρετισμό της προς τον κόσμο του τένις, ο οποίος δημοσιεύτηκε στο Vogue την Τρίτη, η ίδια ήταν ξεκάθαρη αναφορικά με την αδικία που εμπεριέχει η επιλογή της. «Πιστέψτε με, ποτέ δεν θέλησα να είμαι αναγκασμένη να επιλέξω ανάμεσα στο τένις και την οικογένεια. Δεν πιστεύω ότι αυτό είναι δίκαιο. Εάν ήμουν άνδρας, δεν θα τα έγραφα αυτά, επειδή θα ήμουν εκεί έξω και θα κέρδιζα τη στιγμή που η γυναίκα μου θα εκτελούσε το φυσικό της καθήκον της αύξησης της οικογένειάς μας».

Παρά το γεγονός δε ότι πρόκειται για ένα πρόβλημα το οποίο κυριαρχεί στον κόσμο του γυναικείου αθλητισμού, προφανώς δεν περιορίζεται εκεί. Είναι ευκολότερα διακριτό στον αθλητισμό, λόγω της δημοσιότητας και θεαματικότητας, αλλά και επειδή είναι απαιτητικός σε επίπεδο φυσικής κατάστασης. Ομως, ακόμη και στον κόσμο της εργασίας στο γραφείο, που περιλαμβάνει μετακινήσεις με τρένο αντί για προπονήσεις, οι θυσίες που γίνονται μοιάζουν πολύ.

Τα λόγια της Γουίλιαμς αναφορικά με την αναγκαστική επιλογή μιλούν βαθιά στην ψυχή πολλών γυναικών που ισορροπούν ανάμεσα σε αυτές τις πολλές ζωές.