Η Ελλάδα έχει «κακή ιστορία»

Η κυβέρνηση είναι φανερό ότι προσπαθεί να υποβαθμίσει το μεγάλο ζήτημα το οποίο έχει ανακύψει από τη σοβαρή καταγγελία του κ. Ανδρουλάκη (του αρχηγού του τρίτου σε δύναμη κοινοβουλευτικού κόμματος), δηλαδή ότι το κινητό του τηλέφωνο είχε παγιδευτεί και παρακολουθούνταν. Και προσπαθεί να καλλιεργήσει την εντύπωση στη δημόσια σφαίρα ότι αυτό είναι ένα θέμα το οποίο αφορά το Ευρωκοινοβούλιο (αφού ο κ. Ανδρουλάκης είναι ευρωβουλευτής). Και αυτό παρά το γεγονός ότι μόνο το τηλέφωνο του κ. Ανδρουλάκη – όλως τυχαία – είχε παγιδευτεί και όχι τα τηλέφωνα άλλων 200 ευρωβουλευτών (όπως αποκαλύφθηκε από τον σχετικό έλεγχο τον οποίο διενήργησε το ίδιο το Ευρωκοινοβούλιο)!

Και νομίζω ότι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός (στον οποίο υπάγεται η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, η ΕΥΠ) είναι απαραίτητο να δώσει τη δέουσα προσοχή σε αυτό το ζήτημα.

Και τούτο γιατί κανείς δεν γνωρίζει αν δεν παρακολουθούνταν απαράδεκτα από κάποια «αυτονομημένα» τμήματα των Μυστικών Υπηρεσιών και τα τηλέφωνα κάποιων ενοχλητικών πολιτών!

Και η Ελλάδα δυστυχώς έχει μια φρικτή πρόσφατη «ιστορία» πάνω στο ζήτημα τούτο.

Ετσι υπενθυμίζω ότι η εφημερίδα «Το Βήμα» είχε αποκαλύψει το 2019 ένα έγγραφο της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) από το οποίο προέκυπτε το εξής – οργουελιανής διάστασης – δεδομένο:

Δηλαδή ότι μέσα στην τριετία 2014-2017 (:με «αριστερή» κατά το μεγαλύτερο μέρος διακυβέρνηση) είχε αρθεί το τηλεφωνικό απόρρητο πολλών Ελλήνων και είχαν εκδοθεί για αυτόν τον λόγο 7.182 εισαγγελικές διατάξεις και 3.192 βουλεύματα («Το Βήμα», 30/12/2019»)!

Με άλλα λόγια, είχαμε να κάνουμε με μια «βιομηχανοποιημένη διαδικασία» που αφορούσε την υπονόμευση ενός βασικού συνταγματικού δικαιώματος (της ελευθερίας των επικοινωνιών) και μάλιστα με την επίκληση κατά το πλείστον διερχόμενων τζιχαντιστών (τρομοκρατών)!

Και η απαράδεκτη ευκολία έκδοσης όλων αυτών των (ουσιαστικά) αναιτιολόγητων δικαστικών αποφάσεων έδινε την εντύπωση ότι είχαν περάσει από τη χώρα μας εκατομμύρια τρομοκράτες, αλλά εμείς ως πολίτες δεν το είχαμε αντιληφθεί.

Ωστόσο, από το δημοσίευμα ανέκυπτε και ένα πιο τρομακτικό δεδομένο. Δηλαδή, ότι η ΕΥΠ (Μυστικές Υπηρεσίες) και η ΕΛ.ΑΣ. ( Ελληνική Αστυνομία) πολλές φορές με την επίκληση «τεχνικών εμποδίων» παρακολουθούσαν κάποια τηλέφωνα, χωρίς καν να απευθύνονται στη δικαστική εξουσία για την άρση του απορρήτου! Κάτι που είχε συμβεί μαζικά και στην Αμερική επί προεδρίας Τζορτζ Μπους του νεότερου («Spying on Ordinary Americans», «NΥ Τimes», 1/2006 ). Ας μην υποβαθμίζουν λοιπόν κάποιοι κυβερνητικοί παράγοντες αφελώς και μη πειστικά τη διάσταση τούτη, δηλαδή ότι κάποια «αυτονομημένα» τμήματα των Μυστικών Υπηρεσιών μπορεί ενδεχόμενα εντελώς παράνομα να παρακολουθούσαν το τηλέφωνο του κ. Ανδρουλάκη (ή και άλλων πολιτών ή πολιτικών)! Και υπό την έννοια τούτη ορθά ο εισαγγελέας του ΑΠ κ. Ντογιάκος διέταξε την παραγγελία προκαταρκτικής εξέτασης.

Επιπλέον, υπενθυμίζω ότι σύμφωνα με το άρθρο 4 του Ν. 2225/1994 η άρση του τηλεφωνικού απορρήτου είναι δυνατό να γίνει μόνο με αιτιολογημένο βούλευμα για συγκεκριμένα σοβαρά κακουργήματα και μόνο αν δεν υπάρχει άλλο αποδεικτικό μέσο (σύμφωνα με το άρθρο 254 του ΚΠΔ).

Βεβαίως, σε κάποιες εξαιρετικά επείγουσες περιπτώσεις μπορεί να αρθεί το απόρρητο των επικοινωνιών και με διάταξη του εισαγγελέα (η οποία όμως πρέπει να επικυρωθεί από το αρμόδιο Συμβούλιο).

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Ας μην υποβαθμίζει η κυβέρνηση αυτή την υπόθεση, γιατί όταν παρακολουθούνται τα τηλέφωνα των πολιτικών καταλύεται η δημοκρατία!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής Νομικής Σχολής του ΑΠΘ (kalfelis@law.auth.gr)