Τελευταία σελίδα {LF}για τον Σταύρο Ψυχάρη

Ο θάνατος του πρώην εκδότη του ΔΟΛ Σταύρου Ψυχάρη στα 77 του χρόνια, ύστερα από μακροχρόνια ασθένεια νευρολογικής φύσης, κλείνει και επισήμως τον κύκλο μιας πολιτικής και δημοσιογραφικής μεταπολιτευτικής εποχής στην οποία ο Ψυχάρης άφησε το ίχνος του. Μια προσωπικότητα που στη μακρόχρονη παρουσία της στη δημόσια ζωή απέκτησε ισχυρούς φίλους και ισχυρούς εχθρούς, ο Ψυχάρης συνέδεσε την πορεία του με την παρακαταθήκη του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και με τον ίδιο τον Χρήστο Λαμπράκη, ενώ την περίοδο της «παντοκρατορίας» του θεωρήθηκε ο άνθρωπος που μπορεί να επηρεάζει καθοριστικά, τόσο στο προσκήνιο όσο και στο παρασκήνιο, την πολιτική ζωή της Ελλάδας.

Ο Ψυχάρης γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1945 στον Τύρναβο, σε οικογένεια με αριστερές καταβολές. Ηταν ανιψιός του κομμουνιστή πολιτικού Κώστα Λουλέ και η ιστορία της βάφτισής του είναι επεισοδιακή, καθώς περιλαμβάνει και τον γενικό γραμματέα του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη – ο οποίος θα τον βάφτιζε αν, εν μέσω Εμφυλίου, δεν έπεφτε σε μπλόκο. Ο Ψυχάρης ανακάλυψε από μικρός τη γοητεία της δημοσιογραφίας, για την οποία εγκατέλειψε τις σπουδές του. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1964, στην απογευματινή εφημερίδα της ΕΔΑ, την «Δημοκρατική Αλλαγή». Στις αρχές της δικτατορίας των συνταγματαρχών έπιασε δουλειά στο «Εθνος», όπου θα γνωρίσει και τον μετέπειτα διευθυντή του στα «ΝΕΑ», τον Γιάννη Καψή. Το 1972 αρχίζει να εργάζεται στον ΔΟΛ, στο ιστορικό κτίριο της Χρήστου Λαδά, ως δημοσιογράφος και μετέπειτα πολιτικός συντάκτης των «ΝΕΩΝ». Η ανέλιξή του ήταν πολύ γρήγορη, καθώς πολύ σύντομα κέρδισε την εμπιστοσύνη του εκδότη Χρήστου Λαμπράκη. Οσοι τον γνώριζαν από τότε θα τον περιέγραφαν αργότερα ως έναν ρεαλιστή και έξυπνο ρεπόρτερ, με αναλυτική σκέψη, του οποίου τη γνώμη άκουγαν προσεκτικά οι προϊστάμενοί του. Απέκτησε απευθείας επαφές με πολιτικές προσωπικότητες όλων των κομμάτων, οι οποίοι δεν σταμάτησαν ούτε αργότερα να σηκώνουν το τηλέφωνό τους γνωρίζοντας πως τους περιμένει στην άλλη πλευρά του ακουστικού.

ΣΤΟ ΤΙΜΟΝΙ ΤΟΥ «ΒΗΜΑΤΟΣ». Η προαγωγή του σε θέση ευθύνης έγινε έναν χρόνο μετά την Αλλαγή και τη νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981, όταν ο Γιάννης Καψής αποδέχτηκε την πρόταση του Ανδρέα Παπανδρέου να αναλάβει τη θέση του υφυπουργού Εξωτερικών. Οι ανακατατάξεις στη διευθυντική πυραμίδα του ΔΟΛ έφεραν τον Λέοντα Καραπαναγιώτη, μέχρι τότε διευθυντή του «Βήματος», στο τιμόνι των «ΝΕΩΝ» και τον Ψυχάρη, παρότι ακόμα ήταν νέος σε ηλικία, στη θέση του διευθυντή του «Βήματος». Δημοσιογράφοι που συνεργάστηκαν μαζί του τον περιγράφουν από χθες ως γενναιόδωρο με τους συναδέλφους του, καθώς έδινε ευκαιρίες και χώρο στους συντάκτες του. Παρά την παραδοσιακή στήριξη του ΔΟΛ στα κόμματα της Δημοκρατικής Παράταξης, οι σχέσεις του Ψυχάρη ξεπερνούσαν τις κομματικές διασυνδέσεις. Παρότι κουμπάρος του Ανδρέα Παπανδρέου, ήταν προσωπικός φίλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή, γεγονός που διατηρήθηκε και την περίοδο που εκείνος διετέλεσε Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τη θρησκεία: το 1996 διορίστηκε διοικητής του Αγίου Ορους από την τότε κυβέρνηση, θέση που κράτησε μέχρι το 2001. Στις 20 Ιουνίου 2010 τιμήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης για την προσφορά του κατά την περίοδο που διετέλεσε διοικητής του Αγίου Ορους με το οφίκιο του Μεγάλου Νοταρίου του Οικουμενικού Θρόνου.

ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΔΟΛ. Οσο περνούσαν τα χρόνια, κατάφερε να κερδίσει όλο και περισσότερη εξουσία εντός του Οργανισμού. Το 2001 αναλαμβάνει τη δημοσιογραφική διεύθυνση του ΔΟΛ. Το 2003, με την υγεία του Λαμπράκη ήδη κλονισμένη, αναλαμβάνει καθήκοντα διευθύνοντος συμβούλου και είναι ξεκάθαρο πια πως εκείνος αποτελεί την επιλογή του Λαμπράκη για την επόμενη μέρα. Ο Ψυχάρης έζησε και συμμετείχε ενεργά σε όλες τις αλλαγές του ΔΟΛ και το άνοιγμά του στα ψηφιακά μέσα, με τη συμμετοχή του αρχικά στο επιχειρηματικό σχήμα που έφτιαξε το Mega και έπειτα με την πρωτοπόρα για την εποχή της δημιουργία του in.gr.

Αν η μια όψη του Ψυχάρη, αυτή του δημοσιογράφου, ήταν τέτοια που κέρδιζε την εκτίμηση των συνεργατών του, η άλλη του προσέδωσε τη φήμη του προσώπου που μπορούσε να κινήσει τα νήματα μένοντας απαρατήρητος. Στην πολιτική σκηνή οι κύριοι πρωταγωνιστές ήθελαν να έχουν μαζί του ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας, ακόμα κι όταν δεν είχαν την εύνοιά του. Υπήρξαν βέβαια κι εκείνοι που τον αντιμετώπιζαν με αρκετή καχυποψία, θεωρούσαν τις παρεμβάσεις του άκομψες, ενώ περιέγραφαν τον ίδιο ως ψυχρό και ρεαλιστή, χωρίς το τακτ των προκατόχων του. Αυτό όμως δεν σήμαινε πως δεν τον ήθελαν για συνδαιτυμόνα. Εκ των υστέρων, του χρεώθηκε η αλαζονεία της εποχής του, η αίσθηση του ανίκητου εκείνης της ελίτ: η πορεία του ήταν, τελικά, σχεδόν ταυτόσημη με αυτήν της μεταπολιτευτικής κανονικότητας, στη διαμόρφωση της οποίας συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό και ο ίδιος.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ. Ο Ψυχάρης ανέλαβε, ως εκδότης πια, τα ηνία του ΔΟΛ το 2009, μετά τον θάνατο του Χρήστου Λαμπράκη. Ακριβώς έναν χρόνο πριν από την ανακοίνωση στο Καστελλόριζο, όταν η Ελλάδα θα άρχιζε να βιώνει τις επιπτώσεις της κρίσης χρέους και θα έμπαινε σε καθεστώς λιτότητας. Ο υπέρογκος δανεισμός του Οργανισμού και η δυσκολία αποπληρωμής του σήμανε την αρχή μεγάλων περιπετειών. Το τέλος της διαδρομής του Ψυχάρη στα εκδοτικά πράγματα, απ’ όπου αποσύρθηκε το 2017, ήταν αμφιλεγόμενο. Η κηδεία του Σταύρου Ψυχάρη θα γίνει αύριο, στις 11 το πρωί, στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.