Αγορίτσα Οικονόμου

Τα όνειρα… το όνειρο τι είναι; Αρχαιοελληνιστί όναρ: το όραμα το οποίο παρουσιάζεται κατά τη διάρκεια του ύπνου… (Κλυταιμνήστρας όναρ)

Η Wikipedia αναφέρει πως είναι η βίωση μιας σειράς εικόνων, ήχων ή και άλλων αισθήσεων, ιδεών, συναισθημάτων και μορφών που ενδεχομένως δημιουργούν μια, συνήθως αλλοπρόσαλλη, «ιστορία» κατά τη διάρκεια του ύπνου, κατά τη φάση REM. (Αλήθεια το γνωρίζατε ότι κατά τη φάση REM στον ύπνο μας το μυϊκό μας σύστημα παραλύει για να μας προστατεύσει; μην τυχόν, δηλαδή, βλέποντας ένα όνειρο κάνουμε κάποιες κινήσεις και βλάψουμε τον εαυτό μας… Καταπληκτικό!)

Στη λογοτεχνία, στο θέατρο, στην ποίηση, στη μουσική, πανταχού παρόντα τα όνειρα. Γίνομαι θεατής σ’ ένα «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας», σ’ ένα «Ονειρο για δύο», στο «Ονειρο ενός γελοίου». Μου προτείνουν οι νότες να «μην κάνω όνειρα τρελά» ή μου λένε πως τα «όνειρα, – μπορεί να είναι και – πουλιά μου ταξιδιάρικα» και πως «αν θυμηθείς στ’ όνειρό μου σε περιμένω να ‘ρθείς» να χορέψουμε το «βαλς – για την τιμή και την μνήμη – των χαμένων ονείρων».

Στην καθημερινότητά μας πάλι, στην επικοινωνία μας, ένας ολόκληρος κόσμος εκφράσεων ξετυλίγεται, όπως: ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα, όνειρο τα περάσαμε χτες, το θυμάμαι σαν όνειρο, το ταξίδι των ονείρων μου, κτλ. κτλ… κι αν τα πράγματα κάπως στενεύουν θα φέρω στο μυαλό μου τα λόγια ενός σπουδαίου ανθρώπου που «είχε ένα όνειρο»…

Μήπως ξέρετε αν δω στ’ όνειρό μου θάλασσα, τι είναι; Ή αν δω πως πετάω;

Κι αν, εν έτει 2022, βρίσκομαι με δυο φίλους μου στην Αντίσταση, στην Αθήνα του ’40, σ’ ένα υπόγειο και μιλάμε γαλλικά – που δεν γνωρίζουμε – και το υπόγειο δεν έχει ταβάνι αλλά είναι υπόγειο και ξαφνικά η νύχτα γίνεται μέρα και ανοίγοντας μια πόρτα μεταφερόμαστε σ’ ένα λιβάδι καταπράσινο με παπαρούνες και παράλληλα ακούγονται τζιτζίκια με τη φωνή του Παυλίδη να τραγουδούν «απ’ όνειρο σ’ όνειρο», τι σημαίνει;

Το υποσυνείδητο που ποτέ δεν κοιμάται και γίνεται ένας σκηνοθέτης που με καλπάζουσα φαντασία και δημιουργικότητα θα συνθέσει ήχους και εικόνες ξένες, άσχετες μεταξύ τους και που μ’ έναν μαγικό, ονειρικό τρόπο όλα θα δένουν και ίσως να βγάζουν και νόημα…

Ονειρα που λειτουργούν θεραπευτικά, ανακουφιστικά που μας προστατεύουν και που καμιά φορά μάς δίνουν λύσεις στα διλήμματά μας ή και πάλι όχι.

Μεγάλα όνειρα, μικρά όνειρα, όνειρα που πραγματοποιούνται και όνειρα που διαψεύστηκαν, προφητικά, σημαδιακά, συμβολικά, τρελά, νεανικά, απατηλά, μεγαλόπνοα… ανθρώπων που ονειρεύονται, που ονειροπολούν. Τα όνειρα των ονειροπαρμένων που ονειροβατούν…

Τι είναι λοιπόν αυτό που μας εμπνέει;

Τι είναι αυτό που είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά μάς δημιουργεί μια τεράστια γκάμα συναισθημάτων και ψυχικών καταστάσεων, από την έντονη ανησυχία και τον φόβο έως την ευτυχία και τη γαλήνη;

Τι είναι αυτό που μπορεί και έχει τη δύναμη, αν θέλετε, να μας οδηγήσει κάθιδρους στους 150 παλμούς και από την άλλη στην απόλυτη ηρεμία και το χαμόγελο του Βούδα;

Τα όνειρα, συνειδητά ή ασυνείδητα, δεν έχουν όρια… το πλαίσιό τους ορίζεται από εμάς, έγκειται στο όριο του καθενός μας, στη φαντασία μας, στα τραύματά μας… στην ανάγκη μας να ξεπεράσουμε τη στενή πραγματικότητά μας. Η ανάγκη να μεταφερθούμε σ’ έναν κόσμο όπου όλα είναι δυνατά, όλα μπορούν να συμβούν, να γίνουν! Η ανάγκη να επιτρέψουμε στον εαυτό μας ν’ απλώσει τα φτερά του και να πετάξει.

Με τα μάτια ερμητικά κλειστά αφιερώνω «Το όνειρο» του Δ. Σολωμού σε όλους μας και μας εύχομαι όνειρα γλυκά!!!