Γιατί μας αρέσει ο Μίλτος Τεντόγλου

Το μεγάλο κοινό στην Ελλάδα δεν παρακολουθεί στενά τις επιδόσεις των αθλητών μας στον στίβο. Μέχρι που να σπάσουν ένα ρεκόρ, να κερδίσουν ένα χρυσό σε σημαντικούς αγώνες, να γίνει ζωντανή σύνδεση με το χωριό τους όπου, στην πλατεία έχει τοποθετηθεί, συνήθως, μια γιγαντοθόνη και πλαστικές καρέκλες για να παρακολουθήσουν, φίλοι και συγγενείς, το καμάρι τους. Που γίνεται και καμάρι της Ελλάδας. Για κάνα μήνα βέβαια ή, τέλος πάντων, μέχρι να αρχίσουν οι προκριματικοί του Champions Leaugue. Τότε τους ξεχνάμε μέχρι την επόμενή διάκρισή τους. Ετσι, πέρυσι, στους Ολυμπιακούς του Τόκιο, μάθαμε τον Μίλτο Τεντόγλου, όταν κέρδισε το χρυσό στο άλμα εις μήκος. Σήμερα, έναν χρόνο μετά, έχω την εντύπωση ότι αυτός ο πιτσιρικάς από τα Γρεβενά, γιος οικονομικού μετανάστη στη Γερμανία, αθόρυβα και μάλλον ασυναίσθητα, γράφει Ιστορία. Και όχι μόνο με τις επιδόσεις στο άθλημά του αλλά και με το coolness του – όπως το λένε στα σύγχρονα.

Κάτι είχαμε καταλάβει όταν, αμέσως μετά την κατάκτηση του χρυσού, ανακυκλώθηκε μια δήλωση που είχε κάνει λίγες εβδομάδες πριν, ύστερα από μια ακόμη νίκη του, και στην οποία έλεγε ότι ευχαριστεί την κοπέλα του γιατί… του σπάει τα νεύρα και τον κάνει να πηγαίνει τσιτωμένος στους αγώνες και να ξεσπάει. Ωπα. Τι είναι ετούτος που, για τη νίκη του, δεν ευχαριστεί τους θεούς της Ελλάδας, το ελληνικό πνεύμα, την επιμονή του και τις αντιξοότητες που τον πείσμωσαν και τον έφεραν στην κορυφή (έχουν προηγηθεί γονείς και προπονητής). Και μετά το χρυσό τι πήγε και είπε το άτομο; «Σήμερα ο Ετσεβερία ήταν καλύτερος από εμένα. Νιώθω λίγο κάπως που κέρδισα. Νιώθω ότι ήμουν τυχερός». Και όταν, λίγο πριν από την απονομή, τον ρώτησαν τι αισθάνεται, απάντησε αφοπλιστικά. «Τίποτα». Ασε που δεν συγκινήθηκε όταν άκουσε τον «Ζορμπά» στο στάδιο. Πριν από λίγες μέρες, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Ορεγκον έχασε παρά τρίχα το χρυσό. «Εκανα 8,32 μ. ενώ είχα στόχο τα 8,50. Δεν έπρεπε να κερδίσω με 8,32».

Προσωπικά, δεν έχω ακούσει όχι κάποιον έλληνα αθλητή αλλά γενικώς οιονδήποτε Ελληνα να παραδέχεται ότι δεν έπρεπε να κερδίσει. Ομως ο Μίλτος Τεντόγλου είναι ένας «καινούργιος» Ελληνας. Δεν λέω «νέος» διότι αυτή η αποστασιοποίηση από τον εαυτό του δεν είναι θέμα γενιάς αλλά νοοτροπίας – που δεν μας χαρακτηρίζει ως λαό. Τούτο το παλικαράκι που όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση, εξαιτίας της οποίας μετανάστευσε ο πατέρας του, ήταν έντεκα ετών, έζησε την εφηβεία του ακούγοντας ότι οι κακοί ξένοι επιβουλεύονται τη χώρα μας και θέλουν να την καταστρέψουν. Οτι κάποιος άλλος φταίει πάντα για τα χάλια μας. Συνωμοσιολογίες επί συνωμοσιολογιών που έρχονταν να προστεθούν στη βολική μυθολογία της «κατάρας» που δεν μας αφήνει να ορθοποδήσουμε και της αδικίας που μας τυραννάει. Και βλέπεις αυτόν τον αθληταρά να παραδίδει μαθήματα αξιοπρέπειας. Οχι εκείνης της «χαμένης» που ουρλιάζει αλλά της κεκτημένης που ξέρει να κλείνει τα αφτιά της στα ουρλιαχτά. Και σε όλους εμάς, το μάτι.