Φόνος στο νησί του Πυθαγόρα

«Καλησπέρα… Ο κύριος Μαύρος;…»

«Εξαρτάται…»

«Συγνώμη για την ακατάλληλη ώρα… Μήπως σας ενοχλώ;»

«Φυσικά».

Ο Νάσος Μαύρος ακούει τη γραμμή να κλείνει. Σέρνει ανόρεχτος τα βήματά του μέχρι το μπάνιο και ρίχνει στο πρόσωπό του λίγο νερό. Στη συνέχεια, βάζει ένα φλιτζάνι καφέ, κάθεται αναπαυτικά στο γραφείο του και κοιτάζει αφηρημένα την οθόνη του κινητού του. Πέμπτη 22 Ιουλίου 15:32. Μια στιγμιαία διαίσθηση ότι αυτό το τηλεφώνημα θα μπορούσε να δώσει πνοή στον νεκρό τραπεζικό του λογαριασμό τον καλεί να το εξακριβώσει. Στη δουλειά του η διαίσθηση χωρίς αποδείξεις είναι μόνο μια κακή συνήθεια. Καλεί το άγνωστο νούμερο.

«Γραφείο Ιδιωτικών Ερευνών Αθανασίου Μαύρου. Με ζητήσατε;»

«Ηλέκτρα Μόρτογλου» ακούγεται μια φωνή γεμάτη έπαρση, λες και το όνομα από μόνο του δηλώνει κάποιον τιμητικό τίτλο.

«Της γνωστής οικογενείας των εφοπλ…»

«Της γνωστής», τον διακόπτει εκνευρισμένη.

«Σε τι θα μπορούσα να σας φανώ χρήσιμος;» ρωτάει φροντίζοντας η φωνή του να γίνει όσο το δυνατόν πιο μελιστάλαχτη.

«Κάποιος… σχεδιάζει να με σκοτώσει!» Η ανάσα της διακόπτεται από έναν μακρόσυρτο λυγμό.

«Ενημερώσατε την αστυνομία;»

«Προς Θεού… To σκάνδαλο! Καταλαβαίνετε…»

«Φυσικά. Τι ακριβώς θέλετε από μένα;»

«Να τον βρείτε, αν είναι δυνατόν, αλλά κυρίως να αναλάβετε την προστασία μου».

«Πού μπορούμε να συναντηθούμε;»

«Μένω στη Σάμο».

«Λυπάμαι αλλά οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις δε μου επιτρέπουν να λείψω απ’ την Αθήνα». Κάνει πάντα τον δύσκολο για να δώσει την εντύπωση ότι έχει ν’ ασχοληθεί με σοβαρότερες υποθέσεις. Συνήθως του βγαίνει σε καλό…

«Αναρωτιέμαι αν ένα ποσό της τάξεως των δέκα χιλιάδων ευρώ το οποίο μπορώ να καταθέσω αμέσως στον λογαριασμό σας θα σας έκανε να αναβάλετε κάποιες, έστω για λίγες μέρες».

Στον Μαύρο αρέσουν οι γυναίκες που λύνουν στη στιγμή τα προβλήματά του.

«Τι λέτε… λοιπόν;» Το παρακλητικό ύφος της δίνει μεγαλύτερη αξία στην απόφασή του και αυτό τον κολακεύει.

***

Παίρνει την απογευματινή πτήση των επτά παρά πέντε για Σάμο και εντοπίζει εύκολα την οικία Μόρτογλου στο Ποτοκάκι, έναν παραθαλάσσιο οικισμό δίπλα στο αεροδρόμιο. Φτάνει πεζός απ’ την πλευρά της παραλίας με την αποσκευή του ανά χείρας. Καθώς περνάει διστακτικά το κεφάλι του απ’ τη μισάνοιχτη αυλόπορτα αντικρίζει στο βάθος του οικοπέδου ένα λιθόκτιστο αρχοντικό. Ο φιδωτός πλακόστρωτος διάδρομος ανάμεσα στο γκαζόν τον οδηγεί σε μια περίστυλη βεράντα με καμάρες, πίσω από μια πισίνα σε σχήμα φασολιού. Εξερευνά τον χώρο διακριτικά. Η εντυπωσιακή κοκκινομάλλα Ηλέκτρα Μόρτογλου είναι ξαπλωμένη στον μεγάλο λευκό καναπέ φορώντας μόνο ένα μικροσκοπικό κίτρινο μπικίνι. Συνεπής στο ραντεβού τους… αλλά νεκρή. Το αριστερό της χέρι κρέμεται δίπλα σ’ ένα σπασμένο κρυστάλλινο ποτήρι. Ενας παγοκόφτης είναι καρφωμένος ανάμεσα στα μάτια της, που πλέουν ορθάνοιχτα σε δυο ματωμένες κόχες. Μια κόκκινη γραμμή ξεκινάει απ’ τη μύτη της και φτάνει έως το λευκό ύφασμα του καναπέ. Περνάνε λίγα λεπτά μέχρι να ξεπεράσει το αρχικό σοκ. Κοιτάζει τριγύρω έντρομος. Κρατάει την ανάσα του και αφουγκράζεται. Νεκρική σιγή. Αγγίζει το χέρι της. Είναι ακόμα ζεστό. Ανάμεσα στα αιχμηρά γυαλιά διακρίνει μια κόκκινη διαφημιστική κάρτα με μαύρα καλλιγραφικά γράμματα: «Barfly – Παραλία Πυθαγορείου». Τη μαζεύει και τη ρίχνει στην τσέπη του. Η υποψία μιας σκιάς πίσω απ’ την κουρτίνα της ανοιχτής μπαλκονόπορτας τον προτρέπει να σκεφτεί ότι ο δολοφόνος μπορεί να βρίσκεται ακόμα μέσα στο σπίτι. Πανικοβάλλεται και φεύγει σαν κυνηγημένος προς την παραλία. Ακολουθεί τον δρόμο για το Πυθαγόρειο ενώ πασχίζει να αξιολογήσει με ηρεμία τα νέα δεδομένα. Αποφασίζει αυτοστιγμεί να μην πάει στην αστυνομία. Είναι βέβαιος ότι θα μπλέξει και, το σπουδαιότερο, φοβάται μήπως βάλει σε κίνδυνο την παχυλή αμοιβή του. Κοντοστέκεται στην είσοδο ενός πολυτελούς ξενοδοχείου. Εχει κερδίσει χωρίς κόπο το πιο εύκολο δεκαχίλιαρο στην καριέρα του και ένα πτώμα δεν μπορεί να του στερήσει την ευκαιρία για ολιγοήμερες διακοπές. Κατευθύνεται στη ρεσεψιόν και σε δέκα λεπτά ατενίζει απ’ τη βεράντα της σουίτας του το ειδυλλιακό μοβ του ουρανού, που προδίδει τα χνάρια του βασιλεμένου ήλιου.

Με τζιν παντελόνι, λευκή λινή πουκαμίσα και έκφραση ανέμελου τουρίστα κατεβαίνει στο Πυθαγόρειο. Κάνει βόλτα στο γραφικό πλακόστρωτο λιμανάκι, που του θυμίζει έντονα το Μικρολίμανο. Τα πολύχρωμα φώτα των μπαρ καθρεφτίζονται στα ακίνητα νερά. Συνωστίζεται μέσα στο ανώνυμο πλήθος και συμμετέχει στο αδιάκριτο παιχνίδι των βλεμμάτων που αναδίδει μια ακαθόριστη ερωτική ένταση. Δεν αργεί να βρεθεί μπροστά στο Barfly. Το αστυνομικό του δαιμόνιο δεν τον αφήνει να το προσπεράσει. Μέσα στο μπαρ έχει λιγοστό κόσμο. Οι τουρίστες κάθονται σε τραπεζάκια στον εξωτερικό χώρο και απολαμβάνουν στο φως των κεριών την καλοκαιρινή πανσέληνο που θρυμματίζεται σε ασημένιες σταγόνες στο βάθος του νυχτερινού ορίζοντα. Το βλέμμα του πέφτει στην όμορφη μελαχρινή μπαργούμαν που λικνίζεται στον ρυθμό του «The Passenger» του Iggy Pop. Κάθε της κίνηση μέσα στο κόκκινο εφαρμοστό φόρεμά της μοιάζει με ωδή στις γυναικείες καμπύλες. Κάθεται γοητευμένος στην πέτρινη μπάρα και παραγγέλνει ένα ιρλανδέζικο ουίσκι. Δεν αργούν να γίνουν οι συστάσεις:

«Βαλέρια από τη Θεσσαλονίκη. Δουλεύω και παράλληλα κάνω τις διακοπές μου στο νησί».

«Νάσος, ιδιωτικός ερευνητής». Διακρίνει στα μάτια της μια σκιά θαυμασμού. Κάθε φορά που η Βαλέρια βρίσκει χρόνο τού πιάνει την κουβέντα ενώ, όταν είναι απασχολημένη, οι σκέψεις του χάνονται πότε σε ναυάγια της ζωής του στον πάτο του ποτηριού και πότε στο πολλά υποσχόμενο βλέμμα της. Είναι σίγουρος ότι κι εκείνος την έχει γοητεύσει… Η ώρα περνάει χωρίς να το καταλάβει. Το πολύβουο πηγαινέλα στο μουράγιο αραιώνει και τα τραπέζια αρχίζουν ν’ αδειάζουν. Της προτείνει να συνεχίσουν σε κάποια κοντινή ντίσκο. Εκείνη έχει μια καλύτερη ιδέα. Τον προσκαλεί να πιουν μια παγωμένη σαμπάνια στο σπίτι της. Δίνουν ραντεβού σ’ ένα απόμερο σημείο στην άκρη του λιμανιού.

Μόλις κλείνει την πόρτα πίσω τους, κολλάει τα χείλια του στα δικά της. Με μια αισθησιακή κίνηση υποταγής τον βοηθάει να της βγάλει το φόρεμα και μένει μπροστά του ολόγυμνη. Δέχεται για λίγο τα ερωτικά χάδια του και τον απωθεί με νάζι.

«Βάλε σαμπάνια μέχρι να κάνω ένα ντουζάκι. Είναι στο ψυγείο».

Ο Μαύρος ανοίγει τη σαμπάνια και γεμίζει δυο κρυστάλλινα ποτήρια που βρίσκει στο μικρό μπαράκι του καθιστικού. Την ώρα που λιώνει στο τασάκι τη γόπα του τσιγάρου του πιάνει μια αδιόρατη κίνηση πίσω του και μόνο για μια στιγμή προλαβαίνει να σκεφτεί ότι έπρεπε να το είχε καταλάβει. Οταν όλα εξελίσσονται τόσο καλά κάτι δεν πάει καλά. Στρέφει ενστικτωδώς το κεφάλι του και βλέπει έναν λοστό στον αέρα, σε αυτή την αργή κίνηση που έχουν οι στιγμές έντασης. Ενόσω πέφτει στο πάτωμα αιμόφυρτος από ένα θανάσιμο χτύπημα στο κεφάλι, ένα αίσθημα αδικίας για τον χρόνο που ποτέ δεν του δόθηκε, για ν’ αντιδράσει, τον συνοδεύει στον άλλο κόσμο.

Το επόμενο πρωί, η οικιακή βοηθός βρίσκει την Ηλέκτρα Μόρτογλου νεκρή στη βεράντα του σπιτιού της. Οι γείτονες ακούνε τις υστερικές κραυγές της και καλούν την αστυνομία. Η είδηση της δολοφονίας κάνει τον γύρο του νησιού και σε λίγες ώρες είναι πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων. Ο εφοπλιστής Νεκτάριος Μόρτογλου, που βρίσκεται σε επαγγελματικές υποχρεώσεις στην Αθήνα, ειδοποιείται για τη δολοφονία της συζύγου του και επιστρέφει εσπευσμένα στο νησί με ελικόπτερο. Κάνει δηλώσεις στον Τύπο, φανερά συντετριμμένος, και προσφέρει το ποσό των πενήντα χιλιάδων ευρώ σε όποιον δώσει πληροφορίες που θα οδηγήσουν στη σύλληψη του δράστη. Κλιμάκιο από τη Γ.Α.Δ.Α. φτάνει στο νησί για να συνδράμει τις τοπικές αρχές στην εξιχνίαση του στυγερού εγκλήματος.

***

Λίγες μέρες αργότερα, η Βαλέρια είναι ξαπλωμένη σε μια σεζ λονγκ δίπλα στην πισίνα και διαβάζει το πρωτοσέλιδο της πρωινής τοπικής εφημερίδας: «Η αστυνομία ταυτοποίησε τον δράστη της άγριας δολοφονίας στη Σάμο. Πρόκειται για τον Αθανάσιο Μαύρο, ιδιωτικό ερευνητή, που είχε απασχολήσει και παλαιότερα τις αρχές για τις ύποπτες συναλλαγές του με ανθρώπους του υπόκοσμου. Οι κάμερες στο σπίτι της άτυχης Ηλέκτρας Μόρτογλου τον κατέγραψαν να εισέρχεται την ίδια ώρα που η ιατροδικαστική έρευνα προσδιόρισε τον θάνατό της και να εξέρχεται τρέχοντας λίγα λεπτά αργότερα, ενώ αποτυπώματά του βρέθηκαν στα ποτήρια και στη φιάλη του αφρώδους οίνου που φέρεται ότι ο δράστης και το θύμα έπιναν τη στιγμή του φόνου. Η αστυνομία έχει εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό για τη σύλληψή του, αν και εκφράζονται φόβοι ότι ίσως πρόλαβε να διαφύγει με πλαστά έγγραφα στην Τουρκία. Τα κίνητρα του εγκλήματος παραμένουν άγνωστα». Ενα χέρι τη χαϊδεύει ηδονικά στην πλάτη.

«Αν θέλεις να βγάλεις κάποιον απ’ τη μέση κατασκευάζεις τον βασικό ύποπτο και μετά δίνεις εντολή να τον αδειάσουν στον πάτο της θάλασσας. Κάθε μέρα που περνάει, η απουσία του ενισχύει την ενοχή του. Τελικά το σχέδιο ήταν καλό. Ομως δε θα πετύχαινε αν δεν ήσουν τόσο πειστική όταν τηλεφώνησες στον ντετέκτιβ παριστάνοντας τη γυναίκα μου».

Ο Νεκτάριος Μόρτογλου στρέφει το βλέμμα του στον ορίζοντα. Ενα ιστιοφόρο σέρνει αργά μια λεπτή αφρισμένη γραμμή προς τη μαρίνα του Πυθαγορείου. Την ίδια στιγμή η Βαλέρια αφήνει με μια αισθησιακή κίνηση το παρεό να γλιστρήσει στα πόδια της και βουτάει στην πισίνα.

Ο Μάρκος Κρητικός γεννήθηκε στη Χίο το 1968. Κατάγεται από την Τήνο και τη Σάμο και ζει μόνιμα στην Αθήνα. Σπούδασε Τοπογράφος Μηχανικός και εργάστηκε 3.421 μέρες στον τραπεζικό τομέα. Εχει γράψει πέντε αστυνομικά μυθιστορήματα, με τελευταίο «Το μπλουζ της πεταλούδας» (Μεταίχμιο, 2021). Είναι συντάκτης της στήλης για την αστυνομική λογοτεχνία στο ηλεκτρονικό περιοδικό «Ο αναγνώστης».