Ρέκβιεμ για την κυβέρνηση του Σούπερ Μάριο

Το χειρότερο – για την ΕΕ – σενάριο που αφορούσε την Ιταλία δεν κατέστη δυνατό να αποτραπεί: Η κυβέρνηση του Μάριο Ντράγκι πρέπει να θεωρείται ουσιαστικά παρελθόν, μετά από ενάμιση χρόνο στην εξουσία και στην πιο δύσκολη ίσως συγκυρία, για τη χώρα και την Ευρώπη: Εν μέσω του συνεχιζόμενου πολέμου στην Ουκρανία, της έκρηξης του πληθωρισμού, της ενεργειακής κρίσης, του πρωτοφανούς καύσωνα που προκαλεί πυρκαγιές σε όλη τη χώρα και της πανδημίας Covid-19 η οποία δεν λέει να τελειώσει.

Το χθεσινό αποτέλεσμα στη Γερουσία για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης μπορεί να θεωρηθεί ως η χαριστική βολή, καθώς ήταν αναμφίβολα ταπεινωτικό για τον Ντράγκι: Μόλις 95 ψήφοι υπέρ (και 38 κατά) σε σύνολο 321 γερουσιαστών. Είχε προηγηθεί, άλλωστε, η απόφαση τριών εκ των τεσσάρων μεγάλων κομμάτων του κυβερνητικού συνασπισμού – Κίνημα Πέντε Αστέρων, Λίγκα του Βορρά και Φόρτσα Ιτάλια – να μην τον στηρίξουν επισήμως και να απέχουν από τη σχετική διαδικασία, παρά την «ανταρσία» αρκετών στελεχών τους. Μια απόφαση που ήρθε να αποδείξει ότι τα αίτια της ρήξης είναι πολύ βαθύτερα και δεν έπαψαν στιγμή να υπάρχουν στους 18 μήνες της συγκυβέρνησης.

Το «μοιραίο» μένει να επιβεβαιωθεί από όσα θα ακολουθήσουν – πιθανώς σήμερα, καθώς ο Ντράγκι αποφάσισε να μη μεταβεί χθες βράδυ στο Κυρηνάλιο για να συναντήσει τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, Σέρτζιο Ματαρέλα. Χωρίς να αποκλείεται οι εξελίξεις να λάβουν τον χαρακτήρα πολιτικού δράματος, σαν αυτά που η Ιταλία μας έχει συνηθίσει – και χωρίς να είναι γνωστό εάν θα διεξαχθεί η διαδικασία για την ψήφο εμπιστοσύνης και στην Κάτω Βουλή.

Σε κάθε περίπτωση, οι προτροπές και εκκλήσεις που είχαν προηγηθεί, όπως και οι ύμνοι προς το πρόσωπο του πρώην διοικητή της ΕΚΤ από πολλούς πολιτικούς ηγέτες και κορυφαίους αξιωματούχους σε Ιταλία και Ευρώπη, καθώς και από πλειάδα αναλυτών στα ΜΜΕ, φάνηκε πως έπεσαν στο κενό και δεν άλλαξαν τη γνώμη κανενός εκ των πρωταγωνιστών. Ούτε του ίδιου του Ντράγκι, ο οποίος εμφανίστηκε «αγέρωχος» στην ομιλία του και κάλεσε τους πάντες να τον στηρίξουν με τους δικούς του αποκλειστικά όρους. Ούτε και των αντιπάλων του, οι οποίοι έμειναν ανυποχώρητοι στις θέσεις και τις απαιτήσεις τους.

Το τελικό αποτέλεσμα, λοιπόν, ήταν προδιαγεγραμμένο και κατέστη σαφές από αρκετά νωρίς στη διάρκεια της χθεσινής ημέρας. Κυρίως δε μετά τη δήλωση που έκανε στους δημοσιογράφους ένας άνθρωπος ο οποίος έχει παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο τα τελευταία δύο χρόνια στις πολιτικές εξελίξεις και έκανε τα πάντα τόσο για να φέρει τον Ντράγκι στην εξουσία όσο και για να τον διατηρήσει σε αυτήν: Ο πρώην πρωθυπουργός, Ματέο Ρέντσι, ο οποίος πέταξε πρακτικά… λευκή πετσέτα: «Ολα τελείωσαν. Κάναμε ό,τι μπορούσαμε».

Ακόμη και ο Ντράγκι φάνηκε να παραδέχεται το τετελεσμένο στη δευτερολογία του, λίγο προτού ξεκινήσει η ψηφοφορία: «Ευχαριστώ όσους στήριξαν την κυβέρνησή μας. Η δημοκρατία μας είναι κοινοβουλευτική, τη σέβομαι και την αναγνωρίζω, δεν ζήτησα πλήρεις εξουσίες, ζήτησα τη στήριξη του Κοινοβουλίου (…) Ζητώ να δοθεί ψήφος εμπιστοσύνης, η οποία προβλέπει την απρόσκοπτη συνέχιση του κυβερνητικού έργου», είπε σε εμφανώς ηττοπαθές ύφος. Αφού πρώτα, βεβαίως, είχε απορρίψει τα αιτήματα τόσο των Πεντάστερων όσο και των Σαλβίνι και Μπερλουσκόνι, που με κοινή τους ανακοίνωση είχαν θέσει ως προϋπόθεση τη μη συνέχιση της συνεργασίας με τους πρώτους και τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης.

«Η Βουλή κινήθηκε ενάντια στη βούληση των πολιτών. Οι Ιταλοί θα αποδείξουν στις κάλπες ότι είναι σοφότεροι από τους πολιτικούς τους», σχολίασε στο Twitter (πριν από το τέλος της ψηφοφορίας) ο Ενρίκο Λέτα, ηγέτης του μοναδικού μεγάλου κόμματος που έμεινε πιστό στον Ντράγκι, των Δημοκρατικών. Προεξοφλώντας, με τον τρόπο αυτό, τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών (πιθανώς στις 2 Οκτωβρίου) και ελπίζοντας να εξαργυρώσει πολιτικά την «υπεύθυνη στάση» του.

Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι οι μέχρι σήμερα δημοσκοπήσεις δείχνουν πως ο μεγάλος ωφελημένος είναι το μοναδικό πρακτικά κόμμα που είχε μείνει εκτός κυβέρνησης. Το ακροδεξιό και νεοφασιστικό Αδέλφια της Ιταλίας, της Τζόρτζια Μελόνι, η οποία έχει αρχίσει να ονειρεύεται πρωθυπουργία, με τη στήριξη του Σαλβίνι και του Μπερλουσκόνι, τους οποίους έχει αναγκάσει να ζουν στη σκιά της.