Το πρόσωπο του ΕΣΑΚΕ

Τα σπορ γεννούν σταρ. Αθλητές, προπονητές, παράγοντες, που με την απόδοσή τους στα γήπεδα και τις αποφάσεις τους ορίζουν αυτό που αποκαλούμε επαγγελματικό αθλητισμό. Ανθρώπους αναγνωρίσιμους από πολύ μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης. Πίσω από αυτούς υπάρχουν πολλοί αφανείς εργάτες. Ανθρωποι που δεν τους ξέρει ο κόσμος, αλλά χωρίς αυτούς δεν μπορεί ούτε να στηθεί ούτε να λειτουργήσει το οικοδόμημα του επαγγελματικού αθλητισμού.

Ενας τέτοιος ήταν ο Γιώργος Κονδύλης.

Οποια ώρα κι αν περνούσες από τα γραφεία του ΕΣΑΚΕ, όπου κι αν βρίσκονταν κατά καιρούς αυτά (στη Μητροπόλεως, στην Ερατοσθένους στο Παγκράτι, στο ΟΑΚΑ…), δεν υπήρχε περίπτωση να μην τον συναντήσεις. Από το καλοκαίρι του 1992, που ιδρύθηκε η επαγγελματική λίγκα του μπάσκετ, μέχρι τον περασμένο χειμώνα, οπότε αποφάσισε να βγει στη σύνταξη. Ηταν, λέει, αναπληρωτής γενικός διευθυντής, μετά έγινε γενικός διευθυντής… Δεν έχει σημασία ο τίτλος.

Ο Γιώργος Κονδύλης ήταν η ψυχή του ΕΣΑΚΕ. Ηταν ο άνθρωπος από τα χέρια του οποίου περνούσαν όλα. Η εύρυθμη λειτουργία της Λίγκας εξαρτιόταν από αυτόν. Η διεξαγωγή του ίδιου του πρωταθλήματος εξαρτιόταν από αυτόν. Εβγαζε τα προγράμματα, έκανε όλες τις αλλαγές που ήταν απαραίτητο να γίνουν στη διάρκεια της σεζόν προσπαθώντας να μη δυσαρεστήσει κανέναν.

Γιατί ήταν καλός άνθρωπος. Ηθελε να είναι όλοι ευχαριστημένοι, να μην υπάρχουν εντάσεις και διαφωνίες. Κι όταν υπήρχαν, προσπαθούσε με τον καλό τον λόγο και όσο περνούσε από το χέρι του να βρει μιαν άκρη.

Το μόνιμο άγχος του ήταν να υπάρχει ομόνοια προς όφελος της ομαλής διεξαγωγής του πρωταθλήματος. Και τα προβλήματα δεν τον φόβιζαν ούτε τον πτοούσαν. «Ολα καλά θα πάνε», διαβεβαίωνε πάντα. Στα 30 χρόνια ζωής του ΕΣΑΚΕ δεν υπήρξε κανείς που να τσακώθηκε μαζί του, που να πει μια κακή κουβέντα γι’ αυτόν. Αντίθετα, όλοι αναγνώριζαν την ευγένεια του χαρακτήρα του και την εργατικότητά του. Τα γραφεία της Λίγκας είχαν γίνει δεύτερο σπίτι του.

Ο Γιώργος Κονδύλης έφυγε ξαφνικά από τη ζωή προχθές. Δεν τον ήξερε ο πολύς κόσμος. Αλλά αν ο ΕΣΑΚΕ είχε πρόσωπο, θα ήταν το δικό του.