Το χρίσμα και {LF}το επίχρισμα

Οι εκλογές δίνουν σχήμα στην καθημερινή αγωνία. Είτε ως εξαγγελία είτε ως διαδικασία, απελευθερώνουν από τις συνήθεις μιζέριες, διεγείρουν τα πάθη και ενεργοποιούν ενταφιασμένες φιλοδοξίες. Βλέπεις ανθρώπους ήρεμους, με μια ρυθμισμένη, χαμηλοβλεπούσα σεμνότητα και ξαφνικά αρχίζουν να διαγκωνίζονται για το χρίσμα υιοθετώντας ένα απίστευτο επίχρισμα. Φωνές, αλληλοκατηγορίες, ενδοκομματικά μίση (είμαστε ακόμη στο προκαταρκτικό κυνήγι του χρίσματος, τα διακομματικά μίση έρχονται αργότερα), αναζήτηση του «μέσου» που θα μιλήσει «στους επάνω». « Μέσον» είναι συνήθως κάτι γραφειοκράτες, ανήλιαγοι, αγοραφοβικοί και άπρακτοι. Αλλά οι εκλογές ακόμα και με αυτή την έννοια αξίζουν. Ξηλώνουν όλον τον καθωσπρεπισμό, οδηγούν σε κάτι τραχύ, ωμό και αδίστακτο, σαν τους χαρακτήρες του Χάμετ ή του Τσάντλερ. Ενώ ζεις με τις καθημερινές οικονομικές μάχες, τους αδύνατους και αδιανόητους συνδυασμούς (κοινόχρηστα vs βενζίνη vs σουπερμάρκετ vs Εφορία vs ενοίκιο για το φοιτητικό του παιδιού vs εισιτήριο με πλοίο vs ΔΕΗ κ.λπ.), οι εκλογές ανατρέπουν το τέλμα. Βοηθούν στην κατασκευή μιας άλλης, φαντασιακά ισοδύναμης πραγματικότητας, που αποκλείει όσα σε βασανίζουν και περιέχει όσα επιθυμείς. Υπάρχει βέβαια ένα μέρος του πληθυσμού «περπατημένο», βυθισμένο σε ένα τέλμα πολιτικής κατάθλιψης, που δεν περιμένει τίποτα. Αλλά αυτό το τμήμα, παρότι μεγάλο, δεν δίνει το τέμπο στον δημόσιο λόγο. Ούτε στο καφενείο ούτε στο FB και γενικώς τα social media.

Ο απαισιόδοξος είναι σιωπηλός. Αναχωρεί, απέχει, μελαγχολεί. Με τη βοήθεια όμως των εκλογών, οι πιο εξωστρεφείς (οι πιο μεταφυσικοί ή χρησιμοθήρες) μπορούν άφοβα να επενδύουν στην ελπίδα (για αυτό που έρχεται) ή την ανθεκτικότητα (αυτού που υπάρχει). Αναλόγως με το τάμα. Ο καθένας βέβαια κατασκευάζει μια διαφορετική «έλευση» ή κατασκευάζει τη δική του έννοια της «παραμονής». Υπάρχουν οι ιδιοτελείς που προσδοκούν συγκεκριμένα πράγματα από συγκεκριμένους πολιτευτές, υπάρχουν οι οπαδοί που ταυτίζονται ερωτικά, οι πιστοί που θρησκεύονται πολιτικά. Βεβαίως, υπάρχουν και οι ιδεολόγοι, αλλά λόγω διανοητικής προεργασίας είναι οι πιο συγκρατημένοι. Οι εκλογές είναι και ένα τηλεοπτικό και μιντιακό θέαμα που χωνεύει όλες τις προσδοκίες και εκτονώνει όλες τις διαψεύσεις. Αποδεσμεύει δε και τον οξύτερο, πιο διακηρυκτικό λόγο. Γεμάτο μανιχαϊσμούς και εκφραστικά σχήματα από πρωτόλεια έκθεση ιδεών.       

Οι εκλογές είναι ένα δωρικό και συγχρόνως θεαματικό μουσικοχορευτικό χάπενινγκ, εμπλουτισμένο με την πιο απολίτικη εκδοχή της πολιτικής. Ηθικισμοί, παραταξιακός πατριωτισμός, πουριτανισμός, νεφελώδεις ισχυρισμοί, ξερό υβρεολόγιο και την ιδιάζουσα, δογματική στατιστική, στη θέση της διαίσθησης και της πολιτικής παρατηρητικότητας. Το θέμα είναι όταν δεν προκηρύσσονται οι εκλογές, ούτε απλώς φημολογούνται, αλλά μετατίθενται. Ολα τα κακά, αλλά κυρίως τα καλά – γιατί μην ξεχνάμε ότι η δημοκρατική εμβάθυνση δεν ήταν αυτονόητη στον λατινοαμερικάνικο τόπο μας – μπορεί να τα διεγείρει μια συγκεκριμένη ημερομηνία ή έστω μια εδραία υποψία. Η περίπτωση της αναβολής όμως βάζει μέσα στο παιχνίδι τις πιο διεσταλμένες φαντασιώσεις, τις πιο απόκρημνες συμπεριφορές και κάνει πιο συμπαγείς τους διακαείς πόθους. Ολοι φοβούνται την ίδια την επιθυμία τους και αιχμαλωτίζονται στην ηδονή της. Πολιτική συχνά είναι τα προσωπικά πάθη, που προφασίζονται συλλογικά προβλήματα.