Το κοινό

Παίρνεις τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, κοσκινίζεις τις δηλώσεις τους, κρατάς στην άκρη την τοξικότητα και τους εγκαλείς για την όξυνση του πολιτικού κλίματος. Το μόνο εύκολο. Να πιάσεις με μια τσιμπίδα τον Πολάκη, τον Ηλιόπουλο και τον Βερναρδάκη και να αφαιρείς από πάνω τους ραδιενεργές δηλώσεις. Ομως δεν θα έφτανες στην καρδιά του προβλήματος. Και εδώ που τα λέμε, είναι δύσκολο να φτάσεις. Διότι, εν προκειμένω, το βασικό πρόβλημα δεν είναι ο Βερναρδάκης, αλλά το κοινό στο οποίο απευθύνεται, το ακροατήριο που σηκώνεται όρθιο και χειροκροτεί όσα είπε για την Κεραμέως. Μπορεί να λέτε για τον Πολάκη, αλλά δεν μπαίνετε στον κόπο να διαβάσετε τα σχόλια των οπαδών του κάτω από τις αναρτήσεις του. Σε σύγκριση με τις τοποθετήσεις του λαού, τα σχόλια του πολιτικού αντιστοιχούν σε ψιλοκουβέντα κυριών μετά την εκκλησία. Ο Πολάκης και ο Βερναρδάκης ρόλο υπηρετούν, παράσταση δίνουν προς το κοινό τους. Μιλούν στη γλώσσα του ψηφοφόρου τους, χρησιμοποιούν ακριβώς τις ίδιες λέξεις, του προσφέρουν αυτά που θέλει να ακούσει. Οι άνθρωποι τη δουλειά τους κάνουν, πελάτες εξυπηρετούν.

Και αυτό μόνο παράλογο δεν είναι. Ο ΣΥΡΙΖΑ γιγαντώθηκε στις πλατείες της οργής, στο Σύνταγμα των Αγανακτισμένων που έριχναν φάσκελα στη Βουλή και καρπαζιές σε όσους θεωρούσαν προσωπικά υπεύθυνους για την κρίση. Ο επικοινωνιακός κώδικας που υιοθετεί, από τα άρθρα της κομματικής εφημερίδας ως τις αναρτήσεις των τρολ, στοιχειοθετείται από οργή, ενίοτε και μίσος. Η τοξικότητα είναι βασικό συστατικό της επικοινωνιακής συνταγής. Είναι, λοιπόν, κομματάκι δύσκολο το στέλεχος να διατηρεί αποστάσεις από τον τρόπο με τον οποίο αρθρώνει πολιτικό λόγο το μαχόμενο κομμάτι των ψηφοφόρων του στα social. Εδώ καμιά φορά ο Πολάκης δεν είναι τόσο τοξικός όσο μας έχει συνηθίσει και στα σχόλια το κοινό διαμαρτύρεται. Θα είχε ενδιαφέρον να γίνει μία εσωκομματική δημοσκόπηση με ερώτηση προς το κοινό του ΣΥΡΙΖΑ για την τοποθέτηση Βερναρδάκη. Ναι, ασφαλώς οι περισσότεροι θα καταδίκαζαν, εννοείται. Ομως μία κρίσιμη μάζα, που αρκεί στον Βερναρδάκη, θα δήλωνε ότι συμφωνεί μαζί του.

Η star της ημέρας

Στην τελευταία συναυλία της ανέβασε στη σκηνή τον εγγονό της. Και έτσι όπως τη βλέπεις στα βίντεο και στις φωτογραφίες, μόνο για γιαγιά δεν σου κάνει. Η Αννα Βίσση έχει μεγαλώσει δύο γενιές και κρατάει ακόμα ισχυρή επαφή μαζί τους. Με κινηματογραφικούς όρους, είναι κάτι σαν τη Βουγιουκλάκη του ελληνικού τραγουδιού. Λάθος. Είναι η Αννα Βίσση. Δεν υπάρχει σύγκριση.

Το πορνό της Μυκόνου

Για να είμαι ειλικρινής, μέχρι πρόσφατα δεν είχα κανένα πρόβλημα με όσα ακραία και περίεργα λαμβάνουν χώρα στο εξωτικό νησί της Μυκόνου. Από τη στιγμή που κελαηδάει η ταμειακή μηχανή, εκδίδονται παραστατικά και καταβάλλονται οι νόμιμοι φόροι, όσο πιο πολλά, τόσο πιο καλά. Ωστόσο αυτά που βλέπουμε τον τελευταίο καιρό προκαλούν. Οχι φυσικά τα ήθη (προσωπικά δεν έχω τέτοια κωλύματα), αλλά την αισθητική. Ενα τεράστιο πορνό show εκπέμπεται καθημερινά από τη Μύκονο – δεν αναφέρομαι στο σεξ, αλλά στην αίσθηση του να ποθείς κάτι το οποίο δεν μπορείς να αποκτήσεις. Δεν ξέρω αν ακούγεται πολύ προτεσταντικό ή αριστερό αυτό που σκέφτομαι, αλλά το να βλέπεις τι γίνεται εκεί, ενώ εσύ δεν έχεις να πας πέντε μέρες στα Καμένα Βούρλα, είναι κάτι που σου τρυπάει το μυαλό. Σε κάνει να φθονείς, ενίοτε και να θυμώνεις.

Πηγαίνουν σπίτι τους;

Ασφαλώς και η αποφυλάκιση του Δημήτρη Λιγνάδη είναι συμβατή με τα προβλεπόμενα από τον νόμο. Εννοείται ότι δεν διαπιστώνεται ουδεμία παρατυπία ή απόκλιση των δικαστών από όσα ο νόμος ορίζει. Απλώς θα άξιζε κάποιος να μελετήσει τι έχει γίνει σε αντίστοιχες περιπτώσεις ανθρώπων που καταδικάστηκαν για βιασμούς. Συνηθίζεται, άραγε, να χορηγείται αναστολή στην εκτέλεση της ποινής μέχρι το Εφετείο ή πηγαίνουν κατευθείαν στη φυλακή; Διότι φρονώ ότι στην περίπτωση Λιγνάδη θα υπάγονται και άλλοι με γνωστή κατοικία, σύννομο βίο που σίγουρα δεν θα θεωρούνται (και αυτοί) επικίνδυνοι για τη διάπραξη νέων αδικημάτων. Αλήθεια, πηγαίνουν σπίτι τους και αυτοί;