Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Δικαιοσύνη

Οχι ότι με εκπλήσσει πλέον η «Αυγή», η κομματική εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά χθες ήταν συλλεκτική. Πρώτο θέμα της ήταν ο Λιγνάδης, όχι η επιβολή κάθειρξης 12 ετών αλλά η απόφαση του δικαστηρίου να έχει η έφεσή του ανασταλτικό αποτέλεσμα. Η εφημερίδα γράφει κανονικά στα παλιά της τα παπούτσια τους κανόνες της δημοκρατικής κοινωνίας και με ηθικολογικά επιχειρήματα («…με απόφαση σοκ τον αφήνουν ελεύθερο…», «νέο πλήγμα για το κράτος δικαίου επί ημερών κυβέρνησης Μητσοτάκη», «Ηλιόπουλος: Ντροπή…») και ευκολίες αδιανόητες για την παράδοσή της (ας την ξεχάσουμε όμως καλύτερα) φτιάχνει μέτωπο εναντίον ενός δικαστηρίου που δεν άρεσε η απόφασή του στην αξιωματική αντιπολίτευση.

Εχει δικαίωμα και η αντιπολίτευση και ο οποιοσδήποτε να κρίνουν την απόφαση του δικαστηρίου; Προφανώς, είναι δημοκρατικό δικαίωμα όλων μας να κρίνουμε τα πάντα, ακόμα κι αν δεν έχουμε ιδέα. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι η εμμονή της αξιωματικής αντιπολίτευσης να παίρνει θέση σε μια σειρά ποινικές δίκες, και να προσπαθεί να ηγηθεί κινήματος υπέρ ή κατά της απόφασης – και όχι τώρα, που στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ είναι η όξυνση με κάθε μέσο, αλλά ανέκαθεν. Τι λόξα είναι αυτή, ένα κόμμα να προσπαθεί να υποκαταστήσει τη δικαιοσύνη; Από πού κι ως πού;

Ας δούμε μόνο τις παρεμβάσεις του κόμματος αυτού τα τελευταία τρία χρόνια, μετά την εκλογική ήττα του. Η πρώτη μεγάλη παρέμβαση στα δικαστηριακά ήταν την ημέρα που βγήκε η απόφαση για τη Χρυσή Αυγή, όταν τα κινήματα έσπευσαν στον Αρειο Πάγο, κάνοντας αντίσταση στον κορωνοϊό, που η κυβέρνηση προσπαθούσε να τιθασεύσει τη διάδοσή του με το μόνο μέσο που διαθέταμε τότε, το λοκντάουν. Το κόμμα που ως κυβέρνηση δεν εύρισκε αίθουσα για να γίνει η δίκη, έφτιαξε ομάδες πίεσης του δικαστηρίου, πράγμα απαράδεκτο σε μια δημοκρατία, που οι αποφάσεις χρειάζονται νηφαλιότητα, εκτίμηση των δεδομένων και νομική τεκμηρίωση.

Από εκεί και πέρα, υπήρχε ένα επιχείρημα για πολλές υποθέσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε απόφαση καταδίκης του «κυρ Παντελή» καταστηματάρχη στην υπόθεση του Ζακ Κωστόπουλου. Επιδίωκε την ευνοϊκή μετάθεση σε φυλακή της αρεσκείας του του ισοβίτη Κουφοντίνα ο οποίος έκανε fake απεργία πείνας, πλαισίωσε μάλιστα τα κινήματα που, μεσούσης της πανδημίας, τη διεκδικούσαν με διαδηλώσεις. Ηθελε να καταδικαστούν οι πλούσιοι κατηγορούμενοι για βιασμό μιας κυρίας στη Θεσσαλονίκη, και όταν αθωώθηκαν επειδή από πουθενά δεν προέκυψε, ούτε από τις μαρτυρίες ούτε από τα εργαστηριακά ευρήματα, έγιναν διαδηλώσεις κατά της απόφασης. Χαιρέτισαν την απόφαση παραπομπής στο Ειδικό Δικαστήριο του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου και της Ελένης Τουλουπάκη, επειδή δεν έγινε για το ζήτημα της Novartis. Χαιρέτισαν την απόφαση που αθωώνει τη Ρένα Δούρου στα γεγονότα της Μάνδρας, αλλά θεωρούν σκοπιμότητα την έφεση του εισαγγελέα κατά της απόφασης. Και βέβαια, απορρίπτουν την απόφαση για τον Λιγνάδη. Αναστολή είχε πάρει και ο καταδικασμένος ντράμερ για αποπλάνηση οκτάχρονης, αλλά οι ντράμερ είναι λαϊκά είδωλα και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν σχολιάζει λαϊκά είδωλα.

Τι δείχνει αυτή η αλληλουχία γεγονότων; Οτι ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί να κατανοήσει τη λειτουργία της δικαιοσύνης στις δημοκρατικές κοινωνίες. Τις θεωρεί υποχείριο της πολιτικής. Και ναι μεν έχει ηττηθεί πολλαπλά (τελευταία ήττα, η αθέτηση του λόγου του Τσίπρα στον Ερντογάν ότι θα έστελνε πίσω τους οκτώ φυγάδες στρατιωτικούς, κάτι που δεν το επέτρεψε η δικαιοσύνη) αλλά επιμένει να ντρεσάρει τη δικαιοσύνη – ελπίζοντας, όπως το λέει ο Πολάκης, ότι την άλλη φορά θα είναι αλλιώς.

Πιστεύει πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ στη δημοκρατία, και πράγματι την υπηρετεί;