Απόψεις

Σαν αύριο και πριν από τριάντα χρόνια, στις 14 Ιουλίου 1992, δολοφονήθηκε από τη 17 Νοέμβρη και διά χειρός Κουφοντίνα ο 20χρονος Θάνος Αξαρλιάν.

Προφανώς για να τιμηθεί η τραγική επέτειος δημοσιεύτηκαν μακροσκελείς απόψεις του Κουφοντίνα για τη διεθνή πολιτική κατάσταση.

Ομολογώ ότι δεν ήμουν ιδιαίτερα οικείος με τις απόψεις του. Δεν ήξερα καν αν έχει απόψεις ή αν ενδιαφέρουν κανέναν.

Προφανώς έκανα λάθος.

Ο Κουφοντίνας εκτός από σίριαλ κίλερ είναι και έλληνας αριστερός. Κι όπως λέγαμε παλιά για τους δημοσιογράφους, ένας Ελληνας που είναι και αριστερός έχει γνώμη για όλα και κυρίως για όσα δεν ξέρει. [Για τους Ελληνες που είναι και αριστεροί και δημοσιογράφοι δεν χρειάζεται να πω. Αμα λάχει βγάζουν και δικαστικές αποφάσεις!]

Διάβασα λοιπόν τις απόψεις Κουφοντίνα περί Ουκρανίας, Ρωσίας, ΝΑΤΟ, αμερικανικού ιμπεριαλισμού κ.λπ. στις φιλόξενες στήλες μιας εφημερίδας που συνήθως ανησυχεί για την ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα («Εφημερίδα των Συντακτών», 11/7).

Συνεπώς η ελευθερία του Τύπου μάλλον δεν απειλείται αφού κι ο τελευταίος κατάδικος με έντεκα φόνους στον λογαριασμό και κάμποσες φορές ισόβια στην πλάτη του μπορεί ανεμπόδιστα να αρθρογραφεί σε εφημερίδα της αρεσκείας του. Κι αυτό είναι το καλό συμπέρασμα.

Το κακό συμπέρασμα είναι πως ο Κουφοντίνας κατέκτησε την ευχέρεια να αναλύει τη διεθνή πολιτική όχι επειδή είναι ειδικός ή ξέρει τι λέει. Αλλά επειδή έκανε έντεκα φόνους.

Είναι η «δημοσιότητα του αίματος» – των άλλων κατά προτίμηση…

Οι παλαιότεροι φονιάδες το έλεγαν «ένοπλη προπαγάνδα». Καθάριζες έναν ανθρωπάκο κι έτσι μπορούσες να διαλαλήσεις την παράνοιά σου.

Η 17 Νοέμβρη αλλά και άλλες εγκληματικές οργανώσεις της Ακρας Αριστεράς (ενίοτε και της Ακρας Δεξιάς..) το είχαν εφαρμόσει με συνέπεια παραληρώντας επί παντός του επιστητού. Ηταν το είδος του «δολοφόνου με άποψη».

Τώρα ευτυχώς οι δολοφόνοι μπήκαν φυλακή κι έτσι σε ελεύθερη διακίνηση έμεινε μόνο το παραλήρημα.

Από τον «δολοφόνο με άποψη» πήγαμε στην «άποψη του δολοφόνου». Πάλι καλά. Γλιτώσαμε μερικούς ανθρωπάκους.

Επί της ουσίας φυσικά η υπόθεση μυρίζει μούχλα. Ζούμε σε μια εποχή όπου η «αριστεροσύνη» δεν αποτελεί πλέον περγαμηνή, ακόμη λιγότερο αν είναι βαμμένη με αίμα.

Υποθέτω ότι πολλά παιδιά σήμερα δεν ξέρουν καν ποιος είναι ο Κουφοντίνας ή η 17 Νοέμβρη. Και μόνο κάτι βλαμμένα ονειρεύονται τέτοιους «αγώνες».

Διότι αν έμεινε κάτι από αυτήν τη θλιβερή ιστορία και πέρα από τον πόνο για τα θύματα είναι ότι τις διαφορές μας δεν τις λύνουμε με κουμπούρια.

Ελπίζω ούτε με τραμπουκισμούς.