Γέλια

Mια εικόνα με στοιχειώνει από την αρχή αυτού του πολέμου – για την ακρίβεια, αρκετά χρόνια πριν από την αρχή αυτού του πολέμου. Είναι μια εικόνα που θυμίζει ταινίες τρόμου, όπου όμως δεν είναι εύκολο να πεις στον εαυτό σου «δεν είναι αλήθεια, δεν είναι αλήθεια», όπως κάναμε όταν ήμασταν μικροί, και μερικές φορές κάνουμε ακόμα, κι αυτό για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή είναι τόσο τρομακτική, που το κόλπο δεν πιάνει. Δεύτερον, επειδή, χμμμ, πιθανότατα είναι αλήθεια.

Είναι η εικόνα του Πούτιν σκασμένου στα γέλια.

Μα καλά, ο πόλεμος κοντεύει να κλείσει πέντε μήνες, η Ρωσία έχει τεράστιες απώλειες, το Κρεμλίνο έχει ενώσει όλο τον κόσμο εναντίον του, Αμερική και Ευρώπη στέλνουν όπλα στο Κίεβο, η ρωσική οικονομία παραπαίει κι εσύ φαντάζεσαι τον Πούτιν να σκάει στα γέλια; Μα ναι. Γελάει επειδή έκλεισε τον αγωγό NordStream1 για συντήρηση και ολόκληρη η Ευρώπη, με πρώτη τη Γερμανία, αναρωτιέται αν θα τον ξανανοίξει. Γελάει επειδή ακούει τον Ζελένσκι να ζητάει κι άλλα όπλα από τη Δύση κι εκείνη αφήνει να εννοηθεί ότι δυσκολεύεται, όχι επειδή φοβάται ότι θα εμπλακεί σε έναν πόλεμο με τη Μόσχα που μπορεί να πάρει και πυρηνικές διαστάσεις, αλλά πολύ απλά επειδή τα όπλα τελειώνουν και οι μεγάλες εταιρείες (η αμερικανική Raytheon, η γαλλική Nexter) θέλουν, λέει, τον χρόνο τους (12 μήνες, 18 μήνες) για να κατασκευάσουν άλλα. Γελάει επειδή όσο περισσότερο βομβαρδίζει, τόσο λιγότερο χώρο καταλαμβάνουν οι βομβαρδισμοί του στα δυτικά μέσα ενημέρωσης.

Γελάει επειδή μας φαντάζεται να πιστεύουμε στα σοβαρά ότι τον απασχολούν οι απώλειες, η απομόνωση, η κρίση. Οτι στενοχωριέται δηλαδή επειδή έχουν σκοτωθεί μερικές χιλιάδες ρώσοι στρατιώτες, λες και δεν μπορεί να ρίξει δυο φορές τόσους στην κρεατομηχανή. Οτι προβληματίζεται για την ενότητα της Ευρώπης απέναντί του, λες και δεν βλέπει τα συμπτώματα της διχόνοιας να πολλαπλασιάζονται. Οτι νιώθει απομονωμένος, λες και δεν έχει μαζί του την Κίνα και τον μισό αναπτυσσόμενο κόσμο που τον έχει ανάγκη. Οτι ανησυχεί για το ρούβλι, λες και τον ενδιέφερε ποτέ η ευημερία του λαού του.

Γελάει επειδή μας βλέπει να επιμένουμε να τον ερμηνεύουμε με τα ίδια εργαλεία που χρησιμοποιούμε για να ερμηνεύσουμε τους ηγέτες των δημοκρατιών, λες και ηγείται κι αυτός μιας δημοκρατίας που απλώς είναι διαφορετική από τις δικές μας, όπως ισχυριζόταν τις προάλλες ένας αναλυτής.

Εχω καιρό να διαβάσω για μια νέα τηλεφωνική συνομιλία του Εμανουέλ Μακρόν με τον Βλαντίμιρ Πούτιν με σκοπό την «άμεση» κατάπαυση του πυρός, από κείνες τις συνομιλίες που κρατούσαν ώρες ολόκληρες, καμιά φορά έπαιζε και ο κακομοίρης ο Ολαφ Σολτς, και στο τέλος ο Πούτιν παραπονιόταν ότι έχασε τον χρόνο του με άσκοπες κουβέντες αντί να παίζει χόκεϊ επί πάγου. Και ανησυχώ.