Δεύτερη ζωή δεν έχει

Μια μέρα, σύντομα, ο Μπόρις Τζόνσον θα υποβάλει επισήμως την παραίτησή του από το πρωθυπουργικό αξίωμα της Βρετανίας. Θα εκφωνήσει μια τελευταία ομιλία έξω από τη διάσημη μαύρη πόρτα με τον αριθμό 10 στη Ντάουνινγκ Στριτ, θα συναντηθεί με τη βασίλισσα Ελισάβετ και θα της πει ότι φεύγει. Φορτηγά θα σταθμεύσουν μπροστά στην πρωθυπουργική κατοικία για τη μετακόμιση, οι μεταφορείς θα φορτώσουν σε αυτά όλα του τα υπάρχοντα, αν και μάλλον όχι την ταπετσαρία, που φέρεται ότι κόστισε 1.090 ευρώ το ρολό. Και μετά; Τι θα κάνει μετά ο «Μπότζο»;

Καταρχήν, χρειάζεται χρήματα προκειμένου να συνεχίσει να διάγει τον πολυτελή βίο στον οποίο έχει συνηθίσει. Οι βιογράφοι του, βέβαια, λένε πως ο Τζόνσον δεν είναι πολύ καλός με τα χρήματα και παραπονιέται συνεχώς ότι δεν έχει μία. Πριν γίνει πρωθυπουργός, πάντως, ήταν ο υψηλότερα αμειβόμενος αρθρογράφος εφημερίδας στη Βρετανία. Η εβδομαδιαία στήλη που διατηρούσε στην «Daily Telegraph» του απέφερε κάπου 327.000 ευρώ ετησίως, συνάδελφοί του δημοσιογράφοι μάλιστα είχαν υπολογίσει πως ο Τζόνσον πληρωνόταν κατά συνέπεια με περίπου 2.700 ευρώ την ώρα – για να γράφει, όπως είχε κάνει για παράδειγμα σε μια από τις τελευταίες του στήλες σε αυτή τη συντηρητική εφημερίδα, το 2018, πως οι γυναίκες με μπούρκα μοιάζουν με «ληστές τραπεζών». Αλλά ποιοι είμαστε εμείς για να κρίνουμε;

Αποχωρώντας από αυτή που ο ίδιος χαρακτήρισε ως «την καλύτερη δουλειά στον κόσμο», ο Τζόνσον ίσως να βρει και λίγο χρόνο να ολοκληρώσει εκείνη τη βιογραφία του Ουίλιαμ Σαίξπηρ για την οποία φέρεται ότι έχει λάβει εδώ και καμιά επταετία από τον εκδοτικό οίκο Hodder & Stoughton προκαταβολή μισού εκατομμυρίου στερλινών. Δεδομένου του χαρακτήρα του, βέβαια, πιθανότερο είναι να βρει χρόνο ώστε να γράψει τα απομνημονεύματά του. Κάποιοι προβλέπουν πως μπορεί να βγάλει από αυτά περισσότερα από 2,5 εκατομμύρια στερλίνες, αρκεί να είναι «ζουμερά» – ο πρώην πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον, άλλωστε, έβγαλε από τη δική του αυτοβιογραφία σχεδόν ένα εκατομμύριο και ήταν κατά γενική ομολογία ανιαρή. Το τρίπτυχο (δημοσιογραφία – βιβλία – κάτι λείπει ακόμη) θα συμπληρωθεί αναπόφευκτα με ομιλίες ανά τον κόσμο, εκτιμάται πως ο Τζόνσον μπορεί εύκολα να ζητεί και να παίρνει 100.000 στερλίνες για καθεμία από αυτές _ αντίθετα με άλλους διάσημους ομιλητές, άλλωστε, είναι καλός διασκεδαστής. Και μετά; Φαντάζεται κανείς πως ο απόλυτος νάρκισσος, ένας άνθρωπος που δεν αντέχει να μη βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής, θα αρκεστεί σε αυτά;

Πολλοί στοιχηματίζουν ήδη πως, με το που θα αποχωρήσει μαζί με την Κάρι, τα δύο παιδιά και τον σκύλο τους από την Ντάουνινγκ Στριτ, ο Τζόνσον θα αρχίσει να εξυφαίνει σχέδια για την επάνοδό του σε αυτή. Δεν θα ήταν άλλωστε ο πρώτος βρετανός πρωθυπουργός που επιστρέφει. Το ίνδαλμά του, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, υπηρέτησε από το 1940 έως το 1945 και ξανά από το 1951 έως το 1955. Πιο πρόσφατα, ο Εργατικός Χάρολντ Ουίλσον, υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από το 1964 έως το 1970 και επέστρεψε για μια δεύτερη θητεία από το 1974 έως το 1976. Και ο Τζόνσον δεν έδωσε την περασμένη Πέμπτη, στην ομιλία με την οποία ανακοίνωσε την παραίτησή του από την ηγεσία των Τόρις, κανένα σημάδι ότι εγκαταλείπει την πολιτική, δεν αναγνώρισε κανένα λάθος, αυτό που είπε λίγο-πολύ ήταν πως τον μαχαίρωσαν οι «αγελαίοι» σύντροφοί του πισώπλατα, εκείνο που υπονόησε ήταν πως θα επιστρέψει. Και δύσκολα θα μπορούσε να το αποκλείσει κατηγορηματικά κανείς, αν αναλογιστεί την κατάντια των Τόρις, την ανεπάρκεια των Εργατικών και το βραχύ μνημονικό των ψηφοφόρων απανταχού στον κόσμο.

Κανονικά, βέβαια, αν σκεφτεί κανείς το κακό που έχει κάνει ο Μπόρις Τζόνσον, την αποθέωση του λαϊκισμού, τη βλακώδη ρητορική, τη θεσμοποίηση του ψέματος, τη συστηματική περιφρόνηση του άγραφου Συντάγματος της Βρετανίας, την ακόμα πιο συστηματική παραβίαση ακόμα και κανόνων που ο ίδιος έθεσε, συμφωνιών που ο ίδιος υπέγραψε, θα έπρεπε να περάσει την υπόλοιπη ζωή του απόλυτα απαξιωμένος, απομονωμένος, αποσυνάγωγος. Το Brexit, το μεγαλύτερο «έργο» του, διέγραψε από μόνο του ένα 5% του βρετανικού ΑΕΠ, πριν καν ενισχυθεί το κακό λόγω της πανδημίας του COVID-19 και της απόφασης του Βλαντίμιρ Πούτιν να φέρει ξανά τον πόλεμο στην καρδιά της Ευρώπης. Σε ό,τι αφορά την Ουκρανία, βέβαια, ο Τζόνσον τάχθηκε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας, στήριξε και ηχηρά και πρακτικά το Κίεβο, έστω και αν προσπαθούσε με αυτόν τον τρόπο (και) να αποσπάσει την προσοχή από τους εσωτερικούς του μπελάδες. Προκειμένου να επανορθώσει όμως για τη ζημιά που έχει προκαλέσει, στη χώρα του και την Ευρώπη, θα έπρεπε ή να πάει να πολεμήσει ο ίδιος στην Ανατολική Ουκρανία ή να καταφέρει να κάνει κάποιου είδους λοβοτομή στον Πούτιν ή να πάει να μείνει στη Ρουάντα μαζί με τους αιτούντες άσυλο που ήθελε να στέλνει εκεί ή να ταχθεί επικεφαλής ενός νέου κινήματος για την επιστροφή της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση ή, τώρα που το σκεφτόμαστε καλύτερα, όλα αυτά μαζί, και κάτι παραπάνω – ας είναι η επιστροφή των Γλυπτών.