Ευθύνη

Ζούμε πλέον πάνω από δύο χρόνια με την πανδημία. Δύο χρόνια και τέσσερις μήνες, συγκεκριμένα. Ο ιός είναι εδώ και δεν είναι λιγότερο μεταδοτικός ή «ηπιότερος», απλώς, ευτυχώς, ανάμεσα σε αυτόν και εμάς υπάρχει ένα προστατευτικό στρώμα ανοσίας που χτίστηκε με εμβολιασμό και νοσήσεις. Φτάσαμε, λοιπόν, πια σε ένα σημείο που οι κυβερνήσεις αισθάνονται ότι μπορούν να επαναφέρουν τη δραστηριότητα σε φυσιολογικά επίπεδα, χωρίς υποχρεωτικότητες και συλλογικά μέτρα.

Η λογική είναι πως, εφόσον θέλουμε να ανακτήσουμε τον τρόπο ζωής μας και να κρατήσουμε τις οικονομίες όρθιες, θα πρέπει οι πολίτες να συνεργαστούμε χωρίς καταναγκασμούς προστατεύοντας εμείς, από μόνοι μας, τους πιο ευάλωτους ανάμεσά μας (που, όχι, δεν είναι μόνο ηλικιωμένοι και πολύ συχνά δεν «φαίνονται»). Ισως, τελικά, αυτό να ήταν και το νόημα της ρητορικής της «ατομικής ευθύνης», ένα σύνθημα που δεν το ακούμε πια αλλά το βλέπουμε να εφαρμόζεται στην πράξη.

Είναι, όμως, αρκετή; Ιδωμεν. Πρέπει να μας γίνει ξεκάθαρο όμως πως ο κίνδυνος δεν έχει περάσει, πως η κατάσταση μπορεί να ξεφύγει τόσο εύκολα όσο ο ιός μεταλλάσσεται και τα αντισώματά μας μειώνονται.

Εως τότε μπορούμε να εξασκήσουμε όσα βασικά ξέρουμε. Τεστ, εμβόλια, μάσκες FFP2, προσαρμογή των δραστηριοτήτων μας. Ισως, μάλιστα, μια χρήσιμη άσκηση να ήταν η εξής:

αντί να σκεφτόμαστε μόνο τους εαυτούς μας ή να προσποιούμαστε ότι ζούμε σε έναν κόσμο υγιών, κάθε φορά που θα βρεθούμε σε κλειστό, ειδικά, χώρο, να σκεφτόμαστε ότι είναι πολύ πιθανό κοντά μας να βρίσκεται ένας ευπαθής συμπολίτης, οποιασδήποτε ηλικίας, με ανίσχυρο ανοσοποιητικό, που του αξίζει κι εκείνου να ζει χωρίς να πνίγεται από τον φόβο.