Αυτό που ονειρεύεται ο Ακάρ

Τι θα ήθελε από την Ελλάδα ο Ακάρ, στα πιο τρελά του όνειρα; Τι θα δικαίωνε το κλίμα της υστερίας που συντηρούν οι ακατάπαυστες απειλές της Τουρκίας; Θα ήθελε, φαντάζομαι, αυτό ακριβώς που πρότεινε μόλις την περασμένη Κυριακή από την ωραία Δημητσάνα ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπιος Παυλόπουλος: «Η Εθνεγερσία του 1821 συνεχίζεται για το Εθνος των Ελλήνων ως την τελική απελευθέρωση και της τελευταίας σπιθαμής του εδάφους της μαρτυρικής Κύπρου από τον βάρβαρο τουρκικό ζυγό»! Μια επανάληψη του 1897, δηλαδή. Αυτό, ναι, θα το ήθελε πολύ ο Ακάρ.

Δεν ήταν αυτή η πρώτη φορά που ο τέως κάλεσε σε «συνέχιση της εθνεγερσίας» για την απελευθέρωση της Κύπρου. Αυτή είναι η θέση του μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία: το Κυπριακό πρέπει να γίνει η απόλυτη προτεραιότητα της εξωτερικής πολιτικής μας, ακριβώς επειδή η μεγαλύτερη σημασία του Ουκρανικού για τη διεθνή κοινότητα, σε συνδυασμό με τον ρωσικό προσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής της Κύπρου, βάζουν το Κυπριακό στο περιθώριο. Οπότε, κατά τη λογική αυτή, εμείς πρέπει να ανεβάσουμε την ένταση της γκρίνιας στο επίπεδο εθνεγερσίας και να απαιτήσουμε από την Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΝΑΤΟ την επιβολή αντίστοιχων κυρώσεων στην Τουρκία.

Ακόμη και αν η εθνεγερσία για την απελευθέρωση της Κύπρου δεν περιλαμβάνει τίποτε πιο επικίνδυνο από πατριωτικές κορώνες με τη μορφή διπλωματικής εκστρατείας και πάλι εξυπηρετεί την Τουρκία. Διότι, αν η Ελλάδα ακολουθούσε τις προτροπές του τέως, το μόνο που θα πετύχαινε θα ήταν να μοιραστεί, σαν καλό και ευπειθές κορόιδο, με την Τουρκία το βάρος της ευθύνης για το πρόβλημα που δημιουργεί η Τουρκία στη Συμμαχία. Θα ήταν ηλίθιο (μολονότι η ιδέα προέρχεται από έναν κορυφαίο του πνεύματος και μέλλοντα ακαδημαϊκό…), γιατί θα έκανε τη χώρα μέρος ενός προβλήματος, το οποίο δημιούργησε αποκλειστικά η Τουρκία, για λόγους που αφορούν μόνο την ίδια. Και μέσα σε αυτό, μας προτείνει ο Πρ. Παυλόπουλος, να πάμε να μπλεχτούμε και εμείς! Συμπέρασμα; Κάντε τον γρήγορα ακαδημαϊκό, μόνο έτσι θα γλιτώσουμε…

Η ειρωνεία εις βάρος του τέως Προέδρου είναι ότι η Ελλάδα που θα ακολουθούσε την πολιτική του – την πολιτική της εργαλειοποίησης του Κυπριακού του, εξ αφορμής του Ουκρανικού – δεν θα ήταν η Ελλάδα του «ανήκωμεν εις την Δύσιν» του Καραμανλή (του κανονικού). Παρότι η πολιτική του τέως έχει αφετηρία τον εθνικισμό, καταλήγει στην ίδια πλευρά με την πολιτική της αποστασιοποίησης από το Ουκρανικό, που τόσο επίμονα ζητεί ο ΣΥΡΙΖΑ: στην πλευρά της Ρωσίας του Πούτιν. Δεν με εκπλήσσει, λοιπόν, ότι Προκόπης και Αλέξης συνεργάστηκαν τόσο αρμονικά κατά την αλήστου μνήμης περίοδο. Σκέπτονται με τον ίδιο τρόπο. Ο ελληνοχριστιανισμός και ο λενινισμός δεν είναι και τόσο μακρινά ξαδερφάκια…

ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΩΡΑ

Ολως συμπτωματικώς, με την προσέγγιση του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ στο Ουκρανικό συμφωνεί και ο εκλεκτός αρθρογράφος της «Εφημερίδας των Συντακτών» και διακεκριμένος θεωρητικός της Αριστεράς, ο Δημήτρης Κουφοντίνας. (Εκτός από θεωρητικός, να θυμίσω ότι ο κ. Κουφοντίνας είναι και πρακτικός της Αριστεράς. Γι’ αυτό άλλωστε εκτίει ποινή ισοβίων για ένδεκα δολοφονίες…) Το μόνο αξιοσημείωτο στο περί ου ο λόγος άρθρο είναι ότι δεν αναφέρει τίποτε για την Ουκρανία και το δράμα της, επειδή, όπως λέει, θα χρειάζονταν «χιλιάδες σελίδες» και ο χώρος ενός άρθρου γνώμης σε μια εφημερίδα δεν φτάνει. Του φτάνει όμως και του περισσεύει, προκειμένου να μας εξηγήσει γιατί η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι με τη Ρωσία σε αυτή την κρίση.

Υποθέτω ότι οι φίλοι του γνωστού αρθρογράφου στην Κουμουνδούρου δεν θα νιώθουν και τόσο ικανοποιημένοι από την ταύτιση μαζί του, ιδίως τώρα που τους έχει καταλάβει ο προεκλογικός οίστρος. Ισως θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός με τους φίλους του, ανεξαρτήτως των όποιων παραπόνων του για εκείνους. Μόνο εκεί έχει φίλους. Δεν πρέπει να τους πληγώνει…

ΜΟΝΟ;

Σε πολλούς προξενεί εντύπωση ότι μέχρι στιγμής οι υποψήφιοι για την αρχηγία των Συντηρητικών είναι ένδεκα τον αριθμό. Τους θεωρούν πολλούς. Εγώ αντιθέτως λέω, μόνο ένδεκα; Εκατόν ένδεκα έπρεπε να ήσαν, μετά την εμπειρία της πρωθυπουργίας του Μπόρις! Αφού ένα νούμερο της δικής του κατηγορίας έγινε πρωθυπουργός, τι εμποδίζει τον καθένα να έχει τις ίδιες φιλοδοξίες για τον εαυτό του;