Δραπετεύοντας απ’ το Matrix

O κ. Μητσοτάκης υπέστη μια πολιτική ψυχρολουσία στο Στρασβούργο. Δεν ήταν τόσο η ομιλία του στην άδεια αίθουσα της ολομέλειας της Eυρωβουλής αυτό που τον ενόχλησε, αλλά μάλλον η δριμύτατη κριτική που δέχθηκε από τους παριστάμενους ευρωβουλευτές, και ιδίως από τον Μαλίκ Ασμανί, αντιπρόεδρο της ομάδας των φιλελευθέρων που πρόσκειται στον Εμανουέλ Μακρόν. Κι αυτό γιατί ο κ. Μητσοτάκης έχει με επιμέλεια κατασκευάσει ένα επικοινωνιακό προφίλ που παραπέμπει στον γάλλο πρόεδρο. Δεν είναι και λίγο, λοιπόν, να δέχεσαι τα βέλη από μια παράταξη που είναι το μοντέλο σου για την ελληνική μετα-Δεξιά. Βέλη για τη θλιβερή κατάσταση της ελευθερίας του Τύπου στην Ελλάδα και για την καταρράκωση της ποιότητας της δημοκρατίας, που είναι το βασικό έργο Μητσοτάκη.

Ο Μητσοτάκης ήθελε να μετατρέψει την ομιλία του στο Ευρωκοινοβούλιο σε ακόμα ένα επικοινωνιακό event, όπου με φόντο τη σημαία της Ευρώπης θα εξαπέλυε έναν φιλιππικό κατά του «λαϊκισμού», εισπράττοντας – όπως ήλπιζε – το ενθουσιώδες χειροκρότημα των ευρωβουλευτών, αντίστοιχο με αυτό που επιβράβευσε την «ιστορική ομιλία» του (σύμφωνα με τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ τουλάχιστον) στο αμερικανικό Κογκρέσο.  Δεν τα κατάφερε, οπότε θέλησε να ξαναπεί τα ίδια πράγματα στη Βουλή των Ελλήνων την επομένη. Διανθισμένα, όμως, με μια ολότελα μαγική εικόνα της δήθεν κοινωνικής ευαισθησίας και φιλολαϊκής πολιτικής που ασκεί η κυβέρνησή του.

Δεν έχει πολύ νόημα να σταθεί κανείς στα επιμέρους τερατώδη ψεύδη που περιείχε ο πρωθυπουργικός λόγος στη συγκεκριμένη συνεδρίαση. Το δυστύχημα είναι η χαμηλή τηλεθέαση του καναλιού της Βουλής. Γιατί ό,τι βλέπουμε στις «ειδήσεις» είναι μέρος της πραγματικότητας της Βουλής, κατά το δοκούν. Δεν είναι η πραγματικότητα και η αλήθεια της.

Η κοινωνία, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι νέοι, οι επιστήμονες, οι αγρότες, οι άνθρωποι του πολιτισμού, οι φοιτητές και οι μαθητές, οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες: όλοι αυτοί γνωρίζουν πολύ και βιώνουν την «κοινωνική πολιτική» του κ. Μητσοτάκη στην καθημερινότητά τους. Τη βιώνουν στην εργοδοτική ασυδοσία στις συνθήκες δουλειάς, τα ωράρια, τις αμοιβές και στην αγωνία εύρεσης αξιοπρεπούς εργασίας. Κάθε φορά που ανοίγουν τους οικιακούς τους λογαριασμούς. Στις αντλίες καυσίμων για να μετακινηθούν. Στα σουπερμάρκετ, όπου οι τιμές των προϊόντων αλλάζουν μέρα τη μέρα – και πάντα προς τα πάνω. Στην αναζήτηση αξιοπρεπούς στέγης με ενοίκιο που δεν θα εξαϋλώνει το οικογενειακό τους εισόδημα από την πρώτη εβδομάδα κάθε μήνα. Οταν αναζητούν νοσοκομειακή κλίνη για τους αρρώστους τους και θέση σε βρεφονηπιακό σταθμό για τα παιδιά τους.

Παρ’ όλα αυτά, εμείς στη Βουλή – και ο λαός στις οθόνες των τηλεοράσεων – είδαμε έναν πρωθυπουργό που δεν είναι εκτός τόπου και χρόνου (γιατί γνωρίζει πολύ καλά την κατάσταση), αλλά που έχει την αλαζονεία και το πολιτικό θράσος να νομίζει ότι διαθέτει τη δύναμη, μέσω του ασφυκτικού ελέγχου που ασκεί στα εγχώρια ΜΜΕ, να διαμορφώσει την πραγματικότητα όπως θέλει αυτός και όχι όπως τη ζουν οι πολίτες.

Αυτή η αλαζονεία και η αντικοινωνική πολιτική που τη συνοδεύει πρέπει να τιμωρηθούν. Οχι επειδή φορέας τους τυγχάνει να είναι ο πολιτικός αντίπαλος της Αριστεράς, αλλά γιατί είναι ζήτημα δημοκρατίας και αξιοπρέπειας του λαού. Οι επερχόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν – και μακάρι να γίνουν το συντομότερο -, πρέπει να είναι μια στιγμή δημοκρατικής ανάτασης του λαού και η αφετηρία για την επούλωση των μεγάλων κοινωνικών πληγών που αφήνει πίσω της η απερχόμενη διακυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη. Αυτό θα σηματοδοτήσει η καθαρή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Πάνω σε αυτή τη βάση θα γίνει η πολύ σημαντική και δύσκολη δουλειά που πρέπει να γίνει για την οικονομική και θεσμική ανασυγκρότηση και ανάπτυξη της χώρας.

Ο Δημήτρη Βίτσας είναι αντιπρόεδρος της Βουλής,
βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Δυτικής Αθήνας