Αποφάσεις

Να ξεκινήσω από τα εύκολα. Απέναντι στη δικαιοσύνη έχουμε υποχρέωση να αποδεχόμαστε και να εφαρμόζουμε τις αποφάσεις της. Οχι απαραιτήτως να συμφωνούμε μαζί τους.

Πρόσφατο παράδειγμα. Στις ΗΠΑ το Ανώτατο Δικαστήριο πήρε μια απόφαση για τις αμβλώσεις που ξεσήκωσε κόσμο και κοσμάκη.

Ακόμη κι ο πρόεδρος Μπάιντεν έκανε επικριτικές δηλώσεις – για να μη μετρήσω όλη σχεδόν την Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων…

Το Ανώτατο Δικαστήριο άκουσε τη μάνα του και τον πατέρα του. Αλλά κανείς δεν διανοήθηκε να πει ότι η απόφαση κακώς κρίνεται ή ότι απαγορεύεται να διαφωνείς με το Ανώτατο Δικαστήριο.

Φυσικά η απόφαση θα εφαρμοστεί αφού έτσι αποφάσισε το δικαστήριο. Εως ότου κάποια άλλη πάρει τη θέση της.

Αυτά συμβαίνουν στην Αμερική. Αντιθέτως στην Ελλάδα η λεγόμενη «μειοψηφία της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων» θα είχε πάρει τα μέτρα της.

Η «μειοψηφία» καταδίκασε «άμεσα» (!) δηλώσεις του Αδωνη για το βούλευμα της Novartis, ένα βούλευμα τουλάχιστον αμφιλεγόμενο που έβγαλε λάδι τους κατηγορούμενους.

Τις καταδίκασε επειδή «προσβάλλουν τόσο τον θεσμό της Δικαιοσύνης (…) όσο και τους ανώτατους δικαστικούς».

Και πρόσθεσε ότι «τα μέλη της κυβέρνησης και του Κοινοβουλίου οφείλουν με τη στάση τους να αποτελούν παράδειγμα μίμησης για τους πολίτες».

Γιατί όμως η κριτική, ακόμη και η διαφωνία με μια δικαστική απόφαση συνιστούν προσβολή «του θεσμού της δικαιοσύνης»;

Αν ήταν έτσι, ούτε εκατομμύρια αμερικανοί πολίτες, ούτε ο πρόεδρος Μπάϊντεν αυτοπροσώπως, έπρεπε να επικρίνουν την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου για τις αμβλώσεις. Ενώ τα μέλη του Κογκρέσου όφειλαν να αποτελέσουν «παράδειγμα μίμησης» και να βγάλουν τον σκασμό.

Ευτυχώς δεν το έκαναν.

Πάμε παρακάτω. Την απόφαση που έβγαλε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για το ναυάγιο στο Φαρμακονήσι δικαιούμαστε να την κρίνουμε;

Οχι μόνο δικαιούμαστε αλλά επιβάλλεται. Οπως όλες τις δικαστικές αποφάσεις δημόσιου ενδιαφέροντος, ακόμη περισσότερο όταν καταδικάζονται ενέργειες των ελληνικών αρχών.

Εμένα, ας πούμε, μου φαίνεται μεροληπτική. Αλλά φυσικά κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να συμφωνήσει μαζί μου.

Την ίδια στιγμή όμως είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να εφαρμόσουμε την απόφαση του ΕΔΑΔ. Είτε μας αρέσει, είτε όχι.

Με άλλα λόγια, σεβόμαστε τις δικαστικές αποφάσεις. Από σεβασμό τις αποδεχόμαστε και τις εφαρμόζουμε.  Μπορούμε να τις αμφισβητήσουμε αλλά διά της δικαιοσύνης κι εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις.

Ταυτοχρόνως όμως τις δικαστικές αποφάσεις τις κρίνουμε. Και πολύ καλά κάνουμε.

Διότι αν δεν τις κρίναμε, ο Ντρέιφους θα ήταν ακόμη φυλακή κι ο Αλ Καπόνε θα κυκλοφορούσε ελεύθερος.