Τι θέλει η Ευρωλίγκα;

Το ΝΒΑ αποτελεί πάντα μία από τις υπέρτατες προκλήσεις για έναν μπασκετμπολίστα, όσο και αν έχει μικρύνει η απόσταση με την Ευρώπη σε επίπεδο τουλάχιστον αμοιβών. Ουδείς μπορεί να αντισταθεί στη δυναμική της αμερικανικής Λίγκας, ούτε παίκτες αλλά ούτε – και κυρίως – οι ομάδες. Τα τελευταία 24ωρα γίνεται λόγος για τις προπονήσεις του Ντόρσεϊ με τους Ντάλας Μάβερικς και για τις επαφές του Βεζένκοφ με τους Σκαραμέντο Κινγκς. Ο Ολυμπιακός, όπως και κάθε άλλη ομάδα στη θέση του, δεν μπορεί αυτή τη στιγμή να κάνει τίποτα άλλο παρά να περιμένει την εξέλιξη. Οσο και αν θέλει δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την προοπτική του ΝΒΑ για δύο από τις σημαντικότερες μονάδες του και αυτό γιατί ο «μαγικός κόσμος» γοήτευε και θα γοητεύει κάθε αθλητή, Ευρωπαίο ή μη.

Από την άλλη πλευρά, η Ευρωλίγκα αποφάσισε να γυρίσει σελίδα αποχαιρετώντας τον επί χρόνια επικεφαλής αλλά και πρωτεργάτη της Τζόρντι Μπερτομέου. Η ανάληψη της προεδρίας από τον Ντέγιαν Μποντίρογκα φαντάζει ιδανική επιλογή στην παρούσα συγκυρία, όχι μόνο λόγω του σπουδαίου παρελθόντος του σέρβου θρύλου αλλά και για το «αγροτικό» του σε θέσεις αθλητικού μάνατζμεντ όπου, φυσικά, θα βοηθήσει πολύ και η παρουσία του αμερικανού τεχνοκράτη Μάρσαλ Γκλίκμαν.

Σε κάθε περίπτωση το ερώτημα είναι: σε τι μπορεί να μετεξελιχθεί η Ευρωλίγκα από εδώ και πέρα;

Μπορεί να γίνει το ΝΒΑ της Ευρώπης; Για να απαντηθεί η ερώτηση πρέπει πρώτα να αποσαφηνίσει κάποιος ποιοι πρέπει να είναι οι στόχοι. Αν μιλάμε για γιγάντωση των οικονομικών μεγεθών και των εμπορικών συμφωνιών, ας είμαστε ξεκάθαροι, αυτό δεν μπορεί να γίνει. Μπορούν σίγουρα να βελτιωθούν αλλά σε καμία περίπτωση να πλησιάσουν καν το ΝΒΑ. Αυτό που σίγουρα μπορεί (και πρέπει) να γίνει η Ευρωλίγκα, είναι να κάνει το μπάσκετ πιο «οικουμενικό», να φέρει περισσότερα παιδιά στα γήπεδα, με λίγα λόγια να αναπτύξει το άθλημα. Αυτό θέλει η Ευρώπη. Να μπουν στο παιχνίδι και άλλοι ώστε να πάψει το πρωτάθλημα να αφορά 6 χώρες. Τα υπόλοιπα αργότερα.