Ο Αλέφαντος της πολιτικής

Να μου επιτρέψετε να μη συμμερίζομαι τον διάχυτο σνομπισμό που επικρατεί για τις μονομαχίες (έτσι έχουμε συνηθίσει να τις λέμε) των πολιτικών αρχηγών στη Βουλή. Εκείνο τον σνομπισμό, που εκδηλώνεται κατά κανόνα με τον αέρα της αφ’ υψηλού απογοήτευσης για το θλιβερό επίπεδο του πολιτικού διαλόγου. Εγώ απολαμβάνω τις αντιπαραθέσεις τους στη Βουλή, με τον ίδιο τρόπο που βλέπω φίλους μου να απολαμβάνουν ένα ποδοσφαιρικό ματς. Ισως έτσι αναπληρώνω την απόλυτη απουσία του ποδοσφαίρου από τη ζωή μου.

Παρακολουθώντας λοιπόν καταλεπτώς το πολιτικό πρωτάθλημα, έχω καταλήξει ότι ο Κυριάκος Βελόπουλος πρέπει να είναι ο Αλέφαντος της πολιτικής. Με την έννοια ότι, όπως και για τον αείμνηστο, παρομοίως και για τον Βελόπουλο, όλα γίνονται εύκολα, από την άνεση της πολυθρόνας σου, αρκεί να έχεις την έξυπνη ιδέα, αυτή που κανένας άλλος δεν έχει. Δουλειά, μελέτη, έρευνα, περνούν σε δεύτερη μοίρα και στο προσκήνιο αναδύονται η πονηριά, η μανούβρα, η αρπαχτή και, εν τέλει, ο προσφιλέστατος σε όλους μας χαβαλές. Χάρη σε αυτό το μίγμα, ο Κυριάκος Βελόπουλος είναι το απολύτως απαραίτητο κωμικό διάλειμμα στις προ ημερησίας συζητήσεις και, με την ευκαιρία αυτή, τον ευχαριστώ που υπάρχει.

Ενα παράδειγμα από τη συζήτηση της περασμένης Τετάρτης. Στο φιλολογικό θέμα που ανέκυψε, γύρω από το ιδεολογικό πρόσημο της πολιτική σκέψης του Οργουελ, ο Βελόπουλος ήθελε πολύ να πάρει και αυτός μέρος στον καυγά, ώστε να μπει στο κάδρο μαζί τους τρεις μεγάλους, Μητσοτάκη, Τσίπρα και Κουτσούμπα. Δεν είχε όμως τι να πει ο καημένος. Δεν μπορούσε να βρει μια φαινομενικά έξυπνη ατάκα, για να δείξει ότι και αυτός κατέχει το θέμα. Οπότε, έλυσε τη διαφωνία περί Οργουελ, όπως περίπου καθάρισε ο Αλέξανδρος με εκείνο τον κόμπο στο Γόρδιον. Με τη διαφορά ότι, αντί για σπαθί, ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης χρησιμοποίησε την αγριοφωνάρα του: «Ποιος Οργουελ; Δεν ασχολούμαστε εμείς με τον κύριο. Εμείς είμαστε με τον Πλάτωνα και τον Ελληνισμό!».

Ο πρόεδρος μιλάει και σκέπτεται με μεγάλη ταχύτητα, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα τα σαρδάμ. Εκείνο που όμως τον καθιστά μοναδικό είναι ότι τα δικά του σαρδάμ δεν περιορίζονται σε λέξεις, αλλά εκτείνονται σε προτάσεις, ενίοτε και σε ολόκληρες παραγράφους. Ετσι, εκεί που τον ακούς και παρακολουθείς το νήμα της ομιλίας, ξαφνικά ο ειρμός χάνεται και εκτοξεύεται ένας καταιγισμός από ασυνάρτητα θραύσματα προτάσεων που δεν βγάζουν νόημα. Αυτό διαρκεί συνήθως δέκα δευτερόλεπτα και μετά ο πρόεδρος συνέρχεται.

Προσπαθώ να καταλάβω πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό και έχω καταλήξει σε τρεις θεωρίες. Η πρώτη είναι η θεωρία της σύγκρουσης. Επειδή, όπως είπαμε, ο πρόεδρος μιλάει και σκέπτεται πολύ γρήγορα, συμβαίνει να κατεβαίνουν συγχρόνως από το κεφάλι του δυο και τρεις διαφορετικές προτάσεις, να συγκρούονται πλαγιομετωπικά και να διαλύονται μέσα στο στόμα του, με αποτέλεσμα να εκτινάσσονται τα ασυνάρτητα θραύσματα προς πάσα κατεύθυνση. Η δεύτερη θεωρία λέει ότι μπορεί να έχει κάτι ελαττωματικό εκεί πάνω, ώστε για μερικά δευτερόλεπτα το software του εγκεφάλου να μπερδεύεται και να νομίζει ότι είναι μίξερ. Η τρίτη θεωρία είναι εκείνη που φοβάμαι περισσότερο. Δεν θα απέκλεια να αλείβει τη «Βυζαντινόν» στο ψωμί του και να την τρώει για πρωινό…

ΕΜΠΟΡΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Την τελευταία εβδομάδα, θα το προσέξατε ότι ξέσπασαν πολλές πυρκαγιές στην Ηλεία. Τουλάχιστον η μία από αυτές, όπως πληροφορούμαι αρμοδίως, ήταν οπωσδήποτε εμπρησμός. Πρώτον, επειδή ξέσπασε λίγο μετά τα μεσάνυχτα σε περιοχή δύσβατη και απόμακρη, στην οποία, πέραν της τοπικής πανίδας, δεν υπάρχει ψυχή ζώσα. Δεύτερο και σημαντικότερο, επειδή η πυρκαγιά ξέσπασε σε έκταση με καλλιέργεια δενδρυλλίων κάνναβης – όχι κλωστικής. Για τους επαγγελματίες που έσπευσαν επιτόπου, δεν υπήρχε αμφιβολία ότι επρόκειτο για εμπρησμό, ήταν μια πράξη αντεκδίκησης μεταξύ συμμοριών του συγκεκριμένου επιτηδεύματος. Αν θυμάμαι καλά, αυτή η πυρκαγιά εκδηλώθηκε περί τα μεσάνυχτα Δευτέρας προς Τρίτη. Λόγω της μορφολογίας της περιοχής, η κατάσβεση έγινε από πεζοπόρα τμήματα και κράτησε όλη τη νύχτα. Αντιλαμβάνεσθε τι πακέτο ήταν αυτό για τους καημένους τους πυροσβέστες. Να έχεις να παλέψεις με τις φλόγες, το σκοτάδι, το δύσκολο έδαφος και ξαφνικά, να γυρίζει ο αέρας και να εισπνέεις το ντουμάνι από διακόσια χασισόδεντρα…