Την περίοδο του συνεχούς απολογισμού έργου – προγραμματισμού της επόμενης μέρας «εγκαινίασε» από το βήμα της Βουλής ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αποκαλύπτοντας δύο από τις στρατηγικές επιλογές του ενόψει των εκλογών. Μπορεί να έσπρωξε εκ νέου τον εκλογικό ορίζοντα στο «τέλος της τετραετίας», απαντώντας σχετικά στον Αλέξη Τσίπρα, χωρίς να ανοίξει ο ίδιος το θέμα το οποίο συζητούν όλες οι κοινοβουλευτικές ομάδες (συμπεριλαμβανομένης της «γαλάζιας»), ωστόσο παρουσίασε από τώρα τα διακυβεύματα και τα διλήμματα της επόμενης αναμέτρησης. Αυτά προκύπτουν μέσα από τη στοχευμένη επιλογή των λέξεων σε σειρά ερωτημάτων τα οποία διατύπωσε, κυρίως στο πνεύμα του ποιος μπορεί να κρατήσει «σταθερά το τιμόνι» της χώρας εξασφαλίζοντας την ασφάλεια και ποιος θα φέρει πισωγυρίσματα και του ποιος είναι «προοδευτικός στην πράξη» απέναντι σε κοινωνικές ευαισθησίες που μένουν στα λόγια. Από τα πρώτα λεπτά της παρέμβασής του και θέλοντας να βγει στην αξιωματική αντιπολίτευση εξ αριστερών, έδειξε ότι οι συγκρίσεις μεταξύ της κεντροδεξιάς κυβέρνησης και της εποχής ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα βρίσκονται σταθερά στο προσκήνιο μέχρι τη στιγμή της διπλής κάλπης ως η πρώτη στρατηγική επιλογή του. Συγκρίσεις που, όπως έχουν γράψει «ΤΑ ΝΕΑ», θα τίθενται στα μάτια των πολιτών σε όλα τα επίπεδα. Από το ύφος και τις πρακτικές διακυβέρνησης μέχρι τα πρόσωπα, δηλαδή τους «πρωταγωνιστές» των δύο περιόδων. Αντίστοιχα ο Μητσοτάκης έδειξε ότι η δεύτερη στρατηγική επιλογή του παραμένουν τα «ανοίγματα» σε ατζέντες και δεξαμενές που θεωρούνται προνομιακά πεδία των πολιτικών αντιπάλων του, γεγονός που τον οδηγεί εκ νέου μπροστά στο στοίχημα τήρησης ισορροπιών. Κυρίως αυτή της κάλυψης των νέων προσδοκιών του Κέντρου (εξ ου και οι αναφορές του στον «νομοθετικό όγκο» που ακολουθεί τους επόμενους μήνες, στο «σταθερό κράτος» κ.ο.κ.) ταυτόχρονα με εκείνες του δεξιού ακροατηρίου.
