Ο Νίκος Καρανίκας πόσταρε μια – κατά τα γραφόμενά του – «στάση αιρετική». Υπερασπίστηκε έναντι των συντρόφων του τον Αδωνη Γεωργιάδη επειδή ζήτησε συγγνώμη για τη Novartis. Μετά κατέβασε την ανάρτηση, μια κι οι αριστεροί δεν την πήραν και τόσο καλά, ενώ αργότερα επανήλθε με μια παρόμοια εμμένοντας στην αρχική του θέση. Τελικά, η κάνναβη ήταν η αρχή μιας απροσδόκητης πολιτικής φιλίας – το κατά πόσο αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί και υπέροχη δεν το γνωρίζω, είναι too much information.
Βατερλώ
Σύμφωνα με τον Δημήτρη Παπαδημούλη, «όλοι στο Ευρωκοινοβούλιο είχαν καταχεριάσει» τον Πρωθυπουργό, του ιδίου συμπεριλαμβανομένου καθώς και του Ανδρουλάκη «σε πιο ήπιους τόνους» – όπως ένιωσε την ανάγκη να επισημάνει ο αριστερός αντιπρόεδρος για τον εαυτό του προτού ρίξει μια μπηχτή για τον κεντροαριστερό αρχηγό. Ηταν, διαπίστωσε, ένα «Βατερλώ». Δεν θέλω να χαλάσω το συριζαϊκό πάρτι. Ωστόσο, για χάρη της κουβέντας να αναφέρω ότι κανείς δεν θυμάται τον Δούκα του Ουέλινγκτον, τον νικητή στη μάχη του Βατερλώ.
Γραβάτα
Από κοινοβουλευτικού βήματος ο Μιχάλης Κατρίνης ανέφερε ότι το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ για να εκπροσωπήσει τους πολλούς μη προνομιούχους, όπως έκανε πάντα. Οι λάτρεις των λεπτομερειών θα πρόσεξαν ότι φορούσε πράσινη γραβάτα – εικάζω για να τονίσει και στυλιστικά το μήνυμα της επιστροφής τού πάλαι ποτέ κραταιού Κινήματος. Θεμιτό, αλλά όχι και τόσο ταιριαστό με το μπλε του κοστούμι, αφού ο συγκεκριμένος ενδυματολογικός συνδυασμός προκαλούσε άλλους συνειρμούς.
Τοξικότητα
Δεν ξέρει ο Αδωνις Γεωργιάδης αν είναι εφικτό η κυβέρνηση να εξαντλήσει την τετραετία εφόσον «μια μακρόχρονη προεκλογική περίοδος, με εξαιρετικά μεγάλη ένταση και τοξικότητα, θα αποτελέσει ζημιά στην οικονομία». Γιατί «όσο η αντιπολίτευση αυξάνει τους τόνους ενώ πλησιάζουμε ούτως ή άλλως προς τις εκλογές, αυτό θα επιβαρύνει και την οικονομία». Σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα αυτό θα ήταν ένα λογικό επιχείρημα. Ομως εδώ την τελευταία δωδεκαετία η τοξικότητα είναι η κανονικότητά μας.
