«Ηταν η πιο δύσκολη στιγμή που έχω ζήσει στο Πάρκο»

Το γραφείο του Ζαν-Ζακ Λεσουέρ είναι σαν ένας μικρός ζωολογικός κήπος μέσα στο μεγάλο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο. Εκτός από τη Ρόζα – ένα χρυσαφί ποιμενικό που πηγαινοέρχεται μαζεύοντας χάδια – κάθε επιφάνεια είναι καλυμμένη με απεικονίσεις ζώων. Στους τοίχους, ζωγραφιές με άγρια είδη. Στα έπιπλα, φωτογραφίες με εξωτικά πουλιά και εικόνες του ιδρυτή του Πάρκου από ξεχωριστές στιγμές όπως το 2004, όταν γεννήθηκαν τα δύο πρώτα αρκουδάκια που, χάριν της συγκυρίας των Ολυμπιακών Αγώνων, βαφτίστηκαν Φοίβος και Αθηνά. Ακόμα και τα πρες παπιέ που συγκρατούν από τη δίνη του αέρα τα διάφορα έγγραφα έχουν τη μορφή κάποιου ζώου, ενώ στο ντέσκτοπ του υπολογιστή του φιγουράρει η Λολίτα, ένας γίββωνας, που όσο ζούσε μάλλον πρόλαβε να συνδεθεί μαζί του για πάντα.

Μοιραία, η συζήτηση ξεκινά από τον Μπαζού, τον άτυχο χιμπαντζή που το περασμένο Σάββατο παραβίασε την ηλεκτρική περίφραξη, το έσκασε εκτός Πάρκου και θανατώθηκε, έπειτα από την ενεργοποίηση, όπως λέει ο ιδρυτής του Πάρκου, του σχετικού πρωτοκόλλου για διαφυγή επικίνδυνων ζώων της «κόκκινης κατηγορίας», στην οποία εντάσσονται και άλλα είδη, όπως λιοντάρια, πούμα, ελέφαντες, αρκούδες.

«Εκείνη τη μέρα ήμουν εκτός Αθηνών, ειδοποιήθηκα γύρω στις 10 το πρωί, ένα τέταρτο περίπου μετά το συμβάν και αφού είχε ξεκινήσει η διαδικασία για τον περιορισμό του κινδύνου. Τρελάθηκα γιατί μια διαφυγή χιμπαντζή δεν είναι κάτι απλό, είναι ένα πολύ επικίνδυνο ζώο, έχει τέσσερις φορές τη δύναμη του ανθρώπου, είναι τελείως απρόβλεπτο και το πρώτο που σου έρχεται στο μυαλό είναι η προστασία επισκεπτών και φροντιστών. Ευτυχώς, είχε μόνο 20 άτομα μέσα. Το πρωτόκολλο για τη διαφυγή ζώου ενεργοποιήθηκε αμέσως, οι επισκέπτες πέρασαν σε ασφαλές σημείο, η είσοδος του Πάρκου έκλεισε για να μη βγει το ζώο, που παρ’ όλα αυτά βγήκε γιατί είναι χιμπαντζής και σκαρφάλωσε. Ενδεχομένως, εντός του Πάρκου να ήταν πιο εύκολο να το ναρκώσουμε. Παρακολουθούσα τηλεφωνικώς για περίπου 20 λεπτά, το πρωτόκολλο ορθά ενεργοποιήθηκε αλλά το αποτέλεσμα ήταν τραγικό», περιγράφει και συνεχίζει: «Υπάρχουν διάφορα επίπεδα μέχρι να φτάσεις στην απόφαση. Είναι το ζώο ήρεμο ή όχι, υπάρχει τρόπος να το καθοδηγήσεις πίσω στον χώρο; Ο Μπαζού είχε βγει εκτός, έγιναν προσπάθειες να περιοριστεί στο πλάι», λέει, δείχνοντας την πορεία του χιμπαντζή σε μια μεγάλη κάτοψη του Πάρκου. «Εκεί έτρεξε άγρια προς το αμάξι της ομάδας κρούσης και δεν υπήρχε τρόπος άλλος παρά να το θανατώσουμε. Ξέρετε, τα πρωτόκολλα διαφυγής δεν τα έχω γράψει εγώ, ακολουθούμε προδιαγραφές διεθνείς», συνεχίζει, εξηγώντας ότι η νεκροψία ολοκληρώθηκε και ακολουθεί η καύση.

Μουσείο δεινοσαύρων. Μεγαλωμένος μέσα στην ομορφιά της φύσης, λίγο έξω από την Καζαμπλάνκα, άρχισε να ανακαλύπτει τον κόσμο σε μια εποχή που η μοναδική ευκαιρία για ένα παιδί να παρατηρήσει τα διάφορα είδη άγριας ζωής ήταν μέσα από τις σελίδες μιας ιλουστρασιόν εγκυκλοπαίδειας. Από τη στιγμή που το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο άνοιξε τις πόρτες του, το 2000, όταν φιλοξενούσε μόνο πουλιά, μέχρι και σήμερα, που σε 200 στρέμματα φιλοξενεί 2.200 ζώα, η πιο ξεχωριστή στιγμή για τον ίδιο ήταν όταν πήρε στα χέρια του την άδεια λειτουργίας. «Ενιωσα μεγάλη ανακούφιση», λέει και τη συζήτηση διακόπτει ο χαρακτηριστικός αλαλαγμός του Ταρζάν, προερχόμενος από τον ήχο κλήσης του κινητού του τηλεφώνου.

Επόμενος στόχος του Ζαν-Ζακ Λεσουέρ, ένα μουσείο δεινοσαύρων. Οσο για τη φιλοσοφία του, που διαχέεται σε όλη τη διοικητική ιεραρχία, παραθέτει μια φράση του Ανατόλ Φρανς: «Μέχρι να αγαπήσεις ένα ζώο, μέρος της ψυχής σου δεν έχει αφυπνιστεί». Οπως τονίζει, η ζωή ενός φροντιστή ζώου δεν είναι εύκολη. «Αν όμως αγαπάς τη φύση, μπορεί να είναι η πιο όμορφη δουλειά. Ως αρχηγός της επιχείρησης, γνωρίζω όλα τα ζώα, αλλά δεν έχω το δέσιμο που έχουν οι φροντιστές. Για αυτούς, ο χαμός του Μπαζού ήταν μια εξέλιξη τραγική. Από το 2007 που μας ήρθε από τη Γαλλία, υπάρχουν άτομα που είχαν μαζί του καθημερινή επαφή», λέει και καταλήγει: «Μάλλον, αυτή ήταν και για μένα η πιο δύσκολη στιγμή στο Πάρκο».