Σημαίες και brandnames

Ερώτηση προς τους νεοδημοκράτες εθνικά σκεπτόμενους οπαδούς της διπλωματικής ακινησίας: τι είναι χειρότερο από συμβολική, οικονομική και πολιτική άποψη; Να έχουν ίσως παραχωρηθεί τα Ίμια στην Τουρκία ή το ότι αναγνωρίστηκε διεθνώς το «Turkaegean»;

Ερώτηση προς την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ: γιατί η σύνθετη ονομασία «North Macedonia» ήταν «εθνικά συμφέρουσα», ενώ η σύνθετη ονομασία Turkaegean  «επιχειρεί να οικειοποιηθεί όλο το Αιγαίο και  … να αποτελέσει επικίνδυνο προηγούμενο για τα εθνικά μας συμφέροντα»; Μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ επιδίδεται σε φτηνό αντιπολιτευτικό εθνικισμό,  σαν αυτόν της Νέα Δημοκρατία πριν λίγα χρόνια, σαν αυτό που σοβεί στην Τουρκίας και στα υπανάπτυκτα πολιτικά συστήματα; Μήπως βρισκόμαστε ακόμα στη φάση της κατάκτησης της εξουσίας με κάθε μέσο, με όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται.

Το Turkaegean  αποτελεί κίνηση που δεν αντιμετωπίζεται με εκατοντάδες Belh@ra, Rafale, F-35 ούτε με χιλιάδες ρεπορτάζ με τους κόπι-πάστε τίτλους «νέα πρόκληση Ερντογάν», «νέα βεβήλωση στην Αγία Σοφία». Γιατί είναι κίνηση σύγχρονη, μοντέρνα, σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο που  συνεχώς επικαλείται η Ελλάδα. Το δίκαιο των εμπορικών σημάτων και του τουρισμού όπου η ανθρωπότητα έχει κάνει προόδους και όχι με το δίκαιο των σημαιών, που συχνά σημαίνει απλώς «δίκαιο του ισχυροτέρου».

Το είχε γράψει ειρωνικά ο πρόεδρος Κλίντον στα απομνημονεύματα του, αναφερόμενος στα Ίμια: «Ελλάδα και Τουρκία κόντεψαν να έρθουν σε πόλεμο για δύο ξερονήσια μερικών στρεμμάτων όπου έβοσκαν γίδια» –  θα βάλει  υποσημείωση στην επόμενη έκδοση: «ευτυχώς το θέμα λύθηκε με την καθιέρωση του εμπορικού σήματος  Turkagean το έτος 2022»…

Μπορεί όμως και να μη λυθεί, αν συνεχίσουμε να ζούμε στην πολιτική υπανάπτυξη που ακύρωσε τη συμφωνία του Ελσίνκι και το Σχέδιο Ανάν – ευτυχώς, τουλάχιστον απέτυχαν όσοι μετά προσπάθησαν να ακυρώσουν και τα μνημόνια. Διάδοχοί τους είναι όσοι με δυσανάλογη προς το μέγεθός τους υπεροψία διαπιστώνουν στην Τουρκία «επιτήδεια ουδετερότητα» και «ανατολίτικα παζάρια» –  κλαψουρίζοντας ταυτόχρονα «οι σύμμαχοι μάς προδίδουν». Τα συνεχή κλάματα μας έκαναν αόμματους στις πραγματικότητες, στις ευκαιρίες, στις αλήθειες.

Στις διεθνείς διαφορές δύο λύσεις υπάρχουν: ισχύς ή δίκαιο – και ενώ ισχυριζόμαστε ότι έχουμε το διεθνές δίκαιο με το μέρος μας,  οι της ακινησίας οπαδοί αναβάλλουν κάθε διαπραγμάτευση, ελπίζοντας ότι θα αναμετρηθούν κάποτε σε επίπεδο ισχύος.

Αλλά το καθαυτό πρόβλημα δεν είναι η ισχύς: η λογική της ισχύος των Τούρκων πολιτικών έχει υποχρεώσει τη χώρα τους εδώ και 50 χρόνια να ζει μέσα σε πολέμους. Για την Ελλάδα, πόλεμος συνεπάγεται να γίνουμε και εμείς  Τουρκία. Αυτό επιδιώκουν οι «ακίνητοι»;