Ακης Δήμου

Μπορεί να είναι μακριά, μπορεί και όχι. Ανθρωποι δεν υπάρχουν ούτε πουλιά, ακούγονται όμως φτεροκοπήματα και, πού και πού, κανένας κελαηδισμός. Εγώ δεν ξέρω. Περπατώ εκεί που νόμιζα ότι είχα ξεχάσει. Θα ήταν καλύτερα να μη σκέφτομαι αλλά δεν μπορώ να αποφύγω τη σκέψη εκείνου του καλοκαιριού που ήταν κάποτε και που τώρα δεν είναι, κι ας με τυλίγουν κατά ριπές κύματα ζεστού αέρα, κι ας είναι στην άκρη του δρόμου ένα ημιφορτηγό φορτωμένο κεράσια με το κασετόφωνο στη διαπασών, Περικλής Περάκης ή η κυριακάτικη λειτουργία.

Περπατώ ενώ δεν πάω πουθενά γιατί δεν έχω να πάω πουθενά αλλά όλο στ’ όνειρό μου ονειρεύομαι ότι φτάνω κάποτε σε μια αμμουδιά, μια οποιαδήποτε ανώνυμη παραλία, μπροστά σε μια παρκαρισμένη καντίνα, έτοιμος από καιρό να μαγειρέψω ό, τι άντεξε στον πάγο στην παλιά αθάνατη γκαζιέρα. Πέρα, στο οβάλ του ορίζοντα που αχνίζει, μια μακρινή φιγούρα που από κοντά είναι η Ελενα Ναθαναήλ, τα μαλλιά της αλογοουρά, στο σανδάλι της μπλεγμένο ένα φύκι που μπορεί να είναι και αστερίας, δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα, κι ύστερα τι σημασία έχει; Το μόνο που έχει κάποια σημασία είναι ο ίσκιος της που στρώνει τώρα σ’ ολόκληρη την αμμουδιά, απ’ την ακρογιαλιά μέχρι τις αρχαίες καλαμιές πίσω, καθώς κάθεται στη λαδοπράσινη πλαστική καρέκλα χωρίς να με κοιτάζει, αφοσιωμένη στην προσπάθεια να απαλλαγεί απ’ την ενόχληση, φύκι ή αστερίας, ίσως κι ένα μικρό κόκαλο σουπιάς, τόσα και τόσα αφήνουνε τα κύματα εδώ, ακόμα και παράταιρα κουπιά από βάρκες που κάποτε τις λέγανε «Αστροφεγγιά» ή «Ιμερος» και που τώρα δεν τις λένε τίποτα. Συνεχίζω να την κοιτώ με την άκρη του ματιού μου, αναρωτιέμαι αν τρώει τα καλαμαράκια, ξαφνικά με κοιτάζει και κείνη, όχι, δεν τα τρώει, προλαβαίνω να σκεφτώ δευτερόλεπτα πριν μια σταγόνα καυτό λάδι με βρει κατάστηθα.

Είμαι τώρα σε ένα δάσος, θροΐζουν πλάι στ’ αφτί μου δέντρα, δεντράκια και κάτι θάμνοι σαν επάργυροι, μα πιο πολύ θροΐζουν τα μουρμουρητά και οι φήμες πως η Ωραία Κοιμωμένη έχει ξυπνήσει προ πολλού αλλά το ξέρω ότι ψεύδονται ασύστολα, μόνο και μόνο για να μ’ εμποδίσουν να τη φιλήσω, ενώ κοιμάται ακόμα, είμαι βέβαιος, περιμένοντας το φιλί μου, απλώς εγώ έχω καθυστερήσει σ’ άλλα στόματα.

Ηρθε η στιγμή της, λέω. Θα σηκωθεί κάτω απ’ τα χείλη μου τινάζοντας από πάνω της τα σκουπίδια, θα ανεμίσουν οι πλαστικές σακούλες, θα τιναχτούν τα χαρτόκουτα, κάτι σκουριασμένα κλειδιά θα κρεμαστούν στο κοντινότερο δέντρο και η Κοιμωμένη θ’ ανοίξει, επιτέλους, τα μάτια της και θα μιλήσει καθ’ υπαγόρευση της έμπνευσής μου. Πάντοτε ήθελα να βάλω λόγια στο στόμα μιας Ωραίας, όχι από κείνες που καμώνονται τις ξύπνιες μα απ’ τις άλλες, που κοιμούνται χρόνια ολόκληρα στην καρδιά ενός αόρατου δάσους που τώρα σηκώνεται στις μύτες έτοιμο να πετάξει, τρέμουν οι κορμοί του, φουσκώνουν τα αλεξίπτωτα φύλλα του – πέσε στα γόνατα και προσευχήσου να ξημερώσει στην ώρα του, με διατάζω, τόσα χρόνια ηλιοβασίλεμα πλήξαμε.